Uzasadnienie
Spółka L. K. K. sp. z o.o. z siedzibą w L. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2015 r., znak: [...], w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie przewozów w krajowym transporcie drogowym.
W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w działalności prowadzonej przez Spółkę. Wniosek nie zawierał uzasadnienia.
Postanowieniem z dnia 28 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił wniosek skarżącej.
W wyniku zażalenia skarżącej Spółki, postanowieniem z dnia 27 stycznia 2016 r., sygn. akt II GZ 1/16, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, że opierając się tylko na braku przedstawienia przez skarżącą żadnych argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd I instancji w ogóle nie rozważył czy już samo cofnięcie zezwolenia, które skarżąca musiała uzyskać ażeby prowadzić działalność gospodarczą w zakresie regularnego przewozu osób, można uznać za znaczną szkodę lub za trudne do odwrócenia skutki. Z wniosku skarżącej wynika, że to właśnie w samym wydaniu decyzji, której konsekwencją jest cofnięcie zezwolenia skarżąca upatrywała niebezpieczeństwa spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny nakazał sądowi I instancji wzięcie pod uwagę tej okoliczności i zbadanie innych obiektywnych okoliczności, które mając podstawę w aktach toczącej się sprawy, wskazują na możliwość udzielenia ochrony tymczasowej.
Rozpoznając sprawę ponownie, Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Tytułem wstępu należy przypomnieć, że stosownie do art. 190 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.; dalej p.p.s.a.), sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
W badanej sprawie związanie odnosi się w szczególności do wyrażonego przez Naczelny Sąd Administracyjny poglądu o obowiązku uwzględnienia przez sąd również takich okoliczności przemawiających za udzieleniem ochrony tymczasowej, które nie zostały podane w uzasadnieniu wniosku skarżącej, ale wynikają z obiektywnych okoliczności sprawy.
Jak wynika z art. 61 § 1 p.p.s.a., przesłankami wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu są niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Pomimo, że strona skarżąca nie przedstawiła w uzasadnieniu wniosku konkretnych argumentów, kierując się wiążącą wykładnią zawarta w wyroku NSA, Sąd rozpoznający wniosek ponownie dostrzega konieczność uwzględnienia obiektywnych okoliczności, wynikających z samego charakteru sprawy.
Przedmiotem skargi w badanej sprawie jest decyzja w sprawie cofnięcia skarżącej zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym. Bez zezwolenia skarżąca nie jest w stanie wykonywać działalności gospodarczej, a jak wynika z wniesionego przez nią zażalenia, uzyskuje przychody tylko z tytułu wykonywania przewozów na tej trasie. W tej sytuacji co najmniej czasowa niemożliwość wykonywania działalności niewątpliwie będzie wiązać się z realnym niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, a także trudnych do odwrócenia skutków w postaci utraty płynności finansowej przedsiębiorstwa.
W tej sytuacji, w ocenie Sądu wniosek Spółki powinien zostać uwzględniony.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.