Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 15 grudnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę T. K. na decyzję Dyrektora L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] marca 2015 r., nr [...], w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. Odpis wyroku z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi skarżącego w dniu 15 stycznia 2016 r.
W terminie otwartym pełnomocnik skarżącego wniósł skargę kasacyjną od ww. wyroku. Zarządzeniem z dnia 16 lutego 2016 r. wezwano pełnomocnika do złożenia 2 egzemplarzy wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Wezwanie doręczono pełnomocnikowi w dniu 22 lutego 2016 r.
W terminie otwartym pełnomocnik skarżącego złożył jeden egzemplarz wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu ze względu na to, że nie usunięto jej braków formalnych, pomimo wezwania sądu.
Zgodnie z art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.) skarga kasacyjna powinna zawierać: (1) oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części; (2) przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie; (3) wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Ponadto skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma strony oraz zawierać wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy.
W badanej sprawie wniesiona przez pełnomocnika skarżącego skarga kasacyjna nie zawierała wspomnianego wniosku o rozpoznanie na rozprawie lub oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy, w związku z czym – w trybie art. 177a p.p.s.a. wezwano pełnomocnika do usunięcia braków pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej.
W terminie otwartym do uzupełnienia braków pełnomocnik skarżącego nadesłał jeden egzemplarz wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
Czynności tej nie można uznać za skuteczne usunięcie braków formalnych skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a., do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Obowiązek ten dotyczy wszystkich pism procesowych, a więc również skargi kasacyjnej. W orzecznictwie panuje utrwalony już pogląd, że niedołączenie przez stronę wymaganej liczby odpisów pisma stanowi brak formalny, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów pisma przez sąd. Takie stanowisko przyjął Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 18 grudnia 2013 r. (I OPS 13/13, ONSAiWSA 2014/3/39), w odniesieniu do braków skargi do sądu, podobnie przyjmuje się w odniesieniu do pism stanowiących środki zaskarżenia (por. postanowienie NSA z 12 lutego 2015 r., II FZ 1988/14).
W związku z powyższym, należy stwierdzić, że pełnomocnik skarżącego składając tylko jeden egzemplarz pisma zawierającego wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, nie uzupełnił skutecznie braków skargi kasacyjnej, pomimo wezwania sądu.
Jednoznaczna treść art. 47 p.p.s.a., wymagającego dołączenia odpisów do każdego pisma oraz art. 177a p.p.s.a., ustanawiającego sankcję nieusunięcia braków formalnych w postaci skargi kasacyjnej nie pozwalają na inną ocenę zaistniałej w sprawie sytuacji. Należy przy tym zauważyć, że skargę kasacyjną wnosił pełnomocnik profesjonalny, z założenia znający przepisy postępowania sądowoadministracyjnego, co więcej – w wezwaniu wyraźnie wskazano na konieczność złożenia pisma w dwóch egzemplarzach. Błąd pełnomocnika nie może być więc w żaden sposób usprawiedliwiony.
Zgodnie z art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
Mając powyższe na uwadze należało orzec jak w sentencji postanowienia.