Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 1 grudnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił zaskarżoną decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...], oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Powiatowego Policji w T. nr [...], z dnia [...] lipca 2011 r., w przedmiocie odmowy przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.
Wyrok został ogłoszony na rozprawie w dniu 1 grudnia 2011 r., na której skarżący nie był obecny.
W dniu 2 grudnia 2011 r. do Sądu wpłynęło pismo skarżącego, nadane przesyłką pocztową w dniu 28 listopada 2011 r., w którym wnosi on o przyznanie zwrotu poniesionych kosztów postępowania.
Zgodnie z art. 210 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz.1270 ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.) strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów. W badanej sprawie skarżący zachował termin do zgłoszenia żądania zwrotu kosztów postępowania, bowiem wniosek w tym przedmiocie nadał przesyłką pocztową w dniu 28 listopada 2011 r., co w świetle art. 83 § 3 p.p.s.a. jest równoznaczne z wniesieniem pisma do sądu.
Ponieważ przesyłka pocztowa dotarła do sądu w dniu 2 grudnia 2011 r., w dacie rozprawy, podczas której zapadł wyrok, sąd nie wiedział o zgłoszonym wniosku w przedmiocie kosztów postępowania, skutkiem czego nie orzekł w wyroku uwzględniającym skargę o kosztach postępowania.
W świetle art. 224 p.p.s.a. jeżeli w toku postępowania sąd nie orzekł o obowiązku ponoszenia kosztów sądowych lub też orzeczeniem nie objął całej kwoty należnej z tego tytułu, postanowienie w tym przedmiocie wyda na posiedzeniu niejawnym wojewódzki sąd administracyjny.
Zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Z kolei zgodnie z art. 205 § 1 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Suma kosztów przejazdu i równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać wynagrodzenia jednego adwokata lub radcy prawnego.
Skarżący nie wykazał, aby poniósł inne koszty niezbędne do dochodzenia praw poza wpisem w kwocie 200 zł, dlatego należy mu się od organu zwrot kosztów w takim właśnie zakresie.
Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 224 w zw. z art. 200 i art. 205 § 1 orzekł jak w sentencji postanowienia.