Uzasadnienie
Pismem z dnia (...).07.2012 r. skarżąca spółka P.H.U.(...) i wspólnicy sp. J. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Lubelskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia (...) czerwca 2012r. Znak: (...)2012 utrzymującą w mocy w zakresie pkt 1 i 2 w całości, a zmieniając w zakresie pkt 3 decyzje Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia (...) maja 2012r. znak: (...)/12, którą to organ I instancji wezwał firmę P.H.U.(...) i wspólnicy sp. J. do wykonania wymaganych prawem obowiązków w zakresie wprowadzania do obrotu chemikaliów w tym produktów biobójczych.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podnosząc, iż wykonanie decyzji we wskazanym zakresie powoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, iż po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Instytucja unormowana w art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi ochronę o charakterze tymczasowym. Zgodnie z § 6 tego artykułu wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji.
Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zawiera wyczerpujący katalog przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przez sąd. Możliwość zatem udzielenia skarżącemu ochrony tymczasowej jest uzależniona od niebezpieczeństwa wystąpienia wskazanych w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. skutków wykonania decyzji. Jak wskazuje się w orzecznictwie, chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdy zachodzi niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu.
Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04 oraz z dnia 13 maja 2010 r., II FSK 182/10).
Z przepisu art. 61 p.p.s.a. wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter odstępstwa od przewidzianej w § 1 wymienionego artykułu zasady wykonalności ostatecznej decyzji administracyjnej, w związku z czym zastosowanie tej instytucji winno następować w okolicznościach mających charakter wyjątkowy, a przepisu § 3 art. 61 p.p.s.a. nie należy interpretować w drodze wykładni rozszerzającej (tak postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2011 r., II OSK 1191/11). Oznacza to, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym co do zasady przez stronę materiale dowodowym.
W konsekwencji argumenty podniesione we wniosku muszą być tego rodzaju, aby w sposób przekonujący wskazać na konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji czy postanowienia, a możliwością wystąpienia zagrożeń, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W każdym zaś razie dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. II FSK 3041/11). Skarżący natomiast ograniczył się wyłącznie do stwierdzenia, nie uwiarygodniając w żaden sposób niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w dołączonym materiale dowodowym.
Z tych względów i na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł jak w sentencji.