Uzasadnienie
W dniu 11 stycznia 2008r. strona skarżąca wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2007r., Nr [...] w przedmiocie kary za zajęcie pasa drogowego.
W skardze na powyższą decyzję strona skarżąca złożyła jednocześnie wniosek o przyznanie prawa pomocy przez "zwolnienie wnoszącego skargę od kosztów postępowania".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie wyjaśnić należy, że Sąd odstąpił od przesłania stronie skarżącej urzędowego formularza PPF wniosku o przyznanie prawa pomocy, ze względu na to, że w sprawie zachodzi przesłanka, o której mowa w art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.
Oczywista bezzasadność skargi zachodzi wówczas, gdy obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie, bez konieczności dokonywania głębszej analizy prawnej, wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (J.P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz." Warszawa 2006, s. 508). Tego rodzaju sytuacja zachodzi w rozpoznawanej w sprawie. Oczywiste jest, że skarga strony nie może zostać uwzględniona, ponieważ podlega odrzuceniu z tego powodu, że nie została wniesiona w terminie przewidzianym w ustawie.
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Jak wynika z akt sprawy administracyjnej, w zaskarżonej przez stronę decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2007r., Nr [...] stronę pouczono, iż od decyzji służy prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Zatem zaskarżona decyzja zawierała prawidłowe pouczenie co do terminu i sposobu wniesienia środka zaskarżenia.
Decyzja powyższa została doręczona w sposób przewidziany prawem, tj. dorosłemu domownikowi (małżonkowi strony) w dniu 10 grudnia 2007r. (potwierdzenie odbioru, k- 34 akt administracyjnych). Zatem trzydziestodniowy termin do złożenia skargi upływał stronie z dniem 9 stycznia 2008r., nie przypadającym w sobotę, ani dzień ustawowo wolny od pracy. Strona, jak wynika ze strony adresowej koperty zawierającej skargę, nadała skargę w dniu 11 stycznia 2008r. (data stempla pocztowego),a więc po upływie trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia.
Zgodnie z art. 58 (1 pkt 2 i pkt 6 ustawy p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, wniesioną po upływie terminu, jak również skargę, której wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn.
Stosownie zatem do powołanego przepisu, wniesienie skargi po upływie terminu określonego w art. 53 § 1 ustawy p.p.s.a., powoduje obligatoryjne odrzucenie skargi.
Prawną konsekwencją takiego stwierdzenia jest odmowa przyznania prawa pomocy w tej sprawie z uwagi na oczywistą bezzasadność skargi.
Z tych względów oraz na podstawie art. 247 ppsa, należało orzec jak na wstępie.