Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 10 kwietnia 2018 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącej Spółki o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym, przez zwolnienie od kosztów sądowych. Rozstrzygnięcie to zapadło z tej przyczyny, że strona nie złożyła wniosku na urzędowym formularzu "PPPr" w zakreślonym jej terminie (k. 46-48 akt sądowych).
Pismem z dnia 26 kwietnia 2018 r. skarżąca wniosła sprzeciw od wskazanego zarządzenia referendarza sądowego z dnia 10 kwietnia 2018 r., które Sąd postanowieniem z dnia 5 września 2018 r. utrzymał w mocy (sprzeciw – k. 65; postanowienie – k. 98-100 akt sądowych). W takich okolicznościach skarżąca Spółka pismem z dnia 27 września 2018 r. wniosła zażalenie na wskazane wyżej postanowienie (k. 122).
Wojewódzki Sąd Administracyjnego w Lublinie zważył, co następuje
Wniesione zażalenie jest niedopuszczalne, dlatego podlega odrzuceniu.
Stosownie do art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 – dalej jako "p.p.s.a"), od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga uzasadnienia.
Zgodnie zatem z powołanym przepisem, stronie przysługiwało prawo wniesienia sprzeciwu od zarządzenia starszego referendarza sądowego z dnia 10 kwietnia 2018 r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania jej wniosku o przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, przez zwolnienie od kosztów sądowych. Z akt sprawy wynika, że taki sprzeciw został wniesiony, jednakże zarządzenie referendarza sądowego z dnia 10 kwietnia 2018 r. – jako w pełni prawidłowe – zostało utrzymane w mocy postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 5 września 2018 r.
Jeżeli chodzi zaś o zaskarżalność tego rodzaju postanowienia Sądu wymaga zwrócenia uwagi, że w świetle art. 194 § 1 p.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest:
- 1) przekazanie sprawy innemu sądowi administracyjnemu;
1a) odrzucenie skargi w przypadkach, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4 oraz art. 220 § 3; 1b) umorzenie postępowania;
- 2) wstrzymanie lub odmowa wstrzymania wykonania decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, o których mowa w art. 61;
- 3) (uchylony);
- 4) odmowa sporządzenia uzasadnienia wyroku;
- 5) sprostowanie lub wykładnia orzeczenia albo ich odmowa;
5a) odrzucenie wniosku o uzupełnienie wyroku albo odmowa jego uwzględnienia;
- 6) oddalenie wniosku o wyłączenie sędziego;
- 7) odrzucenie skargi kasacyjnej;
- 8) odrzucenie zażalenia;
- 9) zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej;
- 10) ukaranie grzywną.
Oznacza to, że w świetle powołanego przepisu art. 194 § 1 p.p.s.a. zażalenie na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego z dnia 5 września 2018 r. o utrzymaniu w mocy zarządzenia referendarza sądowego z dnia 10 kwietnia 2018 r. – nie przysługuje.
Natomiast według art. 260 § 1 p.p.s.a, rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1). W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3).
Z uregulowań cytowanych przepisów jasno zatem wynika, że postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane w następstwie rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia wydanego przez referendarza sądowego w zakresie prawa pomocy, jest prawomocne z chwilą jego wydania, bowiem Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji (art. 260 § 2 p.p.s.a.), co skutkuje tym, że środek zaskarżenia w postaci zażalenia w ogóle od niego nie przysługuje.
Dlatego w takim stanie rzeczy, zażalenie wniesione na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego, od którego nie przysługuje żaden środek zaskarżenia – jako niedopuszczalne podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. i art. 178 p.p.s.a.
Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w postanowieniu.