Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 10 czerwca 2016 r. skarżąca zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu.
W dniu 16 czerwca 2016 r. referendarz sądowy wezwał stronę skarżącą do uzupełnienia braków formalnych wniosku, poprzez złożenie wniosku na urzędowym formularzu zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U z 2015 r. poz. 1257), w terminie 7 dni od dnia otrzymania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Wezwanie doręczono prawidłowo w dniu 23 czerwca 2016 r. Strona skarżąca złożyła do akt sprawy wymagany formularz wniosku jeden dzień po terminie, tj. w dniu 1 lipca 2016 r.
W tak ustalonym stanie faktycznym referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zarządzeniem z dnia 13 lipca 2016 r. pozostawił wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata bez rozpoznania.
Z zachowaniem terminu wnioskodawczyni złożyła sprzeciw, w którym nie zgodziła się z treścią powyższego rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Sprzeciw nie jest zasadny, albowiem zaskarżone zarządzenie nie narusza prawa.
W myśl art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a."), wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Stosownie zaś do art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Wskazać należy, że rygor przewidziany w art. 257 p.p.s.a. ma charakter zobiektywizowany, a termin do uzupełnienia braków formalnych wniosku jest terminem ustawowym i nie może być skracany, ani przedłużany (por. postanowienie NSA z 6 kwietnia 2011 roku, sygn. akt I OZ 217/11).
Jak wynika z akt niniejszej sprawy, złożony przez skarżącą w dniu 10 czerwca 2016 r. (data nadania) wniosek o przyznanie prawa pomocy nie spełniał powyższego wymogu, albowiem nie został sporządzony na urzędowym formularzu. W związku z tym Sąd w piśmie z dnia 16 czerwca 2016 r. zobowiązał skarżącą do złożenia przedmiotowego wniosku na urzędowym formularzu symbol "PPF" (doręczając jej jego egzemplarz). W wezwaniu tym zakreślono 7-dniowy termin do jego wykonania oraz poinformowano skarżącą, że niewykonanie wskazanego obowiązku w wyznaczonym terminie skutkować będzie pozostawieniem jego wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Powyższe wezwanie – jak prawidłowo stwierdzono w zaskarżonym zarządzeniu – doręczono skarżącej skutecznie w dniu 23 czerwca 2016 r. (zwrotne potwierdzenia odbioru k. 18). Wymagany formularz o przyznanie prawa pomocy został złożony w dniu 1 lipca 2016 r. (data stempla pocztowego) był więc spóźniony, bowiem złożony został jeden dzień po terminie do dokonania tej czynności. Analiza akt sprawy nie pozostawia wątpliwości, że skarżąca w zakreślonym terminie, który upływał w dniu 30 czerwca 2016 r., nie nadesłała do Sądu wypełnionego i podpisanego formularza "PPF", co w pełni uzasadniało pozostawienie jej wniosku bez rozpoznania zgodnie z dyspozycją powołanego wyżej art. 257 p.p.s.a. Wymagany formularz o przyznanie prawa pomocy został złożony w dniu 1 lipca 2016 r. (data stempla pocztowego) był więc spóźniony, bowiem złożony został jeden dzień po terminie do dokonania tej czynności.
W tym stanie rzeczy Sąd nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego zarządzenia i działając na podstawie art. 260 § 1 i § 3 p.p.s.a. utrzymał je w mocy.