Wyrok WSA w Lublinie z 26 września 2017 r., III SA/Lu 76/17

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie

Rozpoznanie

w Wydziale III na rozprawie w dniu 26 września 2017 r.

Sprawa

sprawy ze skargi D. K. na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę.

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski Sędziowie WSA Grzegorz Grymuza (sprawozdawca) WSA Iwona Tchórzewska
Asystent sędziego Radosław Kot protokolant

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania D. K., Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...], w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w sprawie, której stan faktyczny przedstawia się następująco:

W dniu [...] marca 2016 r. funkcjonariusze policji przeprowadził kontrolę dokumentów, o których mowa w art. 87 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm. - dalej jako "ustawa o transporcie drogowym" lub "u.t.d."), posiadanych przez kierującego pojazdem samochodowym marki Setra o nr rej. [...]. Powyższym pojazdem D. K., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą [...], wykonywał przewóz osób na linii Z. – W. – Z. – P. – K. – R. – R. – Z. W toku kontroli kierujący pojazdem W. S. okazał rozkład jazdy do zezwolenia nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej Z. – S. – Z. S., które nie obejmowało miejscowości K. i R. Kierowca nie posiadał w pojeździe i nie okazał na żądanie organu ważnego na dzień kontroli zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych osób na trasie K. – R. Ustalenia kontroli zostały utrwalone w protokole z dnia [...] marca 2016 r., nr [...].

Pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. L. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w związku ze stwierdzonym naruszeniem.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. L. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na D. K. karę pieniężną w wysokości 8.000 zł za naruszenie określone w Lp. 2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, tj. wykonywanie przewozu regularnego bez wymaganego zezwolenia, bez wymaganego zaświadczenia na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym.

W wyniku wniesionego przez skarżącego odwołania, decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r., Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2016 r.

W uzasadnieniu, organ odwoławczy przywołał przepisy ustawy o transporcie drogowym i wskazał, że w toku postpowania uzyskano od Starosty Powiatowego w K. informację, że na dzień [...] marca 2016 r. skarżącemu nie udzielono zezwolenia na wykonywanie przewozu regularnego w krajowym transporcie drogowym na linię regularną Z. – W. – Z. – P. – K. – R. – R. – Z. Wniosek o wydanie takiego zezwolenia skarżący złożył w dniu [...] marca 2016 r. i uzyskał zezwolenie nr [...] na linię komunikacyjną M. – Z. – B. – R. Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że organ I instancji zasadnie stwierdził naruszenie Lp. 2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym i nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8.000 zł. Zdaniem organu bezspornym jest, że w dniu kontroli skarżący wykonywał przewóz regularny na linii regularnej Z. – W. – Z. – P. – K. – R. – R. – Z. Późniejsze złożenie wniosku i uzyskanie zezwolenia nie wyłącza odpowiedzialności skarżącego za stwierdzone naruszenie. Obowiązkiem strony było uzyskanie zezwolenia z odpowiednim wyprzedzeniem i wstrzymanie się z realizacją przewozów do czasu jego uzyskania.

Organ wyjaśnił, że skarżący nie dopuścił się naruszenia wskazanego w Lp. 2.2.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, ponieważ skarżący nie wykonywał przewozu regularnego na podstawie zezwolenia nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym linii regularnej Z. – S. – Z. S., lecz wykonywał przewóz regularny na innej trasie, niż objęta tym zezwoleniem. Skontrolowanego przewozu nie można rozpatrywać w kategoriach zmiany warunków zezwolenia.

W ocenie organu, postępowanie przeprowadzone było prawidłowo. Ponadto wbrew twierdzeniom strony, niewskazanie w treści decyzji daty wydania, zakresu i numeru upoważnienia kontrolera do wydania decyzji nie stanowi uchybienia. Decyzja organu I instancji zawierała wszystkie wymagane elementy, w tym podpis kontrolera z adnotacją, że działa on z upoważnienia organu.

Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził również, że w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania art. 92c ustawy o transporcie drogowym.

W skardze sądowej pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie powyższej decyzji.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1. art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 - dalej jako "k.p.a."), poprzez:

1. brak dokładnej analizy stanu faktycznego i zgromadzonych dowodów w sprawie, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego polegającego na uznaniu, że przedsiębiorca nie posiadał ważnego zezwolenia na dzień kontroli, w sytuacji, gdy takie zezwolenie zostało okazane w trakcie kontroli, co doprowadziło organ do błędnego uznania, że nie doszło do wykonywania przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących ustalonej trasy przejazdu;
2. dowolną, a nie swobodną ocenę zebranego materiału w sprawie;
3. brak ustalenia, na jakich przystankach zatrzymał się w dniu kontroli kierowca z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących ustalonej trasy przejazdu;
4. brak odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu;

2. naruszenie art. 8 k.p.a., poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, co doprowadziło organ do błędnego ustalenia stanu faktycznego oraz brak odniesienia się do zarzutów podniesionych w odwołaniu;
3. naruszenie art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 oraz § 3 k.p.a., poprzez wydanie decyzji nieuzasadnionej pod względem prawnym i pod względem faktycznym oraz niewłaściwą ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego;
4. naruszenie art. 15 k.p.a., poprzez brak dwukrotnego merytorycznego rozpatrzenia sprawy;
5. naruszenie art. 104 k.p.a. w zw. z art. 107 k.p.a., poprzez wydanie decyzji niezawierającej wszystkich elementów koniecznych decyzji, w szczególności uzasadnienia faktycznego i prawnego, a ponadto brak odniesienia się do zarzutów podniesionych w odwołaniu;
6. naruszenie art. 268a k.p.a., poprzez wydanie decyzji przez osobę nieposiadającą pisemnego upoważnienia do załatwienia sprawy w imieniu organu;
7. naruszenie art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 6 września o transporcie drogowym, poprzez błędne ustalenie, że odwołujący się nie posiadał w dniu 15 marca 2016 r. ważnego zezwolenia na linię regularną, w sytuacji, gdy takie zezwolenie zostało okazane w trakcie kontroli;
8. naruszenie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w zw. z Lp. 2.1 załącznika nr 3 do ww. ustawy, przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że odwołujący wykonywał przewóz regularny bez wymaganego zezwolenia, w sytuacji, gdy w dniu kontroli takie zezwolenie posiadał;
9. naruszenie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w zw. z Lp. 2.2.3 załącznika nr 3 do ww. ustawy, poprzez brak jego zastosowania polegający na uznaniu, że doszło do wykonywania przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących ustalonej trasy przejazdu.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.), sąd administracyjny kontroluje zaskarżone akty pod względem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, lecz granicami danej sprawy – art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a."). Sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze. Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, jej zgodność z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Uchylenie decyzji następuje w szczególności w przypadku, gdy zaskarżony akt narusza przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględnił skargi, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania administracyjnego w sposób wpływający na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. mogłoby stanowić przesłankę do jej uchylenia.

W ocenie Sądu, ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji znajdują potwierdzenie w niewadliwie zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, wobec czego materiał ten należało uznać za wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia. Organy administracji dokonały właściwej wykładni przepisów prawa materialnego, jak też prawidłowo zastosowały normy prawne do ustalonego w sprawie stanu faktycznego.

W postępowaniu prowadzonym na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego dowodem może być wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. art. 75 § 1 k.p.a.). W myśl przepisu art. 7 k.p.a., organ administracji podejmuje wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, zaś zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a., obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Przez rozpatrzenie całego materiału dowodowego należy rozumieć uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak i uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, a mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności. Ocena dowodów powinna być dokonana na podstawie całego zebranego materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.).

Organ administracyjny jest więc na podstawie przytoczonych przepisów zobowiązany do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności proceduralnych w celu zebrania pełnego materiału dowodowego, dopiero bowiem wówczas może ocenić, czy dana okoliczność została wyjaśniona i udowodniona.

W rozpoznawanej sprawie organy administracji nie naruszyły wskazanych reguł postępowania. Organy zebrały wyczerpująco cały materiał dowodowy, rozważyły go i poddały ocenie, zgodnie z regułami wynikającymi z przepisów art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ustaliły dokładnie stan faktyczny i wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy, mając na względzie treść mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa.

Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ wziął pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, ustalenia organu w tym zakresie nie budzą zastrzeżeń.

Już w tym miejscu należy podkreślić, że ustalenia dokonane przez organ wynikają z przeprowadzonych w sprawie i wskazanych w uzasadnieniu decyzji dowodów, tj. przede wszystkim z protokołu kontroli oraz zeznań świadków: funkcjonariusza Policji przeprowadzającego kontrolę J. K. oraz kierowcy wykonującego przejazd W. S. Szczególnie istotne są tu zeznania kierowcy wykonującego przejazd, który wprost przyznawał, że wykonywał przejazd na linii obejmującej miejscowości Z., W., Z., P., K., R., R. i Za., że zabierał pasażerów na przystankach w miejscowościach W., Z., P., K., R. i R. oraz, że przewozy takie wykonywał od początku roku szkolnego od września 2015 r. (k.21-20 akt administracyjnych).

Powyższe w sposób jednoznaczny potwierdza ustalenia organu co do tego, że skarżący wykonywał przewóz regularny na linii regularnej Z. – W. – Z. – P. – K. – R. – R. – Z. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji, nie naruszają również przepisów art. 268a k.p.a. Z treści decyzji organu I instancji wynika, że została ona wydana z upoważnienia L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego przez starszego kontrolera K. R., natomiast decyzja organu odwoławczego została wydana z upoważnienia Głównego Inspektora Transportu Drogowego przez zastępcę Dyrektora Biura Prawnego – A. B. Wbrew twierdzeniu skarżącego takie oznaczenie osób wydających decyzję i ich powołanie się na upoważnienie do wydania decyzji są całkowicie wystarczające, aby przyjąć domniemanie, że upoważnienia udzieliła właściwa osoba we właściwym czasie, a zakres upoważnienia jest odpowiedni do wydania decyzji. Nie jest konieczne wskazanie w powołaniu się na upoważnienie daty, zakresu i numeru upoważnienia – jak wymaga tego skarżący, bądź dostarczenie upoważnienia stronom postępowania. Decyzje obu instancji zostały także prawidłowo podpisane. Z odciśniętej pieczęci jasno wynika kto podpisał decyzje w imieniu organów oraz że osoby te były upoważnione do ich podpisania. Wszelkie ewentualne wątpliwości w tym zakresie niwelują upoważnienia dołączone do odpowiedzi na skargę.

Podkreślić należy także, że upoważnienie inspektora Inspekcji Transportu Drogowego do prowadzenie postępowań administracyjnych, w tym wydawania decyzji administracyjnych na zasadach określonych w ustawie o transporcie drogowym oraz prawo inspektora do nakładania i pobierania kar pieniężnych i grzywien w drodze mandatów karnych zgodnie z przepisami ustawy o transporcie drogowym wynika wprost z ustawy, tj. z art. 50 pkt 2 i art. 56 ust. 1 pkt 1 u.t.d., w związku z czym nie istniała potrzeba dołączania takiego upoważnienia do akt sprawy administracyjnej.

Przechodząc do merytorycznej oceny zasadności zaskarżonej decyzji należy wskazać, że kwestię sporną w niniejszej sprawie stanowi ocena nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł za naruszenie określone w Lp. 2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, tj. wykonywanie przewozu regularnego bez wymaganego zezwolenia, bez wymaganego zaświadczenia na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym.

Zasady podejmowania i wykonywania krajowego transportu drogowego oraz odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy określa ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. W myśl art. 4 pkt 7 tej ustawy, przewozem regularnym jest publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w ustawie i w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. –Prawo przewozowe (Dz. U. z 2015 r. poz. 915 ze zm. - dalej jako "prawo przewozowe").

Stosownie do art. 18 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym na liniach komunikacyjnych na obszarze powiatu, z wyłączeniem linii komunikacyjnych określonych w lit. a-d1 wymaga zezwolenia wydanego przez starostę, w uzgodnieniu z wójtami, burmistrzami lub prezydentami miast właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej.

W zezwoleniu, zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, określa się w szczególności: 1) warunki wykonywania przewozów;

2. przebieg trasy przewozów, w tym miejscowości, w których znajdują się miejsca początkowe i docelowe przewozów;
3. miejscowości, w których znajdują się przystanki - przy przewozach regularnych osób. Załącznikiem do zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązujący rozkład jazdy (ust. 1a). Proponowany rozkład jazdy, który dołącza się do wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym, uwzględnia przystanki, godziny odjazdów środków transportowych, długość linii komunikacyjnej, podaną w kilometrach, i odległości między przystankami, kursy oraz liczbę pojazdów niezbędnych do wykonywania codziennych przewozów, zgodnie z rozkładem jazdy (art. 22 ust. 1 pkt 1 u.t.d.).

Stosownie do art. 87 ust. 1 pkt 2 a ustawy o transporcie drogowym, podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto wykonując przewóz drogowy osób, przy wykonywaniu przewozów regularnych – odpowiednie zezwolenie lub wypis z zezwolenia wraz z obowiązującym rozkładem jazdy.

Podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, zgodnie z art. 92 a ust. 1 u.t.d., podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000 złotych (ust. 2). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (ust. 6).

Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] marca 2016 r., na trasie z miejscowości R. do miejscowości K., funkcjonariusze policji przeprowadził kontrolę pojazdu należącego do skarżącego, którym wykonywano przewóz regularny osób. W toku kontroli kierujący pojazdem okazał rozkład jazdy stanowiący załącznik do zezwolenia nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej Z. S. – Z. S. Powyższy rozkład nie obejmował miejscowości R. oraz miejscowości K. oraz pozostałych miejscowości znajdujących się na terenie gminy W. Powyższe okoliczności nie budzą wątpliwości sądu i nie są kwestionowane przez skarżącego.

Z akt sprawy wynika także, że skarżący w dniu kontroli wykonywał przewóz na trasie Z. – W. – Z. – P. – K. – R. – R. – Z. Jak wskazano już wyżej w toku postępowania przesłuchano w charakterze świadka kierowcę skontrolowanego pojazdu. Kierowca zeznał, że wykonywał przewóz na trasie Z. – W. – Z. – P. – K. – R. – Z. Pasażerami były dzieci i ich opiekunka, które zabierał z przystanków w W., Z., P., K., R. i w R. do szkoły w Z. Świadek zeznał, że woził dzieci do szkoły od września 2015 r.

Jednocześnie ze zgromadzonego materiału wynika, że skarżący nie posiadał ważnego na dzień kontroli zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych osób na trasie K. – R. W trakcie kontroli kierowca pojazdu nie posiadał w pojeździe i nie okazał na żądanie kontrolujących ważnego zezwolenia obejmującego ww. miejscowości. Kierowca zeznał w toku postępowania, że pracodawca wyposażył go tylko w zezwolenie obejmujące trasę przebiegającą przez gminę Z., natomiast zezwolenie obejmujące również Gminę W., w której znajdują się miejscowości K. – R. otrzymał dopiero [...] marca 2016 r. Ponadto z pisma Starosty K. z dnia [...] maja 2016 r. wynika, że w dniu [...] marca 2016 r., skarżący nie posiadał zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na trasie Z. – W. – Z. – P. – K. – R. – R. – Z. Wniosek o wydanie takiego zezwolenia skarżący złożył dopiero w dniu [...] marca 2016 r. i w dniu [...] marca 2016 r. uzyskał zezwolenie nr [...] na linię komunikacyjną M. – Z. – B. – R. W świetle powyższych ustaleń, które w ocenie Sądu nie budzą wątpliwości, organy prawidłowo uznały, że w dniu kontroli skarżący nie posiadał zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym, obejmującego linię komunikacyjną, którą się poruszał. Zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy jednoznacznie wykazuje, że skarżący nie dysponował zezwoleniem uprawniającym go do wykonywania regularnych przewozów osób na trasie obejmującej miejscowości K. i R. Wbrew twierdzeniom skarżącego nie można przyjąć, że w dacie kontroli skarżący posiadał ważne zezwolenie nr [...] na wykonywanie przewozów regularnych i wobec czego stwierdzone naruszenie należało zakwalifikować jako wykonywanie przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w posiadanym zezwoleniu, dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków.

Ze znajdującego się w aktach sprawy rozkładu jazdy do zezwolenia nr [...] wynika, że uprawniało ono skarżącego do wykonywania regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej prowadzącej m.in. przez Z. S., M., B., Z. N., Z. B., Z. S., R., Z. S. Przewóz na tej trasie rozpoczynał się o godzinie 6.43, a kończył o 7.48. Natomiast jak wynika z protokołu kontroli i zeznań kierowcy, w dniu kontroli, o godzinie 7.35, wykonywano przewóz na trasie K. oraz R. i odbierano pasażerów z przystanków w tych miejscowościach, mimo że nie figurowały one w rozkładzie jazdy.

Wskazane wyżej miejscowości nie były objęte rozkładem jazdy, dlatego należało przyjąć, że skontrolowany przewóz był wykonywany na innej trasie, niż objęta zezwoleniem nr [...]. Nie mogło więc mieć miejsca podnoszone przez skarżącego naruszenie ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków.

Podkreślić należy, że oprócz miejscowości, z której skarżący wyjeżdżał (Z.) oraz R. wszystkiego pozostałe miejscowości, przez które skarżący przejeżdżał (W. R., Z., Pu., K., R.) położone były na terminie innej gminy oraz były miejscowościami nie objętymi zezwoleniem posiadanym przez skarżącego.

Niemalże zatem w całości skarżący wykonywał przewóz na trasie odbiegającej od trasy objętej zezwoleniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., co nie pozwalało na zakwalifikowanie powyższego naruszenia jako wykonywania przewozu regularnego z naruszeniem warunków dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków (Lp. 2.2.3. załącznika nr 3), lecz obligowało organ do stwierdzenia, że stanowiło to naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu regularnego bez wymaganego zezwolenia (Lp. 2.1. załącznika nr 3).

Nie bez znaczenia pozostaje również fakt, że trasa przewozu wykonywana w dniu kontroli pokrywa się z wydanym skarżącemu, już po dacie przeprowadzonej kontroli, zezwoleniem nr [...]. Gdyby uznać za prawdziwe twierdzenie skarżącego, że na przewóz wykonywany w dniu kontroli posiadał on zezwolenie nr [...], a jedynie nastąpiła zmiana przystanków lub trasy przejazdu wskazanych w zezwoleniu, to zbędne i niezrozumiałe byłoby staranie się przez skarżącego o uzyskanie zezwolenia na wykonywanie przewozu na trasie obejmującej miejscowości K. oraz R. Tymczasem skarżący takie zezwolenie nr [...] uzyskał. Nie można w związku z tym uznać, że w dniu kontroli wykonywany był przejazd incydentalny i jednostkowy.

W konsekwencji należało uznać, że organy zasadnie nałożyły na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8.000 zł za naruszenie określone w Lp. 2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie bowiem z art. 18 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia., zaś w myśl załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym Lp. 2.1, wykonywanie przewozu regularnego bez wymaganego zezwolenia, bez wymaganego zaświadczenia na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 8.000 złotych.

Prawidłowe jest także stanowisko organów w zakresie braku podstaw do zwolnienia skarżącego od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia.

Zgodnie z art. 92c ust. 1 u.t.d., nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:

1. okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub
2. za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub
3. od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.

Przepis art. 92c ust.1 u.t.d. odnosi się do sytuacji wyjątkowych, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć, np. klęski żywiołowe, katastrofy czy wprowadzenie na danym obszarze stanów nadzwyczajnych. Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie wskazuje, że w rozpoznawanej sprawie wystąpiła tego rodzaju okoliczność.

Reasumując stwierdzić należy, że postępowanie w rozpoznawanej sprawie zostało przeprowadzone prawidłowo. Organy w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, podjęły wszelkie niezbędne czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy oraz zapewniły stronie możliwość zapoznania się ze zgromadzonym materiałem i ustosunkowania się do niego. W świetle poczynionych ustaleń zasadnie nałożyły na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8.000 zł za naruszenie określone w Lp. 2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Zaskarżona decyzja spełnia także wynikające z art. 107 § 3 k.p.a. wymogi dotyczące uzasadnienia faktycznego i prawnego.

Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.