Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 26 stycznia 2016 r. odrzucił skargę M. O. na czynność Inne z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu kosztów dowozu dziecka do przedszkola.
Adwokat J. P. będący pełnomocnikiem strony skarżącej wyznaczonym na podstawie postanowienia referendarza sądowego z dnia 4 kwietnia 2016 r., po doręczeniu mu odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem złożył skargę kasacyjną od ww. orzeczenia oraz wniósł o przyznanie mu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w kwocie [...]zł, zawierającej należny podatek od towarów i usług. Jednocześnie oświadczył, iż koszty te nie zostały opłacone ani w całości ani w części.
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej p.p.s.a.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W niniejszej sprawie aktem określającym zasady przyznawania wynagrodzenia za czynności podejmowane przez adwokata z urzędu jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1801 - dalej rozporządzenie).
Zgodnie z § 2 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę ustaloną zgodnie z przepisami rozporządzenia (pkt 1) oraz niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata (pkt 2). Sposób ustalania wysokości opłaty, o której stanowi § 2 pkt 1 normuje § 4 rozporządzenia. Zgodnie z jego ustępem pierwszym opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy.
Opłata maksymalna w postępowaniu sądowoadministracyjnym, w sprawie, w której - wbrew zapatrywaniu pełnomocnika strony - przedmiotem sporu nie była należność pieniężna ani też orzeczenie Urzędu Patentowego, wynosi w I instancji, w myśl § 21 ust. 1 pkt 1c - [...] zł. Zgodnie zaś z § 21 ust. 1 pkt 2b rozporządzenia, w postępowaniu w drugiej instancji, opłata ta (opłata maksymalna) wynosi - za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50% opłaty maksymalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż [...] zł.
Tak wyliczona opłata maksymalna, stanowi podstawę wyliczenia należnej opłaty, która zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia, wynosi ˝ jej wysokości, a więc, w niniejszym przypadku, [...] zł.
Wyliczona w ten sposób opłatę należało powiększyć o kwotę należnego podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności, zgodnie z § 4 ust. 3 rozporządzenia (przy uwzględnieniu, iż zastosowanie ma stawka 23 % tego podatku). Opłata ta powinna zatem wynosić [...] zł (180 zł x 23 % = [...] zł; [...] zł + [...] zł = [...] zł).
Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji.