Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją organ utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] listopada 2020 r. o odmowie rozłożenia na raty kary pieniężnej nałożonej decyzją organu z [...] kwietnia 2019 r.
W skardze wniesiono o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części decyzji, jeśli w wyniku jej wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Przedmiotem wstrzymania mogą być jednak tylko takie decyzje, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wykonanie decyzji oznacza dobrowolne lub przymusowe (w drodze egzekucji) spowodowanie stanu zgodnego z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy zatem akt administracyjny nadaje się do wykonania, a więc nie każdy wymaga wykonania. Decyzja orzekająca o odmowie rozłożenia na raty kary pieniężnej jest właśnie takim aktem. Z uwagi na specyfikę regulowanego nią przedmiotu (odmowa uprawnienia w postaci rozłożenia na raty kary pieniężnej) nie ma ona cechy wykonalności w rozumieniu art. 61 § 1 p.p.s.a. Zaskarżoną decyzją nie nałożono na skarżącego żadnego obowiązku, lecz jedynie odmówiono przyznania mu uprawnienia. Skutkiem zaskarżonej decyzji jest zatem wyłącznie to, że skarżący nie może z tego uprawnienia skorzystać (por.: postanowienie o sygn. akt II FZ 270/18 - dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
Skoro zatem zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, nie można orzec o wstrzymaniu jej wykonania.
Wobec tego na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.