Uzasadnienie
Wicedyrektor ds. Wdrażania EFS Wojewódzkiego Urzędu Pracy w P S. W. poinformowała pismem z dnia 14.08.2012 r. sp. z o. o. z siedzibą w P, iż jej wniosek o dofinansowanie projektu [... ] uzyskał w ramach dokonanej oceny 72 punktów, otrzymując jednocześnie mniej niż 60 % punktów możliwych do uzyskania w pozycji 3.2 podczas oceny merytorycznej przeprowadzonej przez Komisję Oceny Projektów i w związku z tym nie został przyjęty do dofinansowania.
W proteście wniesionym przez wnioskodawcę podniesiono zarzut zbyt pobieżnej oceny wniosku co doprowadziło do pominięcia istotnych elementów planowanej inwestycji i wytycznych obowiązujących na gruncie EFS. Zakwestionowano w szczególności ocenę punktu 3.2 a, 3.2 b, 3.2 c i 3.2 d wniosku o dofinansowanie.
W zakresie pkt. 3.2 a członkowie Komisji Oceny Projektów zarzucili nieopisanie istotnych cech charakterystycznych dla osób niepełnosprawnych, wobec których jest kierowany projekt. Opis grupy został uznany za zbyt powierzchowny i ogólny. Z tego powodu nieznana jest struktura grupy docelowej. Wnioskodawca stwierdził wobec tego, że zgodnie z instrukcją wypełniania wniosku o dofinansowanie projektu w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki w przypadku, gdy dana cecha osób, do których skierowane będzie wsparcie nie ma znaczenia w kontekście planowanego do realizacji projektu projektodawca nie musi jej uwzględniać w opisie. We wniosku uwzględniono cechy niezbędne dla projektu, takie jak status bezrobotnego, niepełnosprawność, zamiar prowadzenia działalności gospodarczej. Uwzględniono też podział na płeć (pkt. 3.1.1) i miejsce zamieszkania. Z kolei kwestia wykształcenia jest obojętna z punktu widzenia zakwalifikowania do udziału w konkursie.
W zakresie pkt. 3.2 b wniosku członkowie Komisji Oceny Projektów mieli zdaniem wnioskodawcy nie wskazać, dlaczego obniżono punktację o 2 pkt., a nie np. o 1 pkt. W kwestii pkt. 3.2 c wniosku zdaniem strony wbrew ocenie członków Komisji uwzględniono sposób, w jaki zamierza się osiągnąć zakładaną liczbę kobiet oraz uwzględniono we wniosku zapis na temat wybranych technik i narzędzi odpowiednich dla grupy docelowej objętej wsparciem. W punkcie 3.2 wniosku zawarto też informacje dot. regulaminu rekrutacji. W zakresie pkt. 3.2 d wniosku zdaniem strony zostały uwzględnione (wbrew opinii osób oceniających) bariery uczestnictwa czyli czynniki zniechęcające kobiety/mężczyzny do uczestnictwa w projekcie lub uniemożliwiające im udział w projekcie.
Wobec powyższego wnioskodawca zwrócił się z prośbą o ponowną weryfikację wniosku.
Pismem z dnia 5.10.2012 r. Wicedyrektor ds. Wdrażania EFS Wojewódzkiego Urzędu Pracy w P S W poinformowała wnioskodawcę, że po rozpatrzeniu protestu uznano jego zarzuty (częściowo) za zasadne, wobec czego skierowano wniosek Sp. z o. o. do ponownej oceny merytorycznej.
Wicedyrektor ds. Wdrażania EFS Wojewódzkiego Urzędu Pracy w P S W poinformowała pismem z dnia 30.11.2012 r. sp. z o. o. z siedzibą w P, iż jej wniosek o dofinansowanie projektu [... ] uzyskał w ramach dokonanej oceny 73 punktów, otrzymując jednocześnie mniej niż 60 % punktów możliwych do uzyskania w pozycji 3.2 podczas oceny merytorycznej przeprowadzonej przez Komisję Oceny Projektów i w związku z tym nie został przyjęty do dofinansowania. Wskazano, że powtórna ocena merytoryczna została dokonana jedynie w zakresie tych elementów oceny pierwotnej wniosku, które były przedmiotem procedury odwoławczej. Pouczono jednocześnie, że wyniki powtórnej oceny merytorycznej są wiążące i nie przysługuje od nich żaden dodatkowy środek odwoławczy przewidziany w Systemie Realizacji PO KL oraz ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju z dnia 6 grudnia 2006 r. (t. j. – Dz. U. z 2009, nr 84, poz. 712 ze zm.).
Do WSA w Poznaniu sp. z o. o. z siedzibą w P wniosła skargę na negatywne rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Urzędu Pracy w P z dnia 30.11.2012 r. Zarzucono mu naruszenie:
- - art. 30 b ust. 3 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju z dnia 6 grudnia 2006 r. poprzez udział w rozpatrywaniu środków odwoławczych osób, które dokonywały wcześniej czynności związanych z przedmiotowym projektem (w tym były zaangażowane w jego ocenę).
- - art. 31 ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju z dnia 6 grudnia 2006 r. oraz pkt. 6.4 i 6.5 Zasad dokonywania wyboru projektów w ramach PO Kapitał Ludzki poprzez dokonanie oceny w sposób stronniczy i nierzetelny.
- - art. 30 b ust. 4 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez brak poinformowania wnioskodawcy o trybie, sposobie i terminie przysługującej mu skargi na negatywne rozstrzygniecie w przedmiocie odrzucenia wniosku o dofinansowanie.
Wniesiono o uwzględnienie skargi poprzez stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez WUP w P. W uzasadnieniu skargi podano, że zgodnie z poglądem orzecznictwa sądowego rozróżnia się pojęcie negatywnej oceny projektu i negatywnego wyniku postępowania odwoławczego. Negatywna ocena projektu jest przedmiotem środka odwoławczego wskazanego w art. 30 b ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju z dnia 6 grudnia 2006 r. Drugie pojęcie jest pojęciem szerszym i podlega zaskarżenia do sądu administracyjnego (obejmuje negatywną ocenę projektu i pozostawienie protestu bez rozpatrzenia). Negatywna ocena projektu jest taką jego oceną, której wyniki nie pozwalają ostatecznie na skierowanie wniosku do dalszego etapu czy dofinansowania. Chodzi zatem o negatywny charakter wyniku konkursu dla danego przedsiębiorcy. Zdaniem strony skarżącej taka sytuacja procesowa wystąpiła w niniejszej sprawie. Wobec tego jego skarga była dopuszczalna.
Strona skarżąca podniosła również, że ocena wniosku została dokonana z naruszeniem prawa, gdyż cała korespondencja prowadzona w sprawie – dotycząca oceny formalnej i merytorycznej oraz postępowania odwoławczego była podpisana przez S W - Wicedyrektora ds. Wdrażania EFS Wojewódzkiego Urzędu Pracy w P. Ponieważ w toku postępowania nie ujawniono danych osób oceniających wniosek strona skarżąca nie ma wiedzy, czy w rozpatrywaniu środków odwoławczych brały inne osoby niż S W. Udział S W łamał zakaz udziału tych samych osób w rozpatrywaniu środków odwoławczych, które były zaangażowane w jakiekolwiek czynności związane z danym projektem (art. 30 b ust. 3 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju z dnia 6 grudnia 2006 r.). Ponowna ocena projektu nie została wobec tego przeprowadzona w rzetelny i całkowicie bezstronny sposób. Zdaniem strony skarżącej obie osoby dokonujące tej czynności w zakresie punktów 3.2lit. a-d sugerowały się stanowiskiem Zespołu ds. rozpatrywania protestów WUP w P oraz oceną wyrażoną przez osobę wcześniej oceniającą protest.
Pismem z dnia 28.01.2013 r. Wojewódzki Urząd Pracy w P wniósł o oddalenie skargi w całości.
Podniesiono brak legitymacji do bycia stroną przeciwną w przedmiotowej sprawie. Zdaniem WUP w P stroną procesu winien być Samorząd Województwa Wielkopolskiego, który jest zgodnie z zasadami regulującymi Program Operacyjny Kapitał Ludzki instytucją pośredniczącą. Zgodnie z art. 27 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju z dnia 6 grudnia 2006 r. Instytucja Zarządzająca (Minister Rozwoju Regionalnego) może powierzyć instytucji pośredniczącej część zadań. Instytucja pośrednicząca może powierzyć część zadań innym podmiotom (kwestie czynności technicznych). Zarząd Województwa Wielkopolskiego powierzył na mocy uchwały z 16.12.2011 r. Dyrektorowi Wojewódzkiego Urzędu Pracy w P upoważnienie do dokonywania czynności w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki. WUP w P nie posiada wobec tego legitymacji biernej, a stroną postępowania winien być w jego ocenie Samorząd Województwa Wielkopolskiego.
WUP wskazał ponadto, że wicedyrektor S W podpisywała pisma w toku postępowania, jednak nie brała udziału w merytorycznej ocenie wniosku. Jej podpis był w istocie jedynie czynnością techniczną. Niezasadny był zarzut kierowania się przez osoby oceniające projekt poprzednią oceną, gdyż takie zachowanie wynikało z odpowiednich regulacji prawnych. O tych regulacjach wiedziała strona skarżąca przystępująca do konkursu. Zdaniem organu zakończenie powtórnej oceny merytorycznej nie jest zakończeniem procedury odwoławczej, co związane jest jedynie z chwilą rozpatrzenia protestu. Procedura odwoławcza skończyła się pozytywnie, bo protest został uwzględniony. Ponowna ocena merytoryczna nie należy do procedury odwoławczej i nie przysługuje od niej środek odwoławczy czy skarga.
W piśmie z dnia 15.02.2013 r. strona skarżąca podtrzymała tezę o legitymacji biernej WUP w P, jako instytucji pośredniczącej we wdrażaniu Programu Operacyjnego Kapitał ludzki. Organ samorządu określa, jaki organ pełni rolę instytucji pośredniczącej w danym województwie – w Wielkopolsce role instytucji pośredniczącej pełni WUP w P (str. 265 załącznika do Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki). WUP jest instytucją, która ogłaszała konkurs, prowadziła nabór i informowała wnioskodawcę o wynikach oceny formalnej, merytorycznej, uwzględnienia protestu i wynikach ponownej oceny merytorycznej. Były to działania wskazane w art. 29 ust. 1, 30 a ust. 2 i ust. 3, art. 30 b ust. 1 zd. 2, art. 30 b ust. 4 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Samorząd Wojewódzki nie wydał żadnego negatywnego rozstrzygnięcia w sprawie, które podlegałoby zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Beneficjent był przekonany w toku postępowania, że kierowane do niego akty pochodzą z WUP w P, a nie od Samorządu Województwa Wielkopolskiego.
W piśmie podkreślono ponownie, że S W podpisując pisma kierowane do skarżącego wykonywała czynności związane z projektem złożonym przez wnioskodawcę. Była ona wobec tego wyłączona od udziału w dalszych czynnościach dotyczących ponownej oceny projektu, w tym w informowaniu skarżącego o wynikach tej oceny. Przy ponownej ocenie merytorycznej winno się ponadto brać pod uwagę wszystkie zarzuty podniesione w proteście, a nie tylko zarzuty uwzględnione.
W piśmie z dnia 25.02.2013 r. WUP podniósł, iż w dokumentacji PO KL został określony jako instytucja pośrednicząca, jednak nie wynika z tego, że pełni on taka rolę. Z Dokumentacji Konkursowej konkursu wynikać ma, że instytucją pośredniczącą jest Samorząd Województwa Wielkopolskiego reprezentowany przez WUP w P. Dyrektor WUP w Po działał jedynie na podstawie udzielonego mu pełnomocnictwa.
Na rozprawie w dniu 27 marca 2013 r. pełnomocnik WUP w P wniósł o oddalenie skargi, załączając do akt sprawy kopię Zarządzenia Dyrektora WUP z 13.06.2012 r. na okoliczność powoływania składu Komisji Oceny Projektów wraz z kartami oceny merytorycznej i protokołem obrad Komisji. Całość składu Komisji jest ujawniana po zakończeniu danego konkursu. Pełnomocnik przyznał, że poza sporem jest fakt błędnego pouczenia zawartego w informacji organu o negatywnej ocenie projektu. Od informacji tej przysługiwała bowiem stronie skarga do WSA w Poznaniu ze względu na uprzednie wyczerpanie środków odwoławczych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługiwała na uwzględnienie.
Wskazać należy na wstępie, że zgodnie z art. 30 b ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju z dnia 6 grudnia 2006 r. (t. j. – Dz. U. z 2009, nr 84, poz. 712 ze zm.) w przypadku negatywnej oceny projektu wnioskodawca po otrzymaniu informacji o wynikach oceny może wnieść środki odwoławcze przewidziane w systemie realizacji programu operacyjnego (w terminie, trybie i na warunkach tam określonych). Zgodnie z art. 30 c ust. 1 ustawy po wyczerpaniu środków odwoławczych i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej wnioskodawca może wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego.
W orzecznictwie utożsamia się pojęcie negatywnej oceny projektu z oceną niedającą możliwości zakwalifikowania projektu do dofinansowania (co jest ostatecznym celem składania projektu), a która jest przedmiotem środka odwoławczego z art. 30 b ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (zob. wyrok NSA z 7.03.2012 r., II GSK 200/12, lex nr 1137910; wyrok NSA z 24.01.2012 r., II GSK 1/12, lex nr 1137843). Przedmiotem skargi do sądu administracyjnego może być informacja o negatywnym wyniku procedury odwoławczej, która obejmuje powyższą negatywną ocenę projektu, jak również pozostawienie protestu bez rozpoznania (wyrok NSA z 31.08.2011 r., II GSK 1661/11, lex nr 1151664). Podkreśla się również, że z informacją o negatywnym wyniku procedury odwoławczej mamy do czynienia także wówczas, gdy w następstwie złożonego środka odwoławczego (protestu) organ jednoznacznie i bezwarunkowo rozstrzygnął o odmowie skierowania wnioskowanego projektu do dofinansowania ze środków publicznych (wyrok NSA z 14.12.2011 r., II GSK 2230/11, lex nr 1134654).
W niniejszej sprawie po rozpatrzeniu protestu strony skarżącej i po dokonaniu ponownej oceny merytorycznej Wicedyrektor ds. Wdrażania EFS Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Poznaniu S W poinformowała pismem z dnia 30.11.2012 r. sp. z o. o. z siedzibą w P, iż jej wniosek o dofinansowanie projektu [... ] uzyskał w ramach dokonanej oceny 73 punktów, otrzymując jednocześnie mniej niż 60 % punktów możliwych do uzyskania w pozycji 3.2 podczas oceny merytorycznej przeprowadzonej przez komisję Oceny Projektów i w związku z tym nie został przyjęty do dofinansowania. Ze względu na powołane powyżej przepisy i orzeczenia NSA stwierdzić należy, że organ jednoznacznie i bezwarunkowo rozstrzygnął o odmowie skierowania wnioskowanego projektu do dofinansowania ze środków publicznych, wobec czego sp. z o. o. z siedzibą w P miała podstawy prawne (pomimo braku odpowiedniego pouczenia w tym zakresie) do wniesienia przedmiotowej skargi do WSA w Poznaniu, działając w trybie art. 30 c ust. 1 ustawy. Pismo z 30.11.2012 r. należy uznać za informację o negatywnym wyniku procedury odwoławczej, o której mowa w tym przepisie.
W tym miejscu podkreślić należy, że na rozprawie w dniu 27 marca 2013 r. sam pełnomocnik WUP w P przyznał, że poza sporem jest fakt błędnego pouczenia zawartego w informacji organu o negatywnej ocenie projektu. Od informacji tej przysługiwała bowiem stronie skarga do WSA w P ze względu na uprzednie wyczerpanie środków odwoławczych. Dodać należy, iż pomimo błędnego pouczenia beneficjenta o prawie do zaskarżenia informacji do sądu administracyjnego, skarżąca skargę złożyła terminie.
Sąd stwierdził, że wbrew tezom Wojewódzkiego Urzędu Pracy w P ma on legitymację bierną i jest stroną przedmiotowego postępowania sądowoadministracyjnego. Występowanie WUP w P w charakterze instytucji pośredniczącej w Programie Operacyjnym Kapitał Ludzki na terenie Wielkopolski wynika z załącznika do dokumentu Program Operacyjny Kapitał Ludzki Narodowe Strategiczne Ramy Odniesienia 2007-2013 (str. 265). Na podstawie uchwały Zarząd Województwa Wielkopolskiego udzielił Dyrektorowi WUP w P pełnomocnictwa do podejmowania wszelkich czynności związanych z realizacją Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki. WUP w P ogłaszał konkurs w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki i dokonywał wszystkich czynności związanych z oceną formalną wniosku, oceną merytoryczną, rozpatrywaniem protestu i ponowną oceną merytoryczną. Wszystkie te istotne czynności były formalizowane w postaci pism kierowanych do strony skarżącej, w których jako podmiot wydający poszczególne pisma konsekwentnie wskazywano Wojewódzki Urząd Pracy w P. Z treści pism nie wynika, że WUP w P działał jako reprezentant Samorządu Województwa Wielkopolskiego (w jego imieniu i na jego rzecz). W toku prowadzonego postępowania WUP w P funkcjonował jako instytucja pośrednicząca, przeprowadzająca wszystkie istotne etapy konkursu.
Z tego też względu Sąd stwierdził, że legitymację bierną ma w przedmiotowym postępowaniu Wojewódzki Urząd Pracy w P, a nie Samorząd Województwa Wielkopolskiego. Przyjęcie tezy przeciwnej oznaczałoby w istocie brak możliwości zaskarżenia pisma z dnia 30.11.2012 r. podpisanego przez Wicedyrektora ds. Wdrażania EFS Wojewódzkiego Urzędu Pracy w P S W. Nie ma podstaw do przyjęcia, że organem, który zaadresował powyższe pismo do strony skarżącej był Samorząd Województwa Wielkopolskiego. Podkreślić przy tym należy, że strona skarżąca otrzymywała w toku całego postępowania konkursowego korespondencję (informacje i inne pisma) pochodzącą od Wojewódzkiego Urzędu Pracy w P i na tej podstawie mogła uznawać, że był to organ funkcjonujący na obszarze Wielkopolski w zakresie Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki jako instytucja pośrednicząca.
Przechodząc do oceny zarzutów skargi Sąd uznał, że zasadny był zarzut naruszenia art. 30 b ust. 3 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju z dnia 6 grudnia 2006 r. Naruszenia prawa upatruje strona skarżąca w tym, że cała korespondencja prowadzona w sprawie – dotycząca oceny formalnej i merytorycznej oraz postępowania odwoławczego była podpisana przez jedną osobę - S W (Wicedyrektora ds. Wdrażania EFS Wojewódzkiego Urzędu Pracy w P). Ponieważ w toku postępowania nie ujawniono danych osób oceniających wniosek strona skarżąca nie miała wiedzy, czy w rozpatrywaniu środków odwoławczych brały inne osoby niż S W. Udział S W łamał w jej ocenie zakaz udziału tych samych osób w rozpatrywaniu środków odwoławczych, które były zaangażowane w jakiekolwiek czynności związane z danym projektem. Ponowna ocena projektu nie została wobec tego przeprowadzona w rzetelny i całkowicie bezstronny sposób.
Wskazać należy, że zgodnie z art. 30 b ust. 3 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w rozpatrywaniu środków odwoławczych nie mogą brać udziału osoby, które na jakimkolwiek etapie dokonywały czynności związanych z określonym projektem. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że S W podpisała pismo z 15.06.2012 r. informujące stronę, że jej wniosek jest poprawny pod względem formalnym. Następnie podpisała ona pismo o wynikach oceny merytorycznej z 14.08.2012 r. W piśmie z dnia 5.10.2012 r. stanowiącym odpowiedź na złożony przez wnioskodawcę protest S W przedstawiała stanowisko w sprawie, ustosunkowując się do zarzutów podnoszonych wobec wniosku przez członków komisji oceny projektów. W dalszym toku prowadzonego postępowania konkursowego S W podpisała również pismo z 30.11.2012 r. informujące o wynikach ponownej oceny merytorycznej wniosku. Jednocześnie załączone do informacji karty oceny merytorycznej nie zawierają danych dotyczących osób dokonujących oceny wniosku.
Pełnomocnik organu w odpowiedzi na skargę podkreślał, że S W jedynie podpisywała powyższe pisma wychodzące na zewnątrz z urzędu, nie brała natomiast osobiście udziału w dokonywaniu oceny projektu. Wskazać jednak należy, że sam fakt podpisania pisma uznać trzeba za dokonanie czynności związanych z projektem, o jakich mowa jest w art. 30 b ust. 3 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Przedmiot tych czynności nie został ustawowo określony i przedmiotowo ograniczony. Chodzi o czynności związane z każdym etapem postępowania – od oceny formalnej wniosku po jego ocenę merytoryczną.
Również samo podpisanie informacji skierowanej do wnioskodawcy o wynikach oceny projektu czy wynikach postępowania odwoławczego jest czynnością związaną z oceną projektu (zob. wyrok NSA z 09.12.2010 r., II GSK 1367/10, baza orzeczeń NSA). Zasada podpisywania przez S W pism wychodzących z WUP w P nie może oznaczać, że ona sama musi dokonywać czynności na każdym etapie postępowania w przedmiocie oceny projektu, również przez podpisywanie pism i informacji "wychodzących" z organu (wyrok NSA z 09.12.2010 r., II GSK 1367/10, baza orzeczeń NSA). Taka praktyka prowadzi bowiem w ocenie Sądu do naruszenia art. 30 b ust. 3 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, mającego zapewniać obiektywność i bezstronność na każdym etapie dokonywania oceny wniosku o dofinansowanie.
Na rozprawie w dniu 27 marca 2013 r. pełnomocnik WUP w P załączył do akt sprawy kopię Zarządzenia Dyrektora WUP z 13.06.2012 r. na okoliczność powoływania składu Komisji Oceny Projektów wraz z kartami oceny merytorycznej i protokołem obrad Komisji ds. Protestów na dokonaną ocenę merytoryczną. W skład Komisji ds. Protestów wchodził Wicedyrektor WUP w P, kierownik Wydziału Koordynacji i Projektów Własnych, Kierownik Oddziału Programowania, radca prawny oraz pracownik Oddziału Programowania (k. 184 akt sądowych). W ocenie Sądu dla zachowania zasady wyrażonej w art. 30 b ust. 3 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju należało przyjąć praktykę, iż pisma i informacje dla strony skarżącej związane z każdym etapem oceny wniosku (formalnej i merytorycznej) winny być podpisane przez odpowiednie osoby upoważnione do bezpośredniego działania na danym etapie postępowania konkursowego. Nic nie stało bowiem na przeszkodzie aby osoby odpowiedzialne za dokonywane czynności, podpisały pisma informujące o wynikach oceny.
Sąd analizując akta sprawy stwierdził również naruszenie art. 30 a ust. 3 i art. 30 b ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Zgodnie z tymi przepisami w przypadku negatywnej oceny projektu właściwa instytucja informuje wnioskodawcę o wynikach oceny wraz z uzasadnieniem tych wyników. Jak już wskazano powyżej, w orzecznictwie utożsamia się pojęcie negatywnej oceny projektu z oceną niedającą możliwości zakwalifikowania projektu do dofinansowania. Wynika stąd, że pisma zawierające informacje o merytorycznej ocenie projektów z dnia 14.08.2012 r. oraz z dnia 30.11.2012 r. winny zawierać odpowiednie uzasadnienia, wskazujące na przyczyny ustalenia odpowiedniej punktacji dla przedmiotowego projektu. Do informacji tych załączono wprawdzie karty oceny merytorycznej wniosku, jednak w ocenie Sądu nie uchylało to obowiązku organu w zakresie odpowiedniego uzasadnienia pisma – informacji dla strony. Jest to bowiem obowiązek wynikający wprost z art. 30 a ust. 3 i art. 30 b ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd stwierdził ostatecznie, że ocena przedmiotowego projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo – przepisy art. 30 b ust. 3 oraz art. 30 a ust. 3 i 30 b ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.
Z tego też względu orzeczono jak w pkt. 1 wyroku – na podstawie art. 30 c ust. 3 pkt. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.
O zwrocie kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. – Dz. U. z 2012 r., poz. 270) w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit.c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (dz. U. nr 163, [poz. 1349, ze zm.).