Uzasadnienie
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynęła skarga spółki z o.o. z siedzibą w K na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P z dnia... 2013r.,.
Zarządzeniem Przewodniczącego z dnia 27 listopada 2013 r. strona skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi poprzez: podanie wartości przedmiotu zaskarżenia oraz złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej – aktualnego odpisu KRS w oryginale lub jego kserokopii poświadczonej przez notariusza, ewentualnie – kserokopii poświadczonej za zgodność z oryginałem przez adwokata lub radcę prawnego, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania w tym przedmiocie, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie w tym względzie doręczono stronie w dniu 4 grudnia 2013 r.
W dniu 9 grudnia 2013 r. strona przedłożyła Sądowi pismo, w którym wskazała wartość przedmiotu zaskarżenia oraz samodzielnie wygenerowany przez nią wydruk podstawowych informacji o spółce zamieszczonych przez Centralną Informację KRS w ogólnodostępnej sieci informatycznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
W myśl art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby uprawnione do działania w imieniu osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych mających zdolność sądową, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Brakiem formalnym skargi, którego nieusunięcie w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., jest m.in. niezłożenie dokumentu określającego umocowanie do działania za stronę skarżącą (aktualnego odpisu KRS – art. 29 w zw. z art. 28 § 1 p.p.s.a.).
W przedmiotowej sprawie strona przedłożyła Sądowi, w wyznaczonym terminie siedmiodniowym, samodzielnie wygenerowany przez nią wydruk podstawowych informacji o spółce zamieszczonych przez Centralną Informację KRS w ogólnodostępnej sieci informatycznej.
Należy zwrócić uwagę na treść art. 4 ust. 4aa ustawy z dnia 20 sierpnia 1997r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1203 z późn. zm.), który stanowi, że pobrane samodzielnie wydruki komputerowe aktualnych informacji o podmiotach wpisanych do Krajowego Rejestru Sądowego mają moc zrównaną z mocą dokumentów wydawanych przez Centralną Informację Krajowego Rejestru Sądowego, jeżeli posiadają cechy umożliwiające ich weryfikację z danymi zawartymi w Rejestrze. Ze względu na końcowe brzmienie tego przepisu należy stwierdzić, że strona postępowania sądowoadministracyjnego może wykazać swoje umocowanie wskazanym samodzielnym wydrukiem komputerowym tylko wówczas, gdy umożliwia on jego weryfikację z danymi zawartymi w Rejestrze.
W konsekwencji realizacja obowiązku wynikającego z art. 29 p.p.s.a. w praktyce sądowej oznacza obowiązek złożenia odpisu z KRS (oryginału lub uwierzytelnionego odpisu), gdyż informacje dotyczące sposobu reprezentacji danego podmiotu są obligatoryjnie umieszczone w aktach rejestrowych w Krajowym Rejestrze Sądowym (tak: NSA w postanowieniu z dnia 18 marca 2011 r., II GSK 324/11, LEX nr 1080107).
W ocenie Sądu, nie można przyjąć, że samodzielnie wygenerowany przez stronę wydruk informacji zamieszczonych w KRS posiada cechy dokumentu, który wykazuje umocowanie osób uprawnionych do reprezentacji danego podmiotu; innymi słowy – nie jest on dokumentem, o którym mowa w art. 29 p.p.s.a. (por. m.in. postanowienie NSA z 13 listopada 2013 r., II OSK 2737/13 – publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić bowiem należy, że to na stronie, stosownie do treści art. 29 p.p.s.a., spoczywa obowiązek wykazania nie tylko umocowania do działania w imieniu spółki konkretnych osób fizycznych wchodzących w skład organu zarządzającego, ale i sposobu jej reprezentacji w przypadku zarządu wieloosobowego. Zatem Sąd nie miał obowiązku poszukiwania takich informacji we własnym zakresie (por. postanowienie NSA z dn. 3 września 2013 r., I FSK 650/13 – publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W związku z powyższym, skoro wspomniany brak formalny skargi nie został w terminie uzupełniony, skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.