Uzasadnienie
A. B. złożyła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...] w przedmiocie cofnięcia A. B. zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości alkoholu do 4,5% oraz piwa w prowadzonym przez nią punkcie sprzedaży w Z. W dniu [...] skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek, skarżąca podniosła, iż sklep jest jej jedynym źródłem dochodu, a wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi do rezygnacji z jego prowadzenia. Podkreśliła, że sklep jest usytuowany przy drodze głównej, a nie mogąc dokonywać sprzedaży alkoholu, przy którym sprzedawany jest inny towar, straci klientów i będzie zmuszona zlikwidować sklep oraz zwolnić dwie pracownice.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
W doktrynie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Okoliczności uzasadniające wniosek o wstrzymanie wykonania aktu muszą mieć przy tym konkretny i zindywidualizowany charakter. Wnioskodawca, w którego interesie leży zastosowanie ochrony tymczasowej, powinien przedstawić okoliczności pozwalające sądowi dokonanie oceny, czy zachodzą ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu.
W przedmiotowej sprawie skarżąca wskazała, iż prowadzony przez nią sklep stanowi jej jedyne źródło dochodu, a wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność jego likwidacji i zwolnienia zatrudnionych pracowników. Należy jednak zauważyć, iż z akt administracyjnych wynika, że prowadzony przez skarżącą sklep to sklep spożywczo – przemysłowo – monopolowy, a więc jego funkcjonowanie nie opiera się wyłącznie na sprzedaży napojów alkoholowych. Skarżąca nie podała natomiast, jaki dochód uzyskuje z prowadzonej działalności, jaką część sprzedaży stanowi sprzedaż napojów alkoholowych, których dotyczy zaskarżona decyzja i jaką część dochodu uzyskuje z tego tytułu, co w istocie uniemożliwia dokonanie rzeczywistej oceny wpływu sprzedaży tych napojów na sytuację finansową skarżącej i opłacalność prowadzonej przez nią działalności. Skarżąca nie wskazała także, czy i w jakim stopniu nastąpił spadek obrotów sklepu oraz spadek liczby klientów wskutek zaskarżonej decyzji i czy w związku z tym rzeczywiście konieczna będzie redukcja etatów i likwidacja sklepu.
Należy przy tym dodać, że utrata zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych jest niejako wpisana w ryzyko wykonywania działalności gospodarczej polegającej na prowadzeniu sklepu, a następstwem cofnięcia takiego zezwolenia jest niewątpliwie ograniczenie dochodów ze sprzedaży. Jednakże stwierdzenie, czy istnieje w związku z tym niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków zależy od okoliczności konkretnego przypadku, których skarżąca nie sprecyzowała w stopniu pozwalającym na ustalenie rozmiaru ewentualnej szkody majątkowej czy utraty płynności finansowej.
Tym samym w świetle okoliczności wskazanych przez skarżącą nie jest uzasadniony wniosek, iż cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych określonych w zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. W tej sytuacji zastosowanie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie może zostać uwzględnione.
Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
/-/ B.Koś