Uzasadnienie
Postanowieniem z 3 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę z uwagi na nie uiszczenie wpisu sądowego.
Postanowieniem z 27 czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy.
Sąd wskazał, że wnioskodawca nie wykazał ani wysokości przychodu, ani kosztów utrzymania koniecznego. Wyjaśnienia strony nie pozwalają zidentyfikować źródła finansowania koniecznych kosztów utrzymania i świadczą o ukrywaniu rzeczywistej sytuacji majątkowej oraz finansowej. W konsekwencji przekazane informacje nie stanowią właściwej podstawy dla oceny zdolności płatniczych wnioskodawcy.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 9 września 2014 r., sygn. akt II GZ 504/14, oddalił zażalenie na postanowienie o odmowie przyznania prawa pomocy.
Sąd II instancji podzielił ocenę, w świetle której przedstawione we wniosku okoliczności mające ten wniosek uzasadniać, nie dawały podstaw do przeprowadzenia oceny zdolności skarżącego do poniesienia kosztów sądowych oraz oceny wystąpienia przesłanek określonych w art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżący wezwany do uzupełnienia wniosku nie przedstawił jakichkolwiek rzetelnych informacji dotyczących jego sytuacji materialnej, rodzinnej oraz jego możliwości płatniczych. Przedstawione okoliczności ograniczały się w zasadzie do ogólnikowych i niepopartych jakimikolwiek dowodami czy dokumentami źródłowymi twierdzeń o niekorzystnej sytuacji finansowej i osobistej skarżącego.
W piśmie z 8 września 2015 r. skarżący ponownie wystąpił o przyznanie prawa pomocy. Żądanie to powtórzone zostało w piśmie z 2 listopada 2015 r.
W przedłożonym formularzu PPF wnioskodawca wskazał, że stał się osobą bezdomną, bez dochodu i zadłużoną bez swojej winy. Jego zadłużenie wynosi ponad [...] zł. Ponadto wnioskodawca stwierdził, że jest chory. W rubrykach odnoszących się do stanu rodzinnego i majątkowego wpisał: "Nie mam" lub "Nie dotyczy".
Postanowieniem z 9 marca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy.
Kolejnym postanowieniem z 9 marca 2017 r. tut. Sąd odrzucił skargę kasacyjną osobiście sporządzoną przez skarżącego.
Postanowieniami z 11 maja 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia zażaleń od powyższych postanowień z 9 marca 2017 r.
Składając zażalenia od ostatnio podanych postanowień strona skarżąca ponownie wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. W przedłożonym formularzu PPF wnioskodawca znów podał, że jest osobą bezdomną i samotną, zadłużoną bez swojej winy na kilkanaście tysięcy złotych, ciężko chorą. Skarżący żyje z jadłodajni [...]. W rubrykach odnoszących się do stanu rodzinnego i majątkowego wpisał: "Nie mam" lub "Nie dotyczy".
Postanowieniem z 8 sierpnia 2017 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy
W złożonym sprzeciwie skarżący stwierdził, że orzeczenie to jest niezgodne ze stanem faktycznym i prawnym, a nadto budzi jego niezadowolenie. Podniósł, że jego sytuacja jeszcze bardziej się pogorszyła – wzrost zadłużenia, ciężka choroba "i inne".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym może nastąpić, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Okoliczności przytoczone we wniosku o przyznanie prawa pomocy, jak również przedstawione dokumenty na ich poparcie, powinny uzasadniać wyjątkowe traktowanie, o jakim mowa w powołanym powyżej przepisie.
Sprawa z wniosku R. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w niniejszym postępowaniu została już prawomocnie rozstrzygnięta. Postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 września 2014 r., sygn. akt II GZ 504/14, oddalono zażalenie na postanowienie tut. Sądu z 27 czerwca 2014 r. o odmowie przyznania skarżącemu prawa pomocy. Ponadto, postanowieniem tut. Sądu z 9 marca 2017 r. ponownie odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy.
Przyczyną odmowy przyznania prawa pomocy w dotychczas przeprowadzonym postępowaniu wpadkowym był brak wykazania przez skarżącego jego rzeczywistej sytuacji materialnej i zdolności do ponoszenia kosztów postępowania. Dane zawarte w oświadczeniu o stanie majątkowym, finansowym i dochodach nie pozwalały na ocenę czy zasoby materialne wnioskodawcy wystarczają tylko na zaspokojenie bieżących potrzeb koniecznego utrzymania siebie i rodziny, czy też dysponuje on zasobami w rozmiarze pozwalającym na pokrycie kosztów sądowych. Samo oświadczenie strony o trudnej sytuacji finansowej nie stanowi wystarczającego wykazania, że strona ta nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Wskazane powyżej prawomocne postanowienia Sądu I instancji należą do postanowień niekończących postępowania w sprawie, które mogą być uchylane lub zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne (art. 165 P.p.s.a.). Bez zmiany okoliczności sprawy Sąd nie może jednak uchylić lub zmienić takiego postanowienia. Przez zmianę okoliczności sprawy należy przy tym rozumieć wszelkie zmiany występujące zarówno w okolicznościach faktycznych sprawy, jak i obowiązującym prawie. Muszą to być jednak takie zmiany, które uzasadniają korektę dotychczasowego rozstrzygnięcia. W przypadku postanowienia wydanego w zakresie prawa pomocy zmiana okoliczności sprawy musi być oceniana w kontekście przesłanek, które legły u podstaw postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy.
W ocenie Sądu wnioskodawca w dalszym ciągu nie ujawnia źródeł swoich dochodów. Konsekwentnie odmawiając wyjawienia źródeł dochodów uniemożliwia zbadanie, czy rzeczywiście uległy zmianie okoliczności i obecnie nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania i niezbędne jest ustanowienie mu pełnomocnika z urzędu. Podobnie jak poprzednio wnioskodawca powołuje się enigmatycznie na brak jakichkolwiek środków finansowych i majątku, zadłużenie oraz rozstrój zdrowia. Okoliczności podawane przez skarżącego są nie tylko nieprecyzyjne, lecz nadto w żaden sposób przez niego nie zostają udokumentowane, co nie pozwala na kompleksową ocenę jego sytuacji majątkowej i osobistej – nadal nieznane pozostają m.in. źródła utrzymania koniecznego i ich rozmiary, nieznana pozostaje także struktura i charakter wskazywanego zadłużenia.
Wobec powyższego Sąd stwierdził, że wniosek skarżącego nie wskazuje na zmianę okoliczności przemawiającą za przyznaniem prawa pomocy.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt. 1 P.p.s.a., orzeczono, jak w sentencji postanowienia.