Uzasadnienie
Uchwałą z dnia [...] Nr [...] Rada Gminy w M. K. działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142 poz. 1591 ze zm.) oraz art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 4 września 1997 o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym (tj. Dz.U. 1999 Nr 65 poz. 746) wyraziła zgodę na udzielenie 50% bonifikaty od opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości przeznaczonych lub wykorzystywanych na cele mieszkaniowe.
Wykonanie uchwały powierzono Zarządowi Gminy w M. K. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 5, art. 50 § 1, art. 52 § 1 i art. 53 § 3 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.) skargę na Uchwałę wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Prokuratura Rejonowa, zarzucając wydanie zaskarżonej uchwały z rażącym naruszeniem przepisu art. 2a ust. 3 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności (Dz.U. 2001 Nr 120 poz. 1299).
Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały, podnosząc, że Rada Gminy w świetle przepisu art. 4a ust. 3 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności Rada Gminy nie miała kompetencji do wydawania w charakterze uchwały zgody na udzielenie przez Zarząd Gminy w M. K. bonifikaty od opłaty za przekształcenia prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności dla nieruchomości wykorzystywanej lub przeznaczonej na cele mieszkaniowe. Powołane przepisy nie dają bowiem kompetencji do wydania aktu o charakterze generalnym odnoszącego się do ogólnie określonego kręgu podmiotów, niesprecyzowanych nieruchomości, przed ustaleniem ich ceny w sposób określony w ustawie.
W odpowiedzi na skargę Rada Gminy w M. K. wniosła o jej oddalenie.
Nie wdając się w polemikę z podniesionym przez skarżącego zarzutem iż zaskarżona uchwała została wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 4a ust. 3 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności (Dz.U. 2001 Nr 120 poz. 1299) Rada Gminy wskazała iż ustawa powyższa utraciła moc obowiązującą z dniem 13 października 2005 r. tj. z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz.U. Nr 175 poz. 1459).
Zaskarżona w 2007 roku uchwała Nr [...] Rady Gminy M. K., stanowiła akt prawa miejscowego, co oznacza, że uchwała ta dzieli los prawny ustawy na podstawie której została wydana. Skoro ustawa z dnia 4 września 1997 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności, straciła moc obowiązującą z dniem 13 października 2005 r., to również i z tym dniem z mocy prawa nastąpiło uchylenie i utrata mocy obowiązującej zaskarżonej uchwały Rady Gminy M. K. z dn. [...].
Do takiego stwierdzenia uprawniła dyspozycja § 32 ust. 1 w związku z art. 143 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "zasad techniki prawodawczej" (Dz.U. Nr 100 poz. 908) zgodnie z którym "jeżeli uchyla się ustawę, na podstawie której wydano akt wykonawczy, albo uchyla się przepis ustawy, upoważniający do wydania aktu wykonawczego, przyjmuje się że taki akt wykonawczy traci moc obowiązującą odpowiednio z dniem wejścia w życie ustawy uchylającej albo z dniem wejścia w życie przepisu uchylającego upoważnienie do wydania tego aktu.
Skoro uchwała Rady Gminy z dn. [...] utraciła moc obowiązującą i nie występuje w obszarze prawnym, nie jest możliwe stwierdzenie obecnie nieważności tego aktu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Nie można podzielić stanowiska prezentowanego w odpowiedzi na skargę, że Uchwała Rady Gminy M. K. z dnia [...] stanowiła akt prawa miejscowego, a co za tym idzie dzieliła los prawny ustawy na podstawie której została wydana.
Uchwała ta została wydana na podstawie art. 4a ust. 3 zgodnie z którym "Jeżeli przedmiotem decyzji (o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności) jest nieruchomość wykorzystywana lub przeznaczona na cele mieszkaniowe, organ właściwy do wydania decyzji może udzielić bonifikaty od opłaty, o której mowa w art. 4, w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność:
- – Skarbu Państwa – za zgodą wojewody
- – jednostek samorządu terytorialnego – za zgodą właściwej rady lub sejmiku".
Do ustalenia opłaty, o której mowa w art. 4 ustawy, stosuje się odpowiednio przepisy art. 67 ust. 1, art. 69 oraz art. 70 ust. 2-4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2000 r. Nr 46 poz. 543).
Powołane przepisy regulują sposób ustalania ceny nieruchomości (opłaty) (art. 67 ust. 1), zasady zaliczania na poczet ceny (tu opłaty) wartości prawa użytkowania wieczystego (art. 69), możliwość rozłożenia ceny (tu opłaty) na raty (art. 70).
Regulując zatem zasady ustalania opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, w odniesieniu do zindywidualizowanych nieruchomości, i w stosunku do tak określonych nieruchomości za zgodą rady gminy może być udzielana bonifikata od opłaty za przekształcenie na podstawie art. 4a ustawy z dnia 4 września 1997 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności.
Na tym tle orzecznictwo Sądów Administracyjnych stoi na stanowisku, co znalazło wyraz w rozstrzygnięciach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (sygn. akt III SA/Po 444/06 z dn. 14 września 2006 r., sygn. akt III SA/Po 182/06 z dn. 19 kwietnia 2006 r.) oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie (wyrok z dn. 27 maja 2002 I SA 413/02, wyrok NSA z 3 kwietnia 2007 r. I OSK 61/07), że bonifikata udzielana od opłaty za przekształcenie znajdująca swą podstawę prawną czy to w art. 4a ustawy z 4 września 1997r. powołanej wyżej ustawy, czy też obecnie w art. 4 ust. 2 ustawy z dn. 29 lipca 2005 r. ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz.U. Nr 175 poz. 1459) w związku z art. 68 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, ma charakter indywidualny, gdyż dotyczy zindywidualizowanej nieruchomości – konkretnej sprawy.
Pogląd ten podziela Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę. Udzielona w oparciu o przepis art. 4a ustawy z dnia 4 września 1997 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności bonifikata, nie może mieć charakteru generalnego i abstrakcyjnego, nie może być więc uznana za akt prawa miejscowego w rozumieniu przepisu art. 40 ustawy z dn. 8 marca 1990 o samorządzie gminnym i to nawet jeżeli taką treść nadawała jej z naruszeniem art. 4a ust. 3 cytowanej ustawy z dn. 4 września 1997 r. Uchwala Nr [...] Rady Gminy w M. K. z dnia [...] (por. Komentarz do ustawy o samorządzie gminnym, W-wa 2004 str. 275-295 i powołane tam orzecznictwo a także wyrok NSA z dn. 5 kwietnia 2002 r. sygn. akt I SA 2160/01 Lex Nr 81765).
Nie można zatem podzielić poglądu Rady Gminy w M. K., że jako akt prawa miejscowego, zaskarżona Uchwała utraciła moc obowiązującą wraz z utratą mocy obowiązującej ustawy regulującej zasady przekształcenia użytkowania wieczystego w prawo własności.
Z powyższych względów, uznając że doszło do podjęcia zaskarżonej uchwały z rażącym naruszeniem przepisów prawa materialnego, a konkretnie art. 4a ust. 3 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności (Dz.U. 2001 Nr 120 poz. 1299) na podstawie art. 147 § 1 pkt 4 ustawy z dn. 30 sierpnia 2002 r. ppsa orzeczono jak w sentencji wyroku.
/-/ M. Kwiecińska /-/ B. Koś /-/T.M. Geremek za nieobecnego sędziego
/-/ M. Kwiecińska