Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 10 czerwca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę na postanowienie Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu z dnia [...] lutego 2015 r. ze względu na jej niedopuszczalność.
Przy piśmie procesowym z dnia [...] lipca 2015 r. skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. We wniosku złożonym na urzędowym formularzu wskazał, że z winy strony przeciwnej został doprowadzony do ubóstwa, pozbawiony godności, zdrowia i dobrego imienia, przez co popadł w zadłużenie i został wpisany do Krajowego Rejestru Dłużników Niewypłacalnych. Wnioskodawca podał, że nie posiada dochodu, utrzymuje się z jadłodajni [...] i korzysta z noclegowni dla bezdomnych
Zarządzeniem referendarza sądowego z dnia [...] sierpnia 2015 r. zobowiązano wnioskodawcę do uzupełnienia oświadczenia majątkowego poprzez przedłożenie szeregu wymienionych w wezwaniu dokumentów oraz złożenie wyjaśnień odnoszących się do jego sytuacji finansowej i majątkowej.
Skarżący w piśmie procesowym z dnia [...] września 2015 r. stwierdził, ze nie posiada dokumentów i informacji, o które został wezwany. Sąd sam powinien posiąść te dokumenty i informacje, aczkolwiek wnioskodawca cierpi na zaniki pamięci, stąd może nie wiedzieć o czymś, o czym wie Sąd.
Postanowieniem z dnia 12 października 2015 r. referendarz sądowy odmówił przyznania stronie prawa pomocy.
Pismem z dnia [...] listopada 2015 r. wnioskodawca wniósł sprzeciw od powyższego postanowienia, podnosząc, że orzeczenie to zostało wydane niezgodnie ze stanem faktycznym i prawnym sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. 2012, poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym może nastąpić, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Okoliczności przytoczone we wniosku o przyznanie prawa pomocy, jak również przedstawione dokumenty na ich poparcie, powinny uzasadniać wyjątkowe traktowanie, o jakim mowa w powołanym wyżej przepisie. Zwolnienie z obowiązku uiszczenia opłat sądowych oraz ponoszenia kosztów zastępstwa procesowego stanowi bowiem wyjątek od reguły wykonania przez stronę tego obowiązku z art. 199 P.p.s.a., który sprzyja rozwadze w wyborze sądowej drogi dochodzenia swoich praw.
W myśl art. 255 P.p.s.a., jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego.
W rozpoznawanej sprawie wnioskodawca, pomimo wezwania, nie uzupełnił oświadczenia złożonego we wniosku o przyznanie prawa pomocy, poprzez przedłożenie dokumentów oraz złożenie wyjaśnień wskazanych w zarządzeniu referendarza sądowego z dnia [...] sierpnia 2015 r.
W związku z powyższym Sąd stwierdził, że skarżący nie wykazał ani wysokości przychodów, ani kosztów utrzymania koniecznego. Wyjaśnienia strony nie pozwalają na zidentyfikowanie źródła finansowania koniecznych kosztów utrzymania i świadczą o ukrywaniu rzeczywistej sytuacji majątkowej i finansowej. W konsekwencji przekazane informacje nie stanowią właściwej podstawy dla oceny zdolności płatniczych strony postępowania.
Należy wyjaśnić, że warunkiem koniecznym do przeprowadzenia oceny zdolności majątkowych osoby wnioskującej o przyznanie prawa pomocy jest przedstawienie dokładnych i wiarygodnych danych o sytuacji majątkowej i rodzinnej strony postępowania. Ogólnikowe oraz nieudokumentowane zapewnienia o trudnej sytuacji majątkowej strony są bezużyteczne z punktu widzenia możliwości dokonania oceny tej sytuacji, gdyż nie pozwalają wnioskować o zdolnościach płatniczych strony postępowania.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 260 i art. 246 § 1 pkt. 1 P.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.