Uzasadnienie
Postanowieniem z 10 czerwca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę R. P. na postanowienie Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z [...] lutego 2015 r., nr [...], w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniesienia zażalenia na pismo dotyczące pozostawienia wniosku o przyznanie płatności na 2010 rok bez rozpoznania w części. Skarga kasacyjna na to postanowienie została odrzucona postanowieniem tut. Sądu z 29 września 2016 r. Z kolei postanowieniem z 8 grudnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w poznaniu odrzucił zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej.
Postanowieniem z 12 października 2015 r. referendarz sądowy tut. Sądu odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. Na skutek złożonego sprzeciwu Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z 18 listopada 2015 r. także odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 16 marca 2016 r., sygn. akt II GZ 170/16, oddalił zażalenie na postanowienie w przedmiocie prawa pomocy.
Postanowieniem z 18 listopada 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił wniosek o wyłączenie referendarza sądowego tego sądu. Zarządzeniem z 6 kwietnia 2016 r. Przewodniczący Wydziału III wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia na to postanowienie. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 19 stycznia 2017 r., sygn. akt II GZ 1343/16, oddalił zażalenie na zarządzenie w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego. Po wezwaniu do wykonania prawomocnego zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu sądowego, postanowieniem z 13 kwietnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu 1. odrzucił wniosek o przywrócenie terminu, 2. odrzucił zażalenie na wezwanie z 8 marca 2017 r. do wykonania prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego, 3. odrzucił zażalenie na postanowienie z 18 listopada 2015 r. oddalające wniosek o wyłączenie referendarza sądowego. W piśmie procesowym z 27 kwietnia 2017 r. skarżący wniósł zażalenie od ostatnio wskazanego postanowienia.
Postanowieniem z 13 czerwca 2016 r. referendarz sądowy tut. Sądu umorzył postępowanie w przedmiocie przyznania skarżącemu prawa pomocy. Na skutek złożonego sprzeciwu postanowieniem z 29 września 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 19 stycznia 2017 r., sygn. akt II GZ 1344/16 oddalił zażalenie na postanowienie w przedmiocie prawa pomocy.
Zarządzeniem z 29 września 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu pozostawił bez rozpoznania wniosek o wyłączenie referendarza sądowego. W piśmie procesowym z 19 października 2016 r. skarżący wniósł zażalenie od ostatnio wskazanego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Postępowanie zażaleniowe wszczęte zażaleniem na wyżej wskazane postanowienie tut. Sądu z 13 kwietnia 2017 r. oraz na zarządzenie z 29 września 2016 r. należało umorzyć na podstawie art. 195 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej "P.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem, jeżeli postępowanie zażaleniowe stało się bezprzedmiotowe przed przedstawieniem zażalenia wraz z aktami sprawy Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, wojewódzki sąd administracyjny na posiedzeniu niejawnym umarza to postępowanie.
Wyżej wskazane postępowania zażaleniowe są bezprzedmiotowe, ponieważ wobec niezaskarżenia postanowienia z 8 grudnia 2016 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Poznaniu o odrzuceniu zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej niniejsza sprawa sądowoadministracyjna została prawomocnie zakończona.
Z tej przyczyny orzeczono, jak w sentencji, na podstawie art. 195 § 3 P.p.s.a.