Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia [...] oddalił skargę T.K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego.
W dniu T.K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o wznowienie postępowania w powyższej sprawie.
Skarżący jako podstawę wznowienia wskazał, że nie był należycie reprezentowany przed organem celnym, tak pierwszej jak i drugiej instancji. O podstawie wznowienia dowiedział się w dniu 10 maja 2010 r. podczas zapoznawania się z materiałem dowodowy w sprawie rozstrzygniętej wyrokiem objętym przedmiotową skargą. Dalej skarżący wywodzi, że decyzja Dyrektora Izby Celnej [...] r. skierowana została do skarżącego oraz X. Adresaci decyzji, na zasadach współodpowiedzialności, za określone w niej należności, uznani zostali przez organ celny za dłużników solidarnych. Stan taki dowodzi zdaniem strony skarżącej, że o każdym składanym wniosku, bez względu na wnioskodawcę, każda ze stron powinna być poinformowana, jak również powinna być poinformowana o sposobie załatwienia żądań określonych przez wnioskodawcę. Strona skarżąca podnosi także, że organ celny nigdy nie poinformował jej o fakcie wniesienia przez X odwołania, zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny na rozprawie w dniu [...] r. nie uwzględnił powyższych naruszeń prawa.
Ponadto skarżący we wniosku o wznowienie postępowania sądowego wskazał, że z uwagi na ustanowienie w art. 150 Ordynacji podatkowej tzw. fikcji prawnej doręczenia, wymienione w nim warunki muszą być spełnione w sposób nie nasuwający wątpliwości z uwagi na fakt, że stanowi ona wyjątek od zasady bezpośredniego doręczania pism adresatowi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., w przypadkach przewidzianych w dziale VII powołanej ustawy można żądać wznowienia postępowania sądowego, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, skierowanym przeciwko prawomocnemu orzeczeniu, który może być zastosowany wyłącznie z powodów ściśle określonych w ustawie.
Po wniesieniu skargi o wznowienie postępowania Sąd dokonuje jej kontroli z punktu widzenia zachowania warunków formalnych określonych w art. 279 p.p.s.a. Stosownie do powołanego przepisu skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać między innymi podstawę wznowienia i jej uzasadnienie oraz okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi. Na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie postępowania odrzuca, a w przypadku ich spełnienia – wyznacza rozprawę.
Postawy wznowienia zostały zawarte w art. 271 – 273 powołanej ustawy.
W niniejszej sprawie skarżący wnosząc skargę o wznowienie postępowania sądowego jako podstawę wznowienia wskazał na brak należytej reprezentacji zarówno przed organem I jak i II instancji administracji celnej.
Zgodnie z treścią art. 271 pkt 2 p.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności, jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe.
W ocenie Sądu powołana przez skarżącego podstawa skargi o wznowienie postępowania w istocie nie istnieje, bowiem skarżący utożsamia użyte w tym przepisie sformułowanie o nienależytej reprezentacji z niewłaściwym postępowaniem. Nienależyte reprezentowanie, o którym mowa w art. 271 pkt 2 p.p.s.a. nie dotyczy postępowania przed organami administracji, ale przed sądem administracyjnym. Innymi słowy to brak należytej reprezentacji przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu stanowiłby podstawę z cytowanego art. 271 pkt 2 p.p.s.a., nie zaś niewłaściwa reprezentacja, czy też jej brak przed organami celnymi (zob. wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2006 r., sygn. II OSK 123/06; postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 27 maja 2010 r., sygn. II SA/GL 50/10; postanowienie WSA w Lublinie z dnia 2 czerwca 2010 r., sygn. II SA/Lu 338/10; postanowienie WSA w Krakowie z dnia 18 maja 2010 r., sygn. III SA/Kr 216/10).
Na zakończenie podkreślić należy, że samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający ustawie nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia w rozumieniu art. 280 p.p.s.a. W skardze zachodzi oczywista sprzeczność podanej przez stronę skarżącą formalnie podstawy wznowienia z okolicznościami podstawę tę uzasadniającymi. Taka sprzeczność daje podstawę do odrzucenia skargi o wznowienie postępowania sądowego (zob. postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 27 maja 2010 r., sygn. II SA/GL 50/10).
Mając na względzie powyższe Sąd, działając na podstawie art. 280 § 1 w zw. z art. 271 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
/-/M. Górecka