Uzasadnienie
Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] r. na podstawie art. 103 ust. 1 pkt. 1 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz.U. z 2014r., poz. 600) orzekł o cofnięciu H uprawnienia do prowadzenia pojazdów kategorii B. W uzasadnieniu organ stwierdził, że badanie dokonane w Centrum Medycyny Pracy i w Instytucie Medycyny Pracy wykazało u strony istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi w zakresie kategorii prawa jazdy B. Organ I instancji wydał decyzję o skierowaniu strony na badania na podstawie wniosku Prokuratora Prokuratury Rejonowej powołującego się na badania sądowo-psychiatryczne H. W odwołaniu strona wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji i o uznanie wniosku Prokuratora za bezpodstawny.
Sąd karny umorzył prowadzone przeciwko stronie postępowanie, nie dotyczyło ono ponadto kwestii kierowania pojazdem. Strona zakwestionowała ponadto wyniki badań przeprowadzonych w Centrum Medycyny Pracy i w Instytucie Medycyny Pracy.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu organ podkreślił, że podstawą do skierowania na badanie była informacja Prokuratora Prokuratury Rejonowej powołującego się na badania sądowo-psychiatryczne H przeprowadzone w ramach postępowania karnego. W Centrum Medycyny Pracy wydane zostało w dniu [...] r. orzeczenie lekarskie stwierdzające u H przeciwwskazania zdrowotne do kierowania przez stronę pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii A1, A B1, B, B+E i T. Strona zaskarżyła to orzeczenie do Instytutu Medycyny Pracy, który w dniu [...]. wydał orzeczenie [...] stwierdzające istnienie u H przeciwwskazania zdrowotne do kierowania przez stronę pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy wszystkich kategorii, przy czym nie został wyznaczony termin ponownego badania lekarskiego bowiem na orzeczeniu zamieszczono zapis: badanie bezterminowe. Wynika więc, że specjaliści w zakresie medycyny pracy stwierdzili w ramach 2 instancji niezależnie od siebie chorobę uniemożliwiającą prowadzenie pojazdów silnikowych, które to badania organ odwoławczy nie ma kompetencji podważyć.
Organ odwoławczy wskazał na bezwzględnie obowiązujące sformułowanie użyte w przepisie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami, zgodnie z którym na organie spoczywa obowiązek wydania decyzji o treści, jak zaskarżona w sytuacji istnienia przeciwwskazań zdrowotnych stwierdzonych orzeczeniem lekarskim.
W skardze do WSA w Poznaniu strona wniosła o uchylenie decyzji organu II i I instancji.
W obszernym uzasadnieniu strona podniosła m. in., że nie posiada żadnego pojazdu i nie kieruje na co dzień żadnymi samochodami. Podważyła opinię sądowo-psychiatryczną z postępowania karnego i wyniki badań lekarskich dokonywanych w ramach przedmiotowego postępowania administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumentację przedstawioną w skarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. dz. U. z 2014r., poz. 1647, ze zm.) sądowa kontrola zaskarżonych decyzji sprawowana jest w oparciu o kryteria zgodności z prawem, a według art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270, ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną.
Dokonując kontroli legalności zaskarżonych decyzji w powyżej określonych granicach Sąd uznał, że skarga okazała się nieuzasadniona.
Zgodnie z art. 103 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami starosta / prezydent wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku:
- 1) stwierdzenia:
- a) na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem,
- b) na podstawie orzeczenia psychologicznego istnienia przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem,
- c) utraty kwalifikacji, na podstawie wyniku egzaminu państwowego przeprowadzonego w trybie art. 49 ust. 1 pkt 2 i 3,
- d) niezgłoszenia się we wskazanym terminie na egzamin państwowy który miał być przeprowadzony w trybie art. 49 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 lit. b;
- 2) ponownego przekroczenia liczby 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego w okresie 5 lat od dnia wydania skierowania na kurs reedukacyjny, o którym mowa w art. 99 ust. 1 pkt 4 lit. a;
- 3) popełnienia w okresie próbnym trzech wykroczeń przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji lub jednego przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji;
- 4) orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów;
- 5) kierowania pojazdem w przedłużonym okresie, o którym mowa w art. 102 ust. 1d;
- 6) uchylenia sposobu wykonywania zakazu prowadzenia pojazdów na podstawie art. 182a § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy.
W art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami sformułowanie "starosta/prezydent wydaje decyzję", wskazuje na bezwzględnie obowiązujący charakter tego przepisu. Wydanie decyzji cofającej uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi nie zostało pozostawione swobodnemu uznaniu organu i jego ocenie, co do zasadności wydania takiej decyzji. W przypadku stwierdzenia przez uprawnionego lekarza w orzeczeniu lekarskim istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania przez kierowcę pojazdami silnikowymi, organ ma obowiązek wydania decyzji cofającej kierowcy uprawnienia do kierowania pojazdami. Organ nie prowadzi żadnych ustaleń co do stanu zdrowia kierowcy. ale w tym zakresie obowiązany jest do uwzględnienia orzeczenia lekarskiego. Organy administracji nie zajmują się oceną przesłanek na podstawie których zostało wydane orzeczenie lekarskie, ale mają obowiązek uwzględnić jego treść (wyrok WSA w Krakowie, sygn.. III SA/Kr 1589/14, lex nr 1625650).
W niniejszej sprawie podstawą do wydania przez Prezydenta Miasta decyzji o skierowaniu skarżącej na badania lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy była informacja Prokuratora Prokuratury Rejonowej powołującego się na badania sądowo-psychiatryczne H przeprowadzone w ramach postępowania karnego toczącego się przed Sądem Rejonowym o sygn. akt VIII K 1/13. Prokurator w piśmie z dnia 27.11.2013r. podał, że skarżąca posiada prawo jazdy kat. B wydane w dniu 4.11.2008r. przez Urząd Miejski. Prokurator w piśmie tym zawnioskował o skierowanie skarżącej na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.
W Centrum Medycyny Pracy w dniu [...] r. wydano orzeczenie o przeciwwskazaniach do kierowania przez stronę pojazdami ze względu na stan zdrowia. Strona wniosła o przeprowadzenie dodatkowego badania, a badanie dokonane w Instytucie Medycyny Pracy ponownie wykazało u strony istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi. Wynika to jednoznacznie z orzeczenia lekarskiego z dnia [...] r. Specjaliści w zakresie medycyny pracy stwierdzili w ramach 2 instancji niezależnie od siebie chorobę uniemożliwiającą prowadzenie pojazdów.
Z powyższego wynika, że wobec treści art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a, który to przepis nadal pozostaje w takim samym brzmieniu jak w dniu wydania zaskarżonej decyzji, Prezydent zobowiązany był do cofnięcia skarżącej uprawnienia do kierowania pojazdami skoro taka a nie inna była treść orzeczeń lekarskich. Organ nie ma kompetencji do polemizowania z treścią orzeczenia wydanego przez uprawnionego lekarza i podważania tego, co w nim zostało stwierdzone. Bez znaczenia są więc okoliczności dotyczące tego, że skarżąca nie kieruje na co dzień żadnymi pojazdami. Nieistotny jest ponadto sposób zakończenia postępowania karnego z udziałem skarżącej.
Dla wyniku sprawy istotne są bowiem – jak wskazano powyżej – wyniki badań lekarskich dokonywanych przez uprawnione ośrodki medycyny pracy w ramach dwóch instancji. Wyniki tych badań są dla organu administracji bezwzględnie wiążące. Tak więc nie dyskwalifikują tych wyników badań inne, przedkładane przez skarżącą w toku postępowania administracyjnego orzeczenia, jak np. orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z dnia [...].
Skoro skarżąca chce ponownie otrzymać prawo jazdy musi uzyskać nowe orzeczenie lekarskie wydane przez centrum Medycyny Pracy stwierdzające brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.
W tym stanie rzeczy zarzuty skargi nie mogły być uwzględnione i Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów obu instancji naruszenia prawa zarówno materialnego ani procesowego i dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), orzekł jak w sentencji wyroku.