Uzasadnienie
Postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 23 kwietnia 2015 roku H. D. została zwolniona od kosztów sądowych.
Wyrokiem z dnia 16 lutego 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę H. D. w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami.
Dnia 11 marca 2016 roku H. D. złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.
We wniosku H. D. wskazała, że prowadzi samodzielne, jednoosobowe gospodarstwo domowe, które jest utrzymywane z jej świadczenia emerytalnego w wysokości [...] zł netto (po zajęciu przez komornika otrzymuje [...] zł). Wnioskodawczyni posiada mieszkanie o powierzchni [...] m² w L. o wartości [...] zł oraz jest współwłaścicielem nieruchomości w P. (jej udział wynosi [...]) o wartości [...] zł. Wnioskodawczyni nie posiada żadnych oszczędności zgromadzonych na rachunkach bankowych i w gotówce, ani żadnych papierów wartościowych i innych praw majątkowych (udziałów, polis inwestycyjnych, jednostek uczestnictwa w funduszach inwestycyjnych), ani przedmiotów o wartości przekraczającej 5.000,00 zł (np. pojazdów, maszyn, biżuterii). Wnioskodawczyni zaznaczyła, że aktualność zachowały stałe wydatki i zobowiązania na jakie powołała się we wniosku o zwolnienie z opłat sądowych z dnia [...], czyli: media – ok. [...] zł, telefon – ok. [...] – [...] zł, CO na gaz – ok. [...] zł (a przy mrozach do [...] zł), wymiana pompy do CO – ok. [...] zł.
Zgodnie z art. 239 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. tj. z 2012 r., poz. 1270), dalej jako "P.p.s.a.", nie mają obowiązku uiszczenia kosztów sądowych: strona, której przyznane zostało prawo do pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym (prawo pomocy), w zakresie określonym w prawomocnym postanowienia o przyznaniu tego prawa.
W przypadku złożonego przez skarżącą wniosku o przyznanie prawa pomocy (obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych) należy uwzględnić, że w świetle przytoczonego przepisu pozostaje ona zwolniona z obowiązku ponoszenia wszelkich kosztów sądowych na mocy postanowienia referendarza sądowego z dnia 23 kwietnia 2015 roku. Strona nie ma zatem interesu prawnego w uzyskaniu orzeczenia o przyznaniu prawa pomocy w tym zakresie. Nie ciąży bowiem na niej obowiązek poniesienia kosztów sądowych. W tej sytuacji prowadzenie postępowania w zakresie przyznania prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych jest zbędne i podlega ono umorzeniu w myśl art. 249a P.p.s.a.
Rozpoznaniu w niniejszej sprawie podlega zatem wniosek o przyznanie prawa pomocy jedynie w części dotyczącej ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika.
Zgodnie z przepisami art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Przepis art. 246 § 1 pkt 2 cytowanej ustawy stanowi, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Z informacji zgromadzonych w sprawie wynika, że wnioskodawczyni utrzymuje się wyłącznie ze świadczenia emerytalnego, które ze względu na zajęcie komornicze wynosi obecnie wynosi [...] zł netto. W tej sytuacji utrudnione pozostaje dla wnioskodawczyni ponoszenie dodatkowych wydatków związanych z postępowaniem sądowoadministracyjnym. Sytuacja wnioskodawczyni nie pozwala zatem na poniesienie przez nią pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego. W konsekwencji za uzasadniony należy uznać jej wniosek o ustanowienie adwokata.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 w związku z art. 249a oraz art. 239 pkt 4, a także w związku z art. 245 §1 i §3, art. 246 §1 pkt 1 i 2 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.