Uzasadnienie
Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2019 r. po rozpatrzeniu zażalenia złożonego przez stronę skarżącą na postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] lutego 2019 r. o odmowie wydania zaświadczenia, utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.
Powyższe postanowienie wydane zostało w następującym stanie faktycznym.
Strona skarżąca wystąpiła do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w [...] o wydanie zaświadczenia, że "miała prawo do wystąpienia do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w [...] o rozliczenie wzajemnych zobowiązań i należności Skarbu Państwa i Spółki [...]". Zdaniem strony nie jest ona podatnikiem podatku akcyzowego.
Postanowieniem z [...] lutego 2019 r., działając na podstawie art. 306 c i art. 216 § 1, § 2 w zw. z art. 306 k ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800), Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w [...] odmówił stronie wydania zaświadczenia o żądanej treści.
Dyrektor Izby Skarbowej, utrzymując w mocy postanowienie pierwszoinstancyjne, stwierdził, że kwestia wydawania zaświadczeń została uregulowana w dziale VIII a Ordynacji podatkowej.
Przywołując w dalszej kolejności regulacje art. 306 a, art. 306 b, a także art. 306 c i art. 306 e Ordynacji podatkowej, organ II instancji wskazał, że wydanie zaświadczenia jest czynnością materialno – techniczną oraz urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego, a zatem w tym trybie nie można rozstrzygać o prawach czy obowiązkach i nie można tworzyć nowej sytuacji prawnej danego podmiotu. Zaświadczenie ma stwierdzać istniejący stan rzeczy, a nie może tworzyć nowego stanu prawnego. Strona nie może wobec tego domagać się w drodze wydania zaświadczenia rozsądzenia jakichkolwiek kwestii spornych dotyczących potencjalnego uprawnienia strony do nadpłaty w podatku akcyzowym oraz rozliczenia wzajemnych należności ze Skarbem Państwa.
Organ wskazał, że w sprawie miały zastosowanie przepisy Ordynacji podatkowej a nie Kodeksu postępowania administracyjnego, a ponadto w wyrokach WSA w Poznaniu i NSA przesądzono kwestię dotyczącą tego, że strona skarżąca jest podatnikiem podatku akcyzowego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu strona skarżąca uznała za niewłaściwe zastosowanie w sprawie przepisów Ordynacji podatkowej. Wniosła o uchylenie postanowień obu instancji i o nakazanie organowi I instancji wydania zaświadczenia o wnioskowanej treści.
Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Skarga okazała się niezasadna.
W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że istota kontrolowanej sprawy sprowadza się do kwestii wydania przez organ podatkowy na żądanie strony skarżącej zaświadczenia o treści wskazanej w złożonym przez nią wniosku z [...] lutego 2019 r., to jest stwierdzającego że strona skarżąca mogła wystąpić do organu I instancji o rozliczenie wzajemnych należności ze Skarbem Państwa.
Zdaniem Sądu, niezasadne jest stanowisko strony skarżącej, w którym stara się ona wykazać, że do rozpoznania jej wniosku nie powinny znaleźć zastosowania przepisy Ordynacji podatkowej. W ustawie tej, a konkretnie rzecz ujmując w jej art. 306a i nast., uregulowano procedurę wydawania zaświadczeń przez organ podatkowy na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Skoro zatem strona skarżąca zwraca się o zaświadczenie do organu podatkowego, którym bez wątpienia jest Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w [...] (art. 13 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej) i zaświadczenie to dotyczyć ma obowiązku wynikającego z przepisów prawa podatkowego, nie sposób uznać, aby organ miał procedować na podstawie innej ustawy. Wykluczyć zwłaszcza trzeba możliwość sięgnięcia w takim przypadku przez organ podatkowy do ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, która zresztą wprost w art. 3 § 1 pkt 2 stanowi, że jej przepisów nie stosuje się do spraw uregulowanych w Ordynacji podatkowej.
Zgodnie zatem z art. 306 a § 2 Ordynacji podatkowej zaświadczenie wydaje się, jeżeli:
- 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa;
- 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.
Zaświadczenie potwierdza stan faktyczny lub prawny istniejący w dniu jego wydania (§ 3). Zaświadczenie wydaje się w granicach żądania wnioskodawcy (§ 4).
Zgodnie natomiast art. 306 b § 1 Ordynacji podatkowej w przypadkach, o których mowa w art. 306 a § 2 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy jest obowiązany wydać zaświadczenie, jeżeli chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów lub z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ podatkowy, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w niezbędnym zakresie postępowanie wyjaśniające (§ 2).
Zaświadczenie, o którym mowa w wyżej przywołanych regulacjach, stanowi jedynie przejaw wiedzy organu podatkowego, co do określonych okoliczności faktycznych lub prawnych i to takich okoliczności, o których informacje znajdują się w dyspozycji organu podatkowego. Treść zaświadczenia nie może w konsekwencji tworzyć nowej sytuacji prawnej lub czegokolwiek rozstrzygać. Pomimo zawartego w art. 306 a § 2 Ordynacji podatkowej kategorycznego sformułowania: "zaświadczenie wydaje się", nie można interpretować tego przepisu w ten sposób, że organ podatkowy ma obowiązek wydać zaświadczenie w każdym przypadku, gdy urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa lub ubiega się o nie osoba ze względu na swój interes prawny. Pełny sens temu przepisowi nadaje dopiero art. 306 b Ordynacji podatkowej, który określa warunki wydania zaświadczenia, jako posiadanie przez organ w swoich zasobach informacji o faktach lub stanie prawnym mających być stwierdzonymi w zaświadczeniu.
W tym celu organ bierze pod uwagę okoliczności wynikające z rejestrów, ewidencji i innych dostępnych mu danych (zob. wyrok NSA z 25 kwietnia 2017 r., sygn. akt II FSK 880/15, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Tymczasem, strona skarżąca domaga się od organu podatkowego wydania zaświadczenia, które konkretyzować ma jej sytuację prawną, poprzez wykazanie istnienia albo nieistnienia obowiązku, jaki miałby na niej spoczywać w świetle przepisów ustawy z 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym. Poprzez wydanie zaświadczenia, we wskazanym powyżej trybie, organ podatkowy nie może rozstrzygać, czy strona skarżąca ma status podatnika podatku akcyzowego i czy w związku z tym przysługuje jej zwrot nadpłaty. Zaświadczenie nie może na nowo określać sytuacji prawnej danego podmiotu wynikającej z przepisów prawnych czy wydanych uprzednio decyzji podatkowych.
W tych okolicznościach, organ podatkowy w pełni zasadnie zastosował art. 306c Ordynacji podatkowej, odmawiając stronie skarżącej wydania zaświadczenia.
Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), Sąd oddalił skargę.