Uzasadnienie
UZASADNIENIE.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z dnia [...] r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez X, na podstawie art. 233 § 1 pkt. 1 w zw. z art. 121 § 1 i art. 124 Ordynacji podatkowej oraz 5 ust. 4, art. 22 ust. 2 i 3, art. 26 ust. 3 i 5 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów, utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno – Skarbowego z dnia [...] r. wydaną w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości [...] zł.
Wskazane wyżej decyzje wydane zostały w następującym stanie faktycznym.
W dniu [...] r. w miejscowości [...], na autostradzie [...] funkcjonariusze [...] [...] Urzędu Celno – Skarbowego przeprowadzili kontrolę zespołu pojazdów składającego się z ciągnika siodłowego marki [...] o nr rejestracyjnym [...] i naczepy [...] [...] o nr rejestracyjnym [...] w zakresie przewozu towarów. Ustalenia z przeprowadzonej kontroli zostały zawarte w protokole kontroli nr [...].
W wyniku kontroli ustalono, że zgłoszenie [...]posiada braki obejmujące: dane przewoźnika, nr identyfikacji podatkowej przewoźnika, numery rejestracyjne środka transportu, datę faktycznego rozpoczęcia przewozu, planowaną datę zakończenia przewozu.
Brakujące dane zostały uzupełnione i nastąpiła kontynuacja przewozu towaru.
Jak wskazał organ, zaistniałe zdarzenie zostało zakwalifikowane, jako naruszenie art. 22 ust 2 w zw. z art. 5 ust 4 ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozów towarów.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu strona skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji organu II instancji, ewentualnie o jej uchylenie, zarzucając:
- - wydanie decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości organu – art. 221 a § 2 w zw. z art. 17 § 1 Ordynacji podatkowej, co stanowi przesłankę nieważności tej decyzji wskazaną w art. 247 § 1 pkt. 1 Ordynacji podatkowej
- - art. 22 ust. 3 i art. 26 ust. 3 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów
- - art. 122, art. 187 § 1 i 2, art. 191, art. 210 Ordynacji podatkowej
- - art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem decyzja organu II instancji została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości.
W przedmiotowej sprawie decyzję w ramach I instancji wydał Naczelnik [...]Urzędu Celno – Skarbowego ze względu na miejsce kontroli dokonanej w dniu [...]r. Organ I instancji był właściwy do wydania decyzji z dnia[...] r.
Wskazać należy jednak, że na podstawie art. 221a § 2 Ordynacji podatkowej, w przypadku wydania w pierwszej instancji przez naczelnika urzędu celno-skarbowego decyzji innej, niż decyzja, o której mowa w § 1, odwołanie od tej decyzji służy do dyrektora izby administracji skarbowej właściwego dla kontrolowanego w dniu zakończenia postępowania podatkowego. Zgodnie natomiast z art. 221 a § 3 Ordynacji podatkowej, jeżeli nie można ustalić właściwego dyrektora izby administracji skarbowej zgodnie z § 2, odwołanie służy do dyrektora izby administracji skarbowej właściwego ze względu na siedzibę naczelnika urzędu celno-skarbowego, który wydał decyzję.
Skarżąca [...] swoją siedzibę ma w[...], położonym w województwie[...]. Naczelnik [...]Urzędu Celno – Skarbowego w treści wydanej przez siebie decyzji błędnie zatem pouczył, że odwołanie należy wnieść do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...], za pośrednictwem Naczelnika [...]Urzędu Celno – Skarbowego
. Przemawia za tym wykładnia językowa art. 221a § 2 Ordynacji podatkowej. Takie stanowisko znajduje też potwierdzenie w doktrynie prawniczej (por. "Krajowa Administracja Skarbowa. Komentarz" pod red. A. Meleziniego i K. Tesznera, teza 7 do art. 67 ustawy o KAS, System Informacji Prawnej LEX oraz komentarz Sławomira Presnarowicza do art. 221a Ordynacji podatkowej, System Informacji Prawnej LEX, w którym wskazano, że "(...) w komentowanym przepisie ustawodawca ustanawia właściwość miejscową przy wnoszeniu odwołania, wskazując na dyrektora izby administracji skarbowej, który co do zasady byłby właściwy – nie z uwagi na naczelnika urzędu celno-skarbowego wydającego decyzję, lecz właściwy dla kontrolowanego. Odniesieniem czasowym przy przyjmowaniu właściwości miejscowej w tym przypadku jest "dzień zakończenia postępowania podatkowego" – w tej sytuacji należy przyjmować, że będzie nim dzień wydania decyzji podatkowej").
W kontrolowanej sprawie organem II instancji, właściwym do rozpatrzenia odwołania, będzie zatem – zgodnie z art. 221a § 2 Ordynacji podatkowej - dyrektor izby administracji skarbowej właściwy dla kontrolowanego w dniu zakończenia postępowania podatkowego (administracyjnego), to jest Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...].
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] nie był zatem organem właściwym w postępowaniu odwoławczym, a jego działanie w niniejszej sprawie dotknięte było wadą nieważności określoną w art. 247 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, co uzasadniało stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.).
W związku z powyższym, uznając, że zachodzi konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji z powodu naruszenia przepisów o właściwości, Sąd nie odniósł się do pozostałych, podniesionych w skardze zarzutów, uznając, że byłoby to przedwczesne.
Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, odwołanie strony winno zostać przekazane do właściwego organu II instancji.
Z tych względów i na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a i § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1870 z późn. zm.).