Uzasadnienie
R. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na postanowienie Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...] stycznia 2013 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniesienia zażalenia na pismo w sprawie dotyczącej płatności do gruntów rolnych na 2005 rok.
Postanowieniem z dnia 5 listopada 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił powyższą skargę z uwagi na nieuiszczenie należnego wpisu (k. 110 akt sądowych).
W piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2014 r., zatytułowanym "zażalenie", strona skarżąca zaskarżyła między innymi powyższe postanowienie Sądu z dnia 5 listopada 2014 r., wnosząc o jego uchylenie w całości, z powodu niezgodności z prawem i stanem faktycznym (k. 135 akt sądowych).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.
Postanowienie odrzucające skargę skierowaną do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie, stąd zgodnie z powyżej przywołaną regulacją, przysługuje od niego skarga kasacyjna. Dlatego też pismo procesowe skarżącego z dnia [...] listopada 2014 r. w zakresie w jakim stanowi ono środek zaskarżenia wniesiony od postanowienia tutejszego Sądu z dnia 5 listopada 2014 r. o odrzuceniu skargi, pomimo zatytułowania go jako "zażalenie", należy uznać za skargę kasacyjną.
Wojewódzki sąd administracyjny, o czym stanowi już art. 178 P.p.s.a., odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
Skarga kasacyjna jest najbardziej sformalizowanym środkiem prawnym przewidzianym w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Świadczy o tym zarówno istnienie tzw. przymusu adwokackiego, który oznacza, iż skarga kasacyjna powinna być sporządzona, to jest napisana i podpisana, przez adwokata lub radcę prawnego (art. 175 § 1 P.p.s.a.), a także szczególne wymogi dotyczące formy i treści tego środka odwoławczego. Otóż art. 176 P.p.s.a. stanowi, że skarga kasacyjna powinna czynić zadość - po pierwsze - wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym i - po drugie - zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części oraz przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, a także wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Powyższe wymogi formalne skargi kasacyjnej można podzielić na dwie zasadnicze kategorie: po pierwsze, wymogi usuwalne w trybie art. 49 § 1 w zw. z art. 178 P.p.s.a. - do których należą wymagania przewidziane w art. 46 - 47 i art. 215 § 1 P.p.s.a oraz po drugie, wymogi nieusuwalne - wynikające z art. 176 P.p.s.a. Charakter nieusuwalny ma również wskazany przymus adwokacki.
W okolicznościach niniejszej sprawy skarżący nie sformułował w treści pisma obejmującego skargę kasacyjną konkretnych podstaw kasacyjnych, ani nie zawarł w nim ich uzasadnienia.
Przede wszystkim jednak podkreślić należy, że wniesiona przez stronę skarga kasacyjna, pomimo prawidłowego pouczenia w piśmie sądowym z dnia [...] listopada 2014 r. o konieczności jej sporządzenia przez profesjonalnego pełnomocnika (adwokata lub radcę prawnego), została sporządzona przez nią osobiście. Tym samym skarga kasacyjna strony zawiera brak, którego nie można usunąć w trybie przewidzianym przez art. 49 § 1 P.p.s.a., co czyni ją niedopuszczalną.
W tym stanie rzeczy Sąd orzekł, na podstawie art. 178 P.p.s.a., jak w sentencji postanowienia.