Uzasadnienie
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K decyzją z dnia 15 września 2011 r. wydaną na podstawie art. 20 ust. 2 pkt. 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz. 427) w zw. z § 3 ust. 1, 2, 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 – 2013 (Dz. U. Nr 68, poz. 448 ze zm.) odmówił W L przyznania płatności ONW za 2010 r.
W uzasadnieniu podniesiono, iż w toku postępowania administracyjnego stwierdzono różnice pomiędzy powierzchnią stwierdzoną w trakcie kontroli (9,64 ha) a powierzchnią zadeklarowaną do objęcia płatnością ONW we wniosku o dopłaty za 2010 rok (13,86 ha). W przedmiotowym wniosku zadeklarowano m. in. działki 83 i 84. W trakcie kontroli stwierdzono błąd w kontroli krzyżowej z innym producentem rolnym dotyczący działki nr 83 i 84. Po wezwaniu strony dokonała ona korekty wniosku, pomniejszając zgłoszoną powierzchnię o działki nr 83 i 84. Oba grunty zostały wykluczone ostatecznie z płatności. Ponadto w przypadku działki D stwierdzono powierzchnię 1,12 ha, zamiast 1,26 ha. Procentowa różnica między wartością zadeklarowaną a stwierdzoną przekraczała 20 % (wynosi 43,77 %), wobec czego odmówiono przyznania wnioskowanych płatności.
W odwołaniu od tej decyzji W L zarzucił organowi I instancji naruszenie art. 58, 9, 35, 36 i 77 kpa oraz art. 73 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, podnosząc m. in., że na skutek procesu o zasiedzenie działek nr 83 i 84 nie był pewien, kto jest ich ostatecznym właścicielem i posiadaczem. W momencie wypełniania wniosku o dopłaty producent nie znał dokładnie zasad ich przyznawania, gdyż wiedza w tym zakresie nie była powszechnie dostępna.
Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P decyzją z dnia 23 lutego 2012 r. utrzymał w mocy orzeczenie I organu instancji, podzielając jego ustalenia faktyczne i rozważania prawne.
Organ odwoławczy wskazał, iż w kwestii uprawnień do otrzymania dopłat unijnych decydujące znaczenie ma wyłącznie okoliczność faktycznego posiadania i użytkowania (uprawy) deklarowanych działek. Przedmiotowy wniosek nie był prawidłowy, a strona nie wykazała braku winy w powstaniu tej nieprawidłowości. W L świadomie zadeklarował we wniosku działki przez siebie nieużytkowane rolniczo. Postanowieniem z dnia 5 lutego 2010 r. Sąd Okręgowy w K oddalił apelację strony od postanowienia Sądu Rejonowego z 8 października 2009 r. stwierdzającego zasiedzenie spornych działek przez R K z dniem 14 maja 2008 roku. W L zrezygnował ze zgłoszenia działki nr 83 i 84 do wniosku o dopłaty za 2010 r., ale po uprzednim wezwaniu go przez organ do dokonania stosowanej korekty.
Tym samym nie zostały spełnione przesłanki z art. 73 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z 30 listopada 2009 r., zgodnie z którym nie stosuje się zmniejszenia płatności, gdy rolnik powiadomi organ o nieprawidłowościach wniosku zanim został powiadomiony przez organ o błędach wykrytych we wniosku. Wskazano ponadto, iż W L wiedział o zasadach przyznawania płatności co najmniej od 2009 roku, kiedy wystąpił pierwszy konflikt krzyżowy w zakresie spornych działek nr 83 i 84.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu W L wniósł o uchylenie decyzji obu instancji.
W uzasadnieniu skargi podniesiono m. in., iż istniał spór prawny co do własności spornych działek i skarżący zgłaszając je we wniosku o dopłaty za 2010 rok działał w dobrej wierze. Zarzucono organowi bezczynność przy załatwianiu sprawy oraz brak bezstronności.
W piśmie z dnia 9.08.2012 r. pełnomocnik skarżącego, radca prawny P G wskazał, że korekta z dnia 4.10.2010 r. dotyczyła m. in. wycofania działek nr 83 i 84 z wniosku, natomiast w uprzednim wezwaniu organu I instancji z 9.09.2010 r. żądano od strony jedynie "złożenia wyjaśnień" oraz przedstawienia dowodów potwierdzających użytkowanie zgłoszonych gruntów. Skarżący nie dopuścił się nieprawidłowości z powodu celowego działania, gdyż długotrwałe postępowanie w kwestii zasiedzenia działek nr 83 i 84 zostało zakończone dopiero postanowieniem Sądu Najwyższego. W zakresie błędu co do powierzchni działek nr 85/1, 85/2, 87/1 i 87/2 wskazano, iż skarżący opierał się na wyciągu z rejestru gruntów. Organ nie mógł odmówić w całości dopłat, a jedynie był zobowiązany do zastosowania odpowiednich sankcji.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumenty zawarte w uzasadnieniu swojej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Zgodnie z § 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)" objętej Programem rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 – 2013 (Dz. U. Nr 68, poz. 448 ze zm.) płatność obszarowa z tytułu ONW przysługuje rolnikowi posiadającemu minimum 1 ha gruntów rolnych na obszarach górskich i obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, na których prowadzona jest działalność rolnicza.
Przesłanką warunkującą uzyskanie powyższych środków unijnych jest wobec tego posiadanie (użytkowanie rolnicze) danego gruntu rolnego, a nie bycie jego właścicielem. Wnioskodawca winien skutecznie udowodnić nie prawo własności do danej nieruchomości, a fakt władania nią i użytkowania rolniczego, nawet w przypadku tzw. bezumownego korzystania z gruntu. To czy użytkowanie danej działki przez osobę nie będącą jej właścicielem odbywa się za zgodą właściciela, czy też bez jego zgody nie ma istotnego znaczenia w sprawie o przyznanie dopłat ONW. Przepisy prawa nie przewidują przy tym przyznania płatności ONW zarówno właścicielowi nieruchomości, jak i jej użytkownikowi.
W toku prowadzonego postępowania W L przed organem I instancji oświadczył, że jest właścicielem spornych gruntów nr 83 i 84, następnie w ramach dokonanej korekty wniosku wycofał te działki. Ostatecznie fakt nieposiadania w 2010 roku przez skarżącego przedmiotowych nieruchomości był okolicznością praktycznie bezsporną.
Skarżący deklarował posiadanie odpowiedniej wiedzy w zakresie wymagań dotyczących ubiegania się o dopłaty unijne, podpisując w pkt. IX wniosku oświadczenie o znajomości zasad przyznawania płatności. W przypadku wątpliwości w tym przedmiocie mógł zwrócić się o odpowiednią poradę do właściwych osób czy instytucji. Wniosek został złożony w dniu 07.05.2010 r., a skarżący wiedział o istniejącym konflikcie krzyżowym w zakresie działek nr 83 i 84 co najmniej od czasu prowadzenia postępowania w kwestii dopłat za 2009 rok. Ponadto podkreślić należy, iż postanowieniem z dnia 5.02.2010 r. Sąd Okręgowy w K oddalił apelację strony od postanowienia Sądu Rejonowego z 8.10.2009 r. stwierdzającego zasiedzenie spornych działek przez R K z dniem 14.05.2008 roku. Już zatem przed datą złożenia przedmiotowego wniosku istniało prawomocne orzeczenie sądu powszechnego dotyczące potwierdzenia skutecznego przejścia prawa własności działek nr 83 i 84 na R K. Skutków prawnych tego orzeczenia nie zmieniały próby skarżącego dotyczące wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia Sądu Okręgowego w K do Sądu Najwyższego.
W postępowaniu administracyjnym wszczynanym na wniosek strony decyzja wydawana jest w oparciu o deklaracje faktycznych powierzchni przez nią użytkowanych. Różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną a stwierdzoną w trakcie kontroli spowodować może nie tylko odmowę przyznania dotacji, lecz również konieczność zastosowania określonych sankcji finansowych.
Wyjątki od stosowania obniżek i wyłączeń zawarte są w art. 73 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z 30 listopada 2009 r., zgodnie z którym nie stosuje się zmniejszenia płatności, gdy rolnik powiadomi organ o nieprawidłowościach wniosku zanim został powiadomiony przez organ o błędach wykrytych we wniosku. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie nie było podstaw do zastosowania powyższego zwolnienia od zastosowania odmowy przyznania płatności w całości za 2010 rok. Wniosek nie był bowiem prawidłowy pod względem faktycznym i skarżący nie wykazał skutecznie w toku postępowania, iż nie ponosi winy za zadeklarowanie we wniosku nieprawidłowych danych. Sporne działki nr 83 i 84 nie były bowiem użytkowane przez niego, co sam przyznawał ostatecznie w trakcie postępowania.
Skarżący wycofał działki nr 83 i 84 w ramach korekty wniosku, która została jednak dokonana na skutek wezwania organu z dnia 09.09.2010 r. do złożenia wyjaśnień dotyczących stwierdzonych nieprawidłowości m. in. w zakresie działek 83 i 84.. Sąd nie podzielił argumentacji strony skarżącej w kwestii dokonania korekty wniosku przez stronę bez wezwania organu, gdyż treść wezwania do złożenia wyjaśnień nie budzi wątpliwości, że dotyczyła wyjaśnień co do stanu posiadania przedmiotowych działek o numerach 83 i 84.
Niezasadne były ponadto zarzuty dotyczące nieprawidłowych ustaleń w zakresie powierzchni działki D (w przypadku której stwierdzono powierzchnię 1,12 ha, zamiast 1,26 ha), gdyż organ II instancji wskazał szczegółowo w uzasadnieniu decyzji na sposób dokonywanych wyliczeń tej powierzchni, które w ocenie Sądu zostały dokonane prawidłowo. Zastosowana przez organ metoda wyliczenia powierzchni gruntów rolnych zgłoszonych przez beneficjenta do dopłat jest metodą wynikającą z obowiązujących przepisów prawa, na co zwrócił uwagę organ w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Wykonane zaś tą metodą wyliczenia ujawniły w istocie rozbieżność w powierzchni zgłoszonych we wniosku działek. Różnica wynikła stąd, że wnioskodawca opierał się na danych z ewidencji gruntów i budynków, nie brał pod uwagę tego, że dopłatami objęte są wyłącznie powierzchnie gruntów użytkowane rolniczo.
Ostatecznie procentowa różnica między wartością zadeklarowaną a stwierdzoną przekraczała 20 %, (wynosi 43,77 %), wobec czego zasadnie należało w ocenie Sądu odmówić przyznania stronie wnioskowanych płatności.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd uznał, iż zaskarżone decyzje organu II i I instancji zostały wydane zgodnie z prawem, wobec czego skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).
O zwrocie kosztów pomocy prawnej udzielonej stronie skarżącej z urzędu orzeczono na podstawie art. 205 § 2 powyższej ustawy w zw. z § 15 i §14 pkt 2 ppkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. (Dz. U. Nr 163, poz. 1349, ze zm.).