Uzasadnienie
Dyrektor Izby Skarbowej, decyzją z dnia [...] grudnia 2019 roku, nr [...], po rozpatrzeniu odwołania P. M. od decyzji Naczelnika W. Urzędu Celno-Skarbowego w P. z dnia [...] lipca 2019 roku, nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji o wymierzeniu kary pieniężnej w wysokości [...] zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.
Rozstrzygnięcie zapadło w poniższych okolicznościach.
W dniu [...] stycznia 2017 roku funkcjonariusze celni przeprowadzili czynności kontrolne w budynku Sklepu [...]" zlokalizowanego pod adresem Ł. [...], [...]. W budynku ujawniono włączone do sieci i gotowe do gry urządzenia elektroniczne Super Bank nr [...] oraz Black Horse nr [...] Funkcjonariusze przeprowadzili gry kontrolne, które potwierdziły, że gry oferowane na wskazanych urządzeniach są grami na automatach w rozumieniu ustawy o grach hazardowych. W ramach podjętych działań przesłuchano w charakterze świadka pracownika sklepu oraz sporządzono protokół eksperymentu procesowego, oględzin i zatrzymania rzeczy. Wykonano także dokumentację fotograficzną.
Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wymierzanie kary za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry w stosunku do P. M., zam. ul. [...], [...], a prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "[...]" Sklep [...] P. M. pod adresem Ł. nr [...].
Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego i analizie materiału dowodowego Naczelnik Urzędu Celnego wymierzył P. M. karę pieniężną w kwocie [...]zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.
Adresat decyzji skorzystał z prawa do odwołania. Zażądał uchylenia wydanej decyzji oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.
Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
P. M., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, skorzystał z prawa skargi do sądu administracyjnego.
Wnoszący skargę zażądał stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, ewentualnie uchylenia skarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżący zażądał także zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego do czasu prawomocnego zakończenia sprawy karnoskarbowej toczącej się przeciwko zarządowi Spółki A. przez Sądem Rejonowym w G..
W ocenie strony zakwestionowane decyzje zostały wydane z naruszeniem:
- - art. 2 ust. 3 i 4, art. 89 ust.1 i 2, art. 90 ust. 1 i 2 ustawy o grach hazardowych, poprzez niewłaściwe objęcie skarżącego dyspozycją wskazanych przepisów w sytuacji, gdy nie posiadał on statusu osoby urządzającej gry na automatach,
- - art. 2 ust. 3 i 4, art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2, art. 90 ust. 1 i 2 w związku z art. 6 ust. 5 ustawy o grach hazardowych, poprzez wymierzenie sankcji osobie fizycznej, w sytuacji, gdy kara pieniężna na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych może zostać nałożona wyłącznie na spółkę akcyjną lub spółkę z ograniczona odpowiedzialnością,
- - art. 7, art. 8 w związku z art. 77 §1, art. 78 §1 i §2, art. 80 oraz art. 136 ustawy – Kodeks postepowania administracyjnego w związku z art. 120, art. 122, art. 180, art. 181, art. 187 §1, art. 191, art. 199A i art. 208 ustawy – Ordynacja podatkowa w związku z art. 91 ustawy o grach hazardowych, poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia sprawy, co doprowadziło do nieuprawnionych ustaleń faktycznych, w tym interpretowania ustaleń faktycznych na niekorzyść skarżącego.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że przepis art. 89 ustawy o grach hazardowych został zastosowany pomimo jego bezwzględnej bezskuteczności. Projekt ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych nie był notyfikowany Komisji Europejskiej, według wymagań wynikających z dyrektywy 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 roku. Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 września 2015 roku o sygn. akt II GSK 1296/15 wskazał, że "istnieje funkcjonalna zależność pomiędzy art. 89 ust. 1 pkt 2 i art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych sprawiająca, że nie ma racji bytu sankcja określona w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy bez zastosowania zakazu określonego w art. 14 ust. 1 ustawy". W konsekwencji przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych nie może być traktowany jako regulacja samodzielna.
Skarżący zaznaczył, że przejął po ojcu prowadzenie sklepu i nie może ponosić odpowiedzialności za to, że jego ojciec i siostra zawarli umowę najmu części lokalu z podmiotem, który zamontował urządzenia do gier hazardowych. Podkreślił przy tym, że zawarcie umowy najmu nie uzasadnia stanowiska o urządzaniu gier losowych.
W ocenie strony skarżącej niniejsza sprawa została już rozstrzygnięta przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej (decyzja z dnia [...] stycznia 2018 roku numer [...]), który w takim samym stanie faktycznym uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego, a ten umorzył postępowanie z tytułu wymierzenia kary za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. W okolicznościach objętych aktualnie zaskarżoną decyzją działania skarżącego również ograniczały się do wynajęcia części lokalu podmiotowi eksploatującemu automaty.
Skarżący wskazał, że zawarł umowę z Spółką B dotycząca powierzchni 3 mkw. wraz z dostępem do energii elektrycznej celem dalszego podnajmu i nie miał żadnego wpływu na wybór podnajemcy Spółce A która prowadziła działalność obejmująca urządzanie gier na automatach. Skarżący niemiał żadnych faktycznych, ani prawnych, podstaw do ingerowania w umowę łączącą Spółkę B z spółką A Nieprawdą jest, że zamontowanie automatów przyczyniało się do pozyskania przez sklep większej liczby klientów.
Skarżący zarzucił, że ani on, ani jego pełnomocnicy, nie brali udziału w przesłuchaniu osób, których zeznania zostały włączone do materiału dowodowego sprawy z postępowania karnoskarbowego, a ponadto przedstawił własną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz prawidłowe w jego ocenie ustalenia faktyczne, które powinny poczynić organy obu instancji.
Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, jako nieuzasadnionej i podtrzymał dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Podstawę materialnoprawną działania organów stanowiły przepisy art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie obowiązującego do dnia 31 marca 2017 r. przepisu art. 89 u.g.h., który z dniem 1 kwietnia 2017 r. został zmieniony przez art. 1 pkt 67 ustawy z dnia 15 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017, poz.
88) zwanej dalej: "ustawą nowelizującą", zmieniającą ustawę z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. Z porównania brzmienia przepisu art. 89 sprzed nowelizacji w stosunku do znowelizowanego przepisu wynika - co wyjaśnił w swojej decyzji organ odwoławczy - że dotychczas obowiązujący art. 89 u.g.h w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy jest względniejszy dla skarżącego, gdyż przewiduje w ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 2 pkt 1 u.g.h., iż urządzający gry na automatach poza kasynem gry podlegają karze pieniężnej w wysokości 12 000 zł od każdego automatu, podczas gdy znowelizowany przepis art. 89 ust. 1 pkt 1 (zawierający spenalizowane zachowanie w dotychczas obowiązującym art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.) stanowi, że urządzający gry hazardowe bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia podlegają karze pieniężnej w wysokości 100 000 zł, stosownie do art. 89 ust. 4 pkt 1 lit. a znowelizowanej ustawy.
W odniesieniu do zarzutu na 2 skargi należy wskazać, że w związku z rozbieżnościami na tle interpretacji art. 14 ust. 1 i art. 89 u.g.h., w kontekście ich technicznego charakteru, a w konsekwencji - dopuszczalności stosowania kar administracyjnych za naruszenie zakazu urządzania gier hazardowych poza kasynami gry, Naczelny Sąd Administracyjny podjął w dniu 16 maja 2016 r. uchwałę w składzie siedmiu sędziów sygn. akt II GPS 1/16, w której orzekł, że: "1. Art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 ww. dyrektywy 98/34/WE 37, którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy.
2. Urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od [...] lipca 2011r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych."
NSA w ww. uchwale podkreślił, że przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., zważywszy na treść zawartej w nim regulacji, nie ustanawia żadnych warunków determinujących w sposób istotny nie dość, że skład, to przede wszystkim właściwości lub sprzedaż produktu. Określony tym przepisem sposób prowadzenia działalności przez podmioty urządzające gry jest obojętny z punktu widzenia występowania istotnego wpływu na właściwości lub sprzedaż produktu (automatu do gier) wykorzystywanego do urządzania na nim gier hazardowych i to zarówno tych, o których mowa w art. 2 ust. 3 i ust. 5, jak i tych wymienionych w ust. 3 art. 129 u.g.h. NSA wskazał także, iż dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego opisanego w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. oraz stosowalności tego przepisu w sprawach o nałożenie kary pieniężnej nie ma znaczenia techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE oraz przywoływanego wyroku TSUE - charakter art. 14 ust. 1 u.g.h. oraz okoliczność nieprzekazania projektu tego przepisu Komisji Europejskiej, zgodnie z art. 8 ust. 1 tej dyrektywy.
Nie oznacza to jednak, że przepis ten nie obowiązuje w krajowym porządku prawnym oraz, że jest bezskuteczny - w znaczeniu nadawanym w orzecznictwie europejskim przepisom technicznym, których projekty nie zostały notyfikowane - co realizuje się w wymiarze bliskim utracie jego mocy powszechnie obowiązującej, a przez to w swoistego rodzaju generalnym uwolnieniu (poluzowaniu) zasad prowadzenia działalności polegającej na organizowaniu i urządzaniu gier na automatach z konsekwencją w postaci generalnej niestosowalności art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., penalizującego urządzanie gier na automatach w sposób niezgodny z prawem oraz redukowania istotnych funkcji tego przepisu. Według NSA, za uzasadnione uznać więc należy to podejście interpretacyjne do spornej w sprawie kwestii, którego rezultat prowadzi do wniosku, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie jest przepisem technicznym, a w konsekwencji - nie podlegał obowiązkowi notyfikacji.
Ponadto, NSA stwierdził, że na gruncie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. penalizowane jest zachowanie naruszające zasady dotyczące miejsca urządzania gier hazardowych na automatach, nie zaś zachowanie naruszające zasady dotyczące warunków, od spełnienia których w ogóle uzależnione jest rozpoczęcie, a następnie prowadzenie działalności polegającej na organizowaniu i urządzaniu gier hazardowych, w tym gier na automatach. Niezależnie od tego, NSA zauważył również, że z uzasadnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 marca 2015 r. sygn. akt P 4/14, wynika, iż tryb notyfikacji nie jest elementem krajowej procedury ustawodawczej. Trybunał stwierdził wprost, że przepisy art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. są zgodne z art. 2 w związku z art. 7, a także z art. 20 i art. 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP - a zatem nie ma obecnie wątpliwości co do ich obowiązywania.
Z brzmienia art. 269 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz.1302 ze zm.); dalej: "p.p.s.a.", wynika ogólnie wiążąca moc uchwał, której istota sprowadza się do tego, że stanowisko zajęte w uchwale podjętej przez Naczelny Sąd Administracyjny wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Dopóki zatem nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny je respektować. Skład orzekający w rozpoznawanej sprawie wykładnię zaprezentowaną w przywołanej uchwale NSA w pełni podziela.
Dodatkowo należy podnieść, że w ustawie z dnia 12 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych, w art. 1 pkt 7 znowelizowano brzmienie art. 14, która to nowelizacja w swej istocie nie zmienia uprzedniej regulacji objętej tym przepisem. Utrzymuje bowiem możliwość urządzania gier hazardowych wyłącznie w kasynach gry, doprecyzowując, że urządzanie takich gier dozwolone jest na zasadach i warunkach określonych w zatwierdzonym regulaminie i udzielonej koncesji lub udzielonym zezwoleniu, a także wynikających z przepisów ustawy. Wspomniana ustawa zmieniająca została notyfikowana Komisji Europejskiej w dniu 5 listopada 2014r. pod numerem 2014/0537/PL zgodnie z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz. U. Nr 239 poz. 2039 oraz z 2004 r. Nr 65 poz. 597), które wdraża dyrektywę 98/34/WE (druk sejmowy nr 2927, adnotacja na tekście ustawy opublikowanym w Dz. U. z 2015 r. poz. 1201).
Komisja zaś nie wniosła zastrzeżeń i nie zakwestionowała skorzystania przez Polskę z klauzul bezpieczeństwa przewidzianych w dyrektywie 98/34/WE.W niniejszym postępowaniu czyn miał miejsce 18 stycznia 2017 roku, a więc po notyfikacji z dnia 5 listopada 2014 roku.
Mając powyższe rozważania na uwadze, za nieuprawniony należy uznać zarzut naruszenia art. 89 ust. 1 pkt 2,ust.2 i art. 90 ust. 1 i 2 w zw.z art. 6 ust. 5 u.g.h. Z brzmienia art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. wynika, że urządzającym grę na automatach jest podmiot, który organizuje tę grę hazardową, w szczególności prawny dysponent automatów na których gra była urządzana. Istotne jest też przy tym ustalenie, że gra na automacie została urządzona poza kasynem gry.
Zgodnie z art. 2 ust. 3 u.g.h., grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości, natomiast, zgodnie z art. 2 ust. 5 u.g.h., grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy. Nadto, jak stanowi art. 2 ust. 4 u.g.h., wygraną rzeczową w grach na automatach jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze. Stosownie także do art. 14 ust. 1 u.g.h. - w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie - urządzanie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na automatach dozwolone jest wyłącznie w kasynach gry.
Ponadto, działalność ta może być kontynuowana na podstawie zezwoleń uzyskanych na podstawie poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 ze zm.); dalej: "u.g.z.w.", aż do czasu ich wygaśnięcia, stosownie do art. 129 ust. 1 u.g.h.
Przenosząc powyższe uregulowania prawne na grunt rozpoznawanej sprawy, za prawidłowe uznać należy ustalenia organów, że poddane kontroli urządzenia umożliwiały grę na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3 u.g.h. Wskazują na to ustalenia i wnioski wynikające z przeprowadzonych eksperymentów co do każdego z automatów, a także zebrany w sprawie materiał dowodowy -protokoły zatrzymania rzeczy, oględzin rzeczy wraz z opisem eksperymentów z przeprowadzenia czynności odtworzenia możliwości przeprowadzenia gier na automatach. Gry na automatach rozgrywały się o wygrane rzeczowe w postaci środków umożliwiających prowadzenie kolejnych gier z wykorzystaniem wygranych uzyskanych w poprzednich grach.
Gry miały charakter losowy, gdyż wyniki były nieprzewidywalne i niezależne od możliwości zręcznościowych gracza, ale od przypadkowego trafienia na wygrywający układ symboli. Automaty te służyły do celów komercyjnych, gdyż w automatach występował akceptor banknotów, a rozpoczęcie gry mogło nastąpić dopiero po wcześniejszym zakredytowaniu automatu punktami kredytowymi uzyskanymi w zamian za wpłacone środki.
Należy się również zgodzić z organem odwoławczym, iż skarżący spełnił przesłanki do uznania go za "urządzającego grę" w rozumieniu przepisów u.g.h. Przepisy u.g.h. nie podają definicji terminu: "urządzający grę", a tylko, że urządzający grę podlega ukaraniu na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Istotne jest też przy tym ustalenie, że gra na automacie została urządzona poza kasynem gry. Uznać więc należy, że kara pieniężna przewidziana w tym przepisie może być nałożona na właściciela automatu, jak i na inną osobę, która zorganizowała przedsięwzięcie polegające na urządzaniu gier na automatach poza kasynem, w sytuacji gdy osoba taka była zaangażowana w proces urządzania tych gier, w tym czerpała z nich zyski. Przewidziana ustawą o grach hazardowych odpowiedzialność finansowa również osoby fizycznej za urządzanie gier na automatach poza kasynem, potwierdzona została wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2015 roku w sprawie P 32/12.
Stwierdzono w tym wyroku, że art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. w zakresie, w jakim zezwala na wymierzenie kary pieniężnej osobie fizycznej, skazanej uprzednio prawomocnym wyrokiem na karę grzywny za wykroczenie skarbowe z art. 107 § 4 ustawy z 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy, jest zgodny z wywodzoną z art. 2 Konstytucji zasadą proporcjonalnej reakcji państwa na naruszenie obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Trybunał Konstytucyjny uznał, że konstytucyjny zakaz ne bis in idem (nie można orzekać dwa razy w tej samej sprawie), nie stoi na przeszkodzie ustanowieniu przez ustawodawcę jednocześnie sankcji administracyjnej (kara pieniężna) i sankcji karnej (grzywna) za ten sam czyn polegający na urządzaniu gry bez koncesji na automatach poza kasynem gry. Stąd niezasadny okazał się również zarzut określony w pkt. 1 skargi.
Jak wynika z prawidłowo zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, automaty zostały umiejscowione w lokalu położonym w Ł., w którym działalność gospodarczą prowadził skarżący, a który przejął lokal po ojcu Z. M.. Na podstawie umowy najmu zawartej [...] września 2016 r., P. M. wynajął 3 m2 lokalu w którym zatrzymano ujawnione automaty spółce Spółce B, w której funkcję Prezesa Zarządu pełniła jego siostra A. M.. Ta z kolei przesłuchana w charakterze świadka zeznała, że firma, której jest Prezesem podnajęła dalej tę część lokalu Spółce A, niemniej ona sama sprawami spółki się nie interesowała tyko podpisywała dokumenty. Zajmował się nimi jej ojciec Z. M., ona sama była tylko formalnie jej Prezesem i nie zajmowała się niczym. Druga siostra M. W. jakkolwiek pomagała bratu zajmować się sklepem, to nie znała ani warunków podnajmu tego pomieszczenia, ani zasad rozliczania pomiędzy rodzeństwem.
Pozostali przesłuchani w sprawie świadkowie zeznali, że sklep był prowadzony przez P. M., a jego zamykaniem i sprzątaniem zajmował się J. Ł. na polecenie właściciela sklepu. Odnośnie funkcjonowania w lokalu automatów świadek M. M. przesłuchana bezpośrednio w dniu ich zatrzymania zeznała wprost, że wraz z innymi pracownikami w sytuacji, gdy maszyna nie wypłaciła wygranej notowała na kartce wygrane i nazwisko gracza. M. S. zeznała zaś, że pracownice włączały i wyłączały prąd w pomieszczeniu, w którym stały automaty i one też automatycznie włączały się.
Skarżący dopytywał czasem bezpośrednio, a czasem telefonicznie, czy automaty są włączone. Świadek jednoznaczne zeznała, że ludzie przychodzili i grali na automatach, a wcześniej w lokalu tym był monitoring. Także świadek M. I. zeznała, że lokal z automatami był otwierany codziennie ok.5-6 rano przez obsługę sklepu, który dysponował kluczami do pomieszczenia, w którym były automaty. W praktyce wszystkie czynności związane z automatami wykonywały sprzedawczynie w sklepie na polecenie P. M.. Sprzątany zaś był przez J. Ł., którego opłacał skarżący, a niekiedy na jego polecenie sprzedawczynie. Zawarte umowy z dnia [...] września 2016 roku pomiędzy skarżącym, a jego siostrą jako Prezesem zarządu Spółki B oraz z dnia [...] września 2019 roku pomiędzy Spółką B i Spółką A w ogóle nie odnoszą się do automatów, ich eksploatacji i nadzoru nad nimi. Tym bardziej więc zaangażowanie skarżącego za pośrednictwem swojego personelu w ich obsługę dowodzi, że to skarżący podejmując czynności związane z uzgodnieniem warunków wstawienia automatu do lokalu z inną osobą, umiejscowieniem automatów i podłączeniem ich do sieci elektrycznej niezbędnej do ich funkcjonowania, włączaniem/wyłączaniem automatów, realizacją wygranej pieniężnej, zapewnił warunki do korzystania z gier zainstalowanych na wstawionych do jego lokalu automatach do gier.
Zatem niewątpliwie zorganizował klientom lokalu przedsięwzięcie w postaci gier na automatach. To skarżący zezwolił na wstawienie automatów do lokalu w godzinach otwarcia lokalu, umożliwił dostęp do automatów nieograniczonej liczbie graczy, zaś jego pracownicy zajmowali się pośrednio ich obsługą, gdyż podłączali automaty do prądu, notowali wygrane, kontaktowali z właścicielem sklepu. Powyższe okoliczności znajdują potwierdzenie w protokołach przesłuchań świadków. Świadkowie przesłuchani w toku postępowania karnego skarbowego, opisali fakty, sytuacje bądź czynności poszczególnych osób zaangażowanych w proces urządzania gier, w tym samego skarżącego. Zatem, jak zostało to ustalone, skarżący działał jako osoba udostępniająca lokal i otrzymująca stały czynsz z podnajmu powierzchni pod automaty do gier.
Mając na względzie powyższe ustalenia organów, należy zgodzić się z ich stanowiskiem, że skarżący wspólnie i w porozumieniu z dysponentem automatów podejmował działania polegające na nielegalnym organizowaniu gier hazardowych i czerpaniu z tego zysku. W żadnej mierze jego postępowanie nie ograniczało się wyłącznie do wynajęcia części lokalu. Z akt administracyjnych sprawy nie wynika jednocześnie, aby skarżący dysponował koncesją na prowadzenie kasyna albo zezwoleniem wydanym na podstawie u.g.h., które w chwili kontroli jeszcze nie wygasło. W tym stanie sprawy, organy prawidłowo uznały, że istnieją podstawy do wymierzenia skarżącemu kary za urządzanie gier na automatach, na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h.
Sąd podziela ustalenia faktyczne poczynione w sprawie przez organy i przyjmuje je za własne. Stwierdzając, że organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny i zastosowały właściwe normy prawa materialnego, za nieuprawniony uznać należy zarzut naruszenia przepisów postępowania wskazany w pkt 3 skargi. W sprawie organy podatkowe w zakresie wystarczającym dla potrzeb prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy przeprowadziły postępowanie dowodowe, którego wyniki bez przekroczenia granic ustawowych poddały rzetelnej analizie i ocenie, wyciągając logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski.
W ocenie sądu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy - tj. protokoły przesłuchań osób pracujących w lokalu, a także samego skarżącego, kopie umów najmu, protokoły zatrzymania rzeczy, oględzin rzeczy wraz z opisem eksperymentów z przeprowadzenia czynności odtworzenia możliwości przeprowadzenia gier na automatach wystarczająco potwierdziły, że urządzającym gry na ujawnionych w skontrolowanym lokalu automatach do gier był skarżący. Wyjaśniono też stronie w odrębnym postanowieniu przyczyny odmowy przeprowadzenia zawnioskowanych przez stronę dowodów.
Ponadto, wbrew zarzutom skargi wykorzystanie dowodów zgromadzonych w innym postępowaniu nie narusza zasady zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu i nie jest sprzeczne z regułami dowodowymi. Fakt uchylenia decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] grudnia 2016 r przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej pozostaje bez wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie, bowiem dotyczy innej kontroli, aczkolwiek w tym samym miejscu i było postępowaniem odrębnym.
Odnośnie stanu zdrowia skarżącego podkreślić należy, że zgodnie z art. 124 § 1 pkt 1 P.p.s.a sąd zawiesza postępowanie, gdy strona traci zdolność do czynności prawnych, jednakże sama choroba psychiczna oraz leczenie psychiatryczne takich skutków nie wywołuje, o ile strona nie została ubezwłasnowolniona. Również toku postępowania administracyjnego, poprzedzającego niniejsze postępowanie sądowe strona nie składała wniosku o zawieszenie postępowania z tego powodu. Natomiast materiał dowodowy, a zwłaszcza zeznania świadków wskazują, że skarżący wprawdzie chorował, ale przyjeżdżał do sklepu, dzwonił, wydawał dyspozycje, zatrudniał pracowników, osobiście lub za pośrednictwem innych osób prowadził swoje interesy. Choroba psychiczna nie przeszkadzała mu w prowadzeniu interesów i zawieraniu kolejnych umów.
W konsekwencji, sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w całym jej zakresie - na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. - nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub naruszeniem przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie sprawy sąd - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - skargę oddalił.