Uzasadnienie
Prawomocnym postanowieniem z dnia 6 września 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Postanowieniem z dnia 2 lipca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu ponownie odmówił stronie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, zaś Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2013 r., sygn. II GZ 482/13, oddalił zażalenie strony skarżącej na to postanowienie.
W dniu 5 listopada 2013 r. Sąd odrzucił skargę kasacyjną R.P. na postanowienie z dnia 2 kwietnia 2013 r., sygn. akt III SA/Po 653/12, o odrzuceniu skargi na postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...].
W dniu [...] grudnia 2013 r. skarżący złożył zażalenie na powyższe orzeczenie, w którym ponownie wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu. W uzupełnionym na żądanie Sądu wniosku skarżący wskazał, że wniosek jest zasadny, gdyż jest osobą bezdomną i bez środków do życia, cierpi na ciężki rozstrój zdrowia. Wskazał, iż nie posiada majątku ani dochodów bez jego winy. Skarżący jest wpisany do Krajowego Rejestru Dłużników Niewypłacalnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2012, poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym może nastąpić, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Okoliczności przytoczone we wniosku o przyznanie prawa pomocy, jak również przedstawione dokumenty na ich poparcie, powinny uzasadniać wyjątkowe traktowanie, o jakim mowa w powołanym wyżej przepisie.
Należy zaznaczyć, że w okolicznościach niniejszej sprawy wniosek strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym został już dwukrotnie rozstrzygnięty prawomocnymi postanowieniami Sądu z dnia 6 września 2012 r. oraz z dnia 2 lipca 2013 r., stąd ponownie złożony wniosek o przyznanie prawa pomocy należy rozpatrzyć w kontekście normy z art. 165 p.p.s.a., a więc ustalić, czy po wydaniu przez Sąd ostatniego – prawomocnego orzeczenia w tej sprawie z dnia 2 lipca 2013 r. nastąpiła zmiana okoliczności umożliwiająca przyznanie stronie prawa pomocy.
Analiza znajdujących się w aktach sprawy dwóch formularzy PPF: z dnia [...] maja 2013 r. (k....) i z dnia [...] stycznia 2014 r. (k....) pozwala z przekonaniem stwierdzić, że sytuacja majątkowa strony skarżącej nie uległa zmianie. We wniosku z dnia [...] grudnia 2013 r. (uzupełnionym w dniu... stycznia 2014 r.), skarżący powołał się powtórnie na te same okoliczności, co w pierwszym wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia [...] kwietnia 2013 r. (uzupełnionym w dniu... maja 2013 r.), wskazując, że pozostaje bez środków do życia, jest osobą bezdomną, cierpi na ciężki rozstrój zdrowia i jest wpisany do Krajowego Rejestru Dłużników Niewypłacalnych.
Co więcej, skarżący ponownie nie przedstawił rzetelnie – za pomocą stosownych dokumentów – swojej sytuacji majątkowej. Z przedłożonego oświadczenia wnioskodawcy o stanie majątkowym, finansowym i dochodach wynika, że nie została przez niego należycie wyjaśniona jego aktualna sytuacja materialna. Oświadczenie majątkowe wnioskodawcy z dnia [...] grudnia 2013 r., zawarte następnie w urzędowym formularzu, nie odpowiadało wymogom przepisu art. 252 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym wniosek o prawo pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a także o stanie rodzinnym. Wniosek skarżącego nie zawierał pełnej informacji umożliwiającej ocenę jego zdolności do poniesienia kosztów postępowania w niniejszej sprawie. Podobnie jak w momencie orzekania przez Sąd w dniu 2 lipca 2013 r., wnioskodawca powołał się enigmatycznie na zadłużenie oraz brak jakichkolwiek środków finansowych i majątku.
W konkluzji należy stwierdzić, iż złożone przez skarżącego oświadczenia uniemożliwiają Sądowi ocenę, czy zaistniały zmiany okoliczności sprawy, warunkujące możliwość zmiany postanowienia z dnia 2 lipca 2013 r.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia