Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Burmistrz – na podstawie art. 97 § 1 ust. 4 i art. 98 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071, z póź. zm.) – po przeprowadzeniu postępowania z wniosku C. K. w sprawie o zameldowanie na pobyt stały wraz z synem W. pod adresem [...], odmówił zawieszenia postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie.
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż w piśmie z dnia [...] J. K. wniósł o zawieszenia postępowania administracyjnego, ponieważ wystąpił do Sądu o eksmisję syna M. K. i C. K. wraz z ich synem W. Organ ewidencyjny zaznaczył, iż spór sądowy o eksmisję z zajmowanego lokalu nie jest "zagadnieniem wstępnym" (art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.), od którego zależy zameldowanie na pobyt stały, jeżeli w dniu dokonania zgłoszenia meldunkowego wnioskodawca spełnia warunki do zameldowania na pobyt stały. Podkreślił również rejestracyjny i techniczny charakter wpisu do ewidencji ludności i zaznaczył, że wpis ten nie rodzi praw do lokalu, w którym dana osoba przebywa.
Zażalenie od powyższego postanowienia wniósł J. K. żądając jego uchylenia. Podniósł on, iż zgodnie z Konstytucją żaden urząd nie może wymuszać zameldowania w jego domu osób, których nie życzy sobie w swoim mieszkaniu. Wskazał, że jego syn i synowa fałszywie oskarżyli go o przestępstwo z art. 207 k.k., a ponadto zachowują się niegodnie, piją, palą, dewastują pomieszczenia. Stąd, w jego ocenie niemoralne jest zmuszanie go do "zameldowania takich osobników".
Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, iż wydanie decyzji w niniejszej sprawie meldunkowej nie zależy od wydania prawomocnego orzeczenia przez sąd w sprawie o eksmisję. Podkreślił, iż przy rozpatrywaniu sprawy o zameldowanie nie bierze się pod uwagę zgody osoby posiadającej tytuł prawny do lokalu. Istotny jest tylko fakt zamieszkania wskazanej osoby pod określonym adresem.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J. K. przytoczył zarzuty i wnioski tożsame z zawartymi w zażaleniu.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
W piśmie z dnia [...] pełnomocnik wyznaczony skarżącemu z urzędu cofnął skargę. W załączeniu przedłożył pismo skarżącego z dnia [...], z którego wynika, iż cofa on skargę. W uzasadnieniu swojego pisma skarżący stwierdził, iż zgodnie z polskim prawem właściciel posesji nie ma żadnego prawa, melduje się osoby bez zgody właściciela, więc jego skarga jest bezzasadna.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z póź. zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – skarżący może cofnąć skargę. Przy czym cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Po analizie akt administracyjnych, Sąd doszedł do przekonania, że w przedmiotowej sprawie cofnięcie skargi jest dopuszczalne, gdyż nie zmierza ono do obejścia prawa ani nie spowodowałoby utrzymania w mocy postanowienia dotkniętego wadą nieważności. Należy bowiem wskazać na treść art. 9 ust. 2b ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. Dz.U. z 2006r., Nr 139, poz. 993 z póź. zm.), zgodnie z którym zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i jego zadaniem jest potwierdzenie faktu aktualnego pobytu w tym lokalu. W konsekwencji wynik postępowania w sprawie o eksmisję nie ma znaczenia dla kwestii zameldowania, jeżeli dana osoba nadal, mimo orzeczonej eksmisji, zamieszkiwałaby w tym lokalu.
Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
Mając na względzie powyższe, Sąd orzekł na podstawie art. 60 p.p.s.a. w zw. z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., jak w sentencji postanowienia.
/-/ W. Długaszewska
D.W.d