Uzasadnienie
M. P. za pośrednictwem pełnomocnika (R. P.) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2012.
Pismem z dnia 8 czerwca 2017 roku R. P. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym z zaznaczeniem, że jego sytuacja jeszcze bardziej się pogorszyła: wzrost zadłużenia o dalsze [...] zł i egzekucje z tym związane (między innymi bankowe), bezdomność, ciężki rozstrój zdrowia, brak dochodów i inne.
Zarządzeniem z dnia 3 lipca 2017 roku R.P. (jako pełnomocnik M. P.) został wezwany do złożenia kompletnego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy. Jednocześnie został on poinformowany, że wniosek dotyczy sytuacji majątkowej i rodzinnej M. P. jako strony skarżącej.
W odpowiedzi na wezwanie R. P. przesłał wypełniony na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W treści wniosku R. P. został wskazany jako podmiot ubiegający się o przyznanie prawa pomocy (k. 171 akt sądowych).
Prawo pomocy może być przyznane na wniosek strony postępowania zgodnie z art. 243 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. t. j., poz. 1369), dalej jako "P.p.s.a.".
W niniejszej sprawie R.P. nie jest stroną postępowania, a jedynie występuje jako podmiot działający za stronę skarżącą. Z treści pism kierowanych do sądu wynika, że R. P. złożył w imieniu własnym wniosek o przyznanie prawa pomocy, nie zaś w imieniu i na rzecz strony postępowania. Przedmiotowy wniosek o przyznanie prawa pomocy posiada zatem nieusuwalną wadę, która uniemożliwia przyznanie wnioskodawcy pomocy ze strony państwa. Ponieważ wniosek R.P. o przyznanie prawa pomocy nie ma charakteru pisma strony postępowania jego merytoryczne rozpoznanie należy uznać za zbędne.
Wobec powyższego na podstawie art. 243 §1 w związku z art. 249a oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.