Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 15 listopada 2017 roku odrzucił skargę R. Sp. z o.o. w organizacji w Z. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przyznania płatności rolno - środowiskowo - klimatycznej na rok 2016 (k. 14 akt sądowych).
Skarżąca otrzymała prawidłowe pouczenie o tym, że na powyższe orzeczenie służy skarga kasacyjna, która powinna zostać sporządzona przez pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym (k. 20 akt sądowych).
W dniu 05 grudnia 2017 roku do tutejszego Sądu wpłynęła skarga kasacyjna (pisma oznaczono jako zażalenie) sporządzona osobiście przez R. P., który działa za stronę skarżącą. W środku zaskarżenia zawarto żądanie "wyłączenia referendarza – sędziego z powodu wątpliwości, co do jego bezstronności" (k. 23 akt sądowych).
Zarządzeniem z dnia 15 maja 2018 roku starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu pozostawił bez rozpoznania wniosek strony skarżącej o przyznanie praw pomocy. W sprzeciwie od wskazanego orzeczenia zawarto wniosek o "wyłączenie autora uzasadnienia i jego wspólników z powodu wątpliwości, co do jego bezstronności" (k. 37 akt sądowych).
Postanowieniem z dnia 12 czerwca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu utrzymał w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W piśmie z dnia 20 lipca 2018 roku sporządzonym przez R. P., który działa za stronę skarżącą, zawarto żądanie wyłączenia "autora zaskarżonych orzeczeń i jego wspólników, gdyż zachodzą wątpliwości, co do jego bezstronności" (k. 48 akt sądowych).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
O wniosku o wyłączenie sędziego/referendarza sądowego można mówić dopiero wówczas, gdy odnosi się on do określonych sędziów/referendarzy sądowych i oparty jest na podstawach wskazujących na istnienie takich okoliczności, które wymagają oceny, czy sytuacja ta może wywołać wątpliwości, co do bezstronności sędziego/referendarza sądowego.
Ratio legis przepisów o wyłączeniu sprowadza się do eliminowania przyczyn mogących skutkować wątpliwościami, co do bezstronności i obiektywizmu sędziego/referendarza sądowego w rozpoznawaniu określonej sprawy. Z tych względów wniosek o wyłączenie winien zostać złożony przed rozstrzygnięciem o żądaniach strony.
Wniosek o wyłączenie składany po wydaniu orzeczenia, a do tego uzasadniony niezadowoleniem strony z treści wydanego orzeczenia jest niedopuszczalny i należy go odrzucić.
Treść środków zaskarżenia obejmującą żądania wyłączenie sędziego, czy też żądanie wyłączenia referendarza sądowego, należy traktować jako zarzuty dotyczące naruszenie przepisów postępowania, dla których właściwym trybem rozstrzygania o ich zasadności jest postępowanie wywołane wniesieniem środek zaskarżenia (sprzeciw, zażalenie, skarga kasacyjna).
Treść złożonych środków zaskarżenia (k. 23, k. 37 oraz k. 48 akt sądowych) nie spowodowała skutków prawnych, o których mowa w art. 20 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2017 poz. 1369 ze zm.).
Podkreślić również należy, że wniosek o wyłączenie sędziego/referendarza sądowego jest ponawiany przez podmiot, który pomimo wezwania nie udokumentował prawa do podejmowania działań w niniejszym postępowaniu na rzecz strony skarżącej (k. 27akt sądowych).
Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 58 §1 pkt 6 w związku z art. 64 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w pkt 1 i pkt 2 sentencji postanowienia.