Uzasadnienie
Skarżący, po prawomocnym zakończeniu postępowania w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty sądowej od skargi, na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III z dnia 12 grudnia 2016 roku (k. 96 akt sądowych), pismem z dnia 13 grudnia 2016 roku, został zobowiązany do wykonania prawomocnego zarządzenia o wysokości ustalenia wpisu od skargi poprzez uiszczenie opłaty w kwocie 200 zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi (k. 99 akt sądowych).
Wezwanie zostało doręczone adresatowi w dniu 27 grudnia 2016 roku (k. 100 akt sądowych).
W odpowiedzi na wezwanie, pismem z dnia 03 stycznia 2017 roku zatytułowanym "Sprzeciw - Zażalenie" (k. 101 akt sądowych), Skarżący zażądał:
- - uchylenia zaskarżonego orzeczenia w całości, jako niezgodnego z prawem i stanem faktycznym oraz budzącego niezadowolenie skarżącego,
- - przyznania prawa pomocy w całości,
- - wyłączenia referendarza sądowego, autora skarżonego orzeczenia, ponieważ zachodzą uzasadnione wątpliwości, co do jego bezstronności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z treścią art. 220 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2016, poz. 718 ze zm. – dalej P.p.s.a.), sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Natomiast skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu - art. 220 §3 P.p.s.a.
Termin do uiszczenia wpisu od skargi upływał z dniem 03 stycznia 2017 roku (wtorek). Skarżący nie uiścił wpisu sądowego i ponownie zażądał przyznania prawa pomocy.
Sąd uznaje, że zgłoszenie ponownego wniosku o prawo pomocy nie przerwało terminu na uiszczenie wpisu od skargi.
W tym zakresie wyjaśnić należy, że postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2016 roku o sygn. akt II GZ 364/16 (k. 59-61 akt sądowych) prawomocnie zakończyło się postępowanie w przedmiocie prawa pomocy poprzez odmowę przyznania Skarżącemu zarówno zwolnienia od kosztów sądowych, jak i ustanowienia pełnomocnika z urzędu.
Z uzasadnienia orzeczeń wydanych celem rozpoznania wniosku o prawo pomocy wynika, że oświadczenie Wnioskodawcy zwierało ogólnikowe i nieudokumentowane zapewnienia o trudnej sytuacji majątkowej, które budziły wątpliwości, co do zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy i nie pozwalały wnioskować o zdolnościach płatniczych strony postępowania. Skarżący uchylił się od wykonania wezwania do uzupełnienia oświadczenia majątkowego.
Wystąpienie z kolejnym żądaniem przyznania prawa pomocy w kontekście prawomocnego orzeczenia o odmowie przyznania prawa pomocy oraz nadal niezrealizowanego wezwania do uzupełnienie oświadczenia majątkowego, nosi znamiona nadużycia prawa w postaci obejścia przepisów o obowiązku przedstawienia dokładnych danych o stanie majątkowym i rodzinnym.
W konsekwencji ponowione żądanie przyznania prawa pomocy nie aktualizowało obowiązku sądu w zakresie przesłania skarżącemu formularza wniosku o prawo pomocy, a w konsekwencji ponownego uruchamiania trybu z art. 255 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sąd nie znalazł podstaw do zmiany postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy na podstawie art. 165 P.p.s.a. Okoliczności wskazane w treści pisma z dnia 03 stycznia 2017 roku podnoszone były już w toku postępowania zakończonego postanowieniem o odmowie przyznania prawa pomocy (k. 25-26 akt sądowych, formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy).
Z powyższych względów, na podstawie art. 220 §3 oraz art. 58 §3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga podlegała odrzuceniu.