Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] maja 2019 r., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: DIAS) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...]Urzędu Celno-Skarbowego w S. z dnia [...] listopada 2017 r. wydaną dla O. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: Strona/Skarżąca/Spółka) w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień i październik 2016 r.
W decyzji pouczono Stronę o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem DIAS w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia.
Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że decyzja została doręczona pełnomocnikowi Skarżącej w dniu 7 czerwca 2019 r.
Skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika profesjonalnego, wniosła za pośrednictwem organu skargę na sporną decyzję DIAS w dniu 30 lipca 2019 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 11 października 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 1863/19 odrzucił skargę.
W wyniku wniesionego przez skarżącą zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2020 r. sygn. akt I FZ 1/20 uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 października 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 1863/19. W uzasadnieniu wskazał, że kwestią wymagającą wyjaśnienia pozostaje określenie właściwego umocowania pełnomocnika spółki działającego w sprawie oraz – będące tego konsekwencją – ustalenie, czy decyzja DIAS z dnia [...] maja 2019 r. została prawidłowo doręczona pełnomocnikowi, a co za tym idzie, czy rozpoczął bieg termin do wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. NSA zawrócił uwagę, że Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu rozważył jedynie kwestię terminowości skargi, bez zweryfikowania prawidłowości doręczenia decyzji. W opinii NSA wyjaśnienia wymaga, czy A. K., której doręczono decyzję, była upoważniona do działania w tym zakresie w imieniu spółki.
Naczelny Sąd Administracyjny biorąc pod uwagę znaczenie prawa do sądu, zobowiązał Sąd I instancji do zweryfikowania zakresu przedmiotowego udzielanych w sprawie kolejnych pełnomocnictw, zakresu możliwości udzielania przez pełnomocników dalszych pełnomocnictw oraz ich poprawność formalną. NSA podkreślił, że dopiero ustalenie stanu sprawy w tym zakresie pozwoli orzekać o terminowości skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Stosownie do treści art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.), skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Przy czym, w myśl art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.
W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja została prawidłowo doręczona w dniu 7 czerwca 2019 r. i w dacie jej odbioru przez pełnomocnika rozpoczął bieg termin na wniesienie skargi do Sądu. Kwestia ta nie była uprzednio przedmiotem pisemnych rozważań Sądu w postanowieniu odrzucającym skargę z dnia 11 października 2019 r., gdyż Strona na żadnym etapie postępowania przed Sądem, w tym w szczególności w złożonej skardze na decyzję DIAS z dnia 31 maja 2019 r., nie kwestionowała prawidłowości reprezentacji przed organami podatkowymi, jak również nie podnosiła zastrzeżeń co do wejścia decyzji do obrotu prawnego.
Zdaniem Sądu decyzja została prawidłowo doręczona A. K., która była pełnomocnikiem ustanowionym w sprawie do reprezentowania Spółki przed organami podatkowymi.
Jak bowiem wynika z akt administracyjnych sprawy - adnotacja sporządzona w dniu 21 lutego 2017 r. (karta 43, Tom I), zgodnie z informacjami zawartymi w Portalu Usług Elektronicznych, Spółka ustanowiła trzech pełnomocników ogólnych – A. G., A. K. i O. W. Jak wskazał organ w Adnotacji, żaden z pełnomocników nie został wyznaczony jako pełnomocnik do doręczeń. Powyższa wypowiedz organu co do braku ustanowienia pełnomocnika do doręczeń, wbrew wywodom Strony zawartym w zażaleniu, nie świadczy zdaniem Sądu o wątpliwościach organu co do istnienia umocowania. Uwaga organu zawarta w Adnotacji wskazuje jedynie, że Spółka mimo ustanowienia trzech pełnomocników ogólnych nie wskazała pełnomocnika do doręczeń do czego obliguje ją art. 138g ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., dalej: O.p.).
Przypomnieć w tym miejscu należy, że brak wskazania pełnomocnika do doręczeń, w takim przypadku jak zaistniał w sprawie, uprawniał organ na podstawie art. 145 § 3 O.p. do kierowania korespondencji do jednego z pełnomocników.
Organ załączył do Adnotacji z dnia 21 lutego 2017 r. wydruk z Portalu Usług Elektronicznych z dnia 21 lutego 2017 r. (karta 44, Tom I). Jak wynika z załączonego wydruku A. K. jest pełnomocnikiem ogólnym od dnia 2 lutego 2017 r., co znajduje potwierdzenie w udzielonym jej pełnomocnictwie ogólnym z dnia 2 lutego 2017 r. na formularzu PPO-1 przez A. G. (karta 117 Tom I), która była do tego uprawniona przez Spółkę w oparciu o istniejący ciąg umocowania. Jednocześnie wskazanie w formularzu pełnomocnictwa w pozycji A.4.1. jako zgłaszającego - Mocodawca zamiast A.4.5. -Pełnomocnika nie jest taką wadliwością pełnomocnictwa, która mogła by je dyskredytować.
Zdaniem Sądu, wbrew twierdzeniom Strony zawartym w zażaleniu A. G. była umocowana do udzielenia dalszego pełnomocnictwa o charakterze ogólnym A. K. Zgodnie bowiem z pełnomocnictwem do działania w imieniu Skarżącej z dnia 12 maja 2016 r. (karta 117 Tom I) A. G. była umocowana do reprezentowania mocodawcy przed organami podatkowymi i pełnomocnictwo uprawniało do udzielenia dalszych imiennych pełnomocnictw prawnikom i wspólnikom Spółek Grupy E. Pełnomocnictwa A. G. udzielił L. P., który również legitymował się pełnomocnictwem ogólnym "do reprezentowania Mocodawców przed organami podatkowymi" (karta 119, Tom I) i które również uprawniało do "udzielenia i odwoływania pełnomocników ogólnych i rodzajowych lub do poszczególnej czynności".
Wobec powyższego uznać należy, że wbrew zarzutom wskazanym w zażaleniu z dnia 24 października 2020 r. A. K., do której jako pełnomocnika skierował decyzję DIAS miała uprawnienie do reprezentowania Skarżącej przed organami podatkowymi, co wynika z ciągu umocowań opisanych powyżej. Obaj poprzedni pełnomocnicy Skarżącej, A. G. i L. P. uprawnieni byli bowiem do reprezentowania Spółki przed organami podatkowymi w pełnym zakresie, o czym świadczy zapis w dokumentach pełnomocnictw "do reprezentowania Mocodawcy przed organami podatkowymi, w tym w szczególności do (...)". Oba też pełnomocnictwa dla A. G. i L. P. uprawniały do udzielania dalszych pełnomocnictw.
Niezrozumiałe są przy tym uwagi zawarte w zażaleniu odnoszące się do braku umocowania do działania w toku postępowania kontrolnego, skoro na obecnym etapie nie jest badana prawidłowość doręczenia korespondencji, czy decyzji w toku postępowania kontrolnego, a decyzji organu podatkowego – DIAS z dnia [...] maja 2019 r., gdyż to od doręczenia decyzji organu drugiej instancji biegnie termin na wniesienia skargi, o czym Strona została pouczona.
Reasumując, zaskarżoną decyzję DIAS z dnia [...] maja 2019 r. prawidłowo doręczono pełnomocnikowi Skarżącej w dniu 7 czerwca 2019 r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał więc z dniem 7 lipca 2019 r. Skarga została natomiast nadana w placówce pocztowej w dniu 30 lipca 2019 r., a więc z uchybieniem terminu.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Odrzucenie skargi przyjmuje formę postanowienia i może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.).
Uznając zatem, iż Skarżąca wniosła skargę po terminie, Sąd, działając na podstawie powołanego wyżej art. 58 § 1 pkt 2 oraz art. 58 § 3 oraz art. 53 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.