Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 11 marca 2013r. przyznał L.D. (zwanemu dalej "Skarżącym") prawo pomocy w zakresie ustanowienia doradcy podatkowego. Krajowa Izba Doradców Podatkowych wyznaczyła pełnomocnikiem z urzędu doradcę podatkowego M.C..
Wyrokiem z 20 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Skarżącego.
Postanowieniem z 24 października 2013 r. przyznano pełnomocnikowi wynagrodzenie za reprezentację Skarżącego przed Sądem I instancji.
Pismem z 3 lutego 2014 r. pełnomocnik wystąpił o z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od powyższego wyroku oraz o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego i dojazdu na rozprawę. Wraz z tymi wnioskami wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy postanowienia z 18 lutego 2014 r., przywrócił termin do złożenia skargi kasacyjnej, a następnie postanowieniem z 12 sierpnia 2014 r. odrzucił skargę kasacyjną. Powodem tego odrzucenia było nieopłacenie wspomnianej skargi, po uprzednim zakończeniu postępowania o przyznanie prawa pomocy. W postępowaniu tym odmówiono mianowicie Skarżącemu zwolnienia od kosztów sądowych.
W związku z nierozpatrzeniem zawartego w skardze kasacyjnej wniosku o przyznanie wynagrodzenia pismem z 27 października 2014 r. pełnomocnik zwrócił się ponownie o jego przyznanie. Wskazał, że wynagrodzenie to należy się za takie czynności jak: sporządzenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, sporządzenie tej skargi oraz sporządzenie zażalenia na postanowienie w przedmiocie zwolnienia od kosztów sadowych. Pełnomocnik podkreślił, że za czynności te nie otrzymał żadnego wynagrodzenia.
Postanowieniem z dnia 17 listopada 2014r. referendarz sądowy odmówił przyznania wynagrodzenia pełnomocnikowi skarżącego.
Pismem z dnia 25 listopada 2014r. pełnomocnik złożył sprzeciw od powyższego postanowienia referendarza sądowego wskazując, iż we wniosku z dnia 27 października 2014r. wyraźnie wskazał, iż za wykonane czynności w przedmiotowej sprawie nie otrzymał żadnego wynagrodzenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Stosownie do treści art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a.") w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zaskarżone postanowienie traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie natomiast z art. 250 P.p.s.a. wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy pełnomocnik procesowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej doradcy podatkowego określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U. nr 31, poz. 153, dalej jako rozporządzenie).
Stosownie do § 4 ust. 1 rozporządzenia koszty te obejmują:
- 1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% kwot wynagrodzenia, o których mowa w § 3, oraz
- 2) niezbędne, udokumentowane wydatki doradcy podatkowego.
Wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać ponadto oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części (§ 4 ust 2 rozporządzenia).
Zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia, wynagrodzenie doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym wynosi w drugiej instancji za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - 50% kwoty wynagrodzenia określonego w ust. 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam doradca podatkowy, nie sporządził i nie wniósł kasacji - 75% tej kwoty, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
Stosownie do § 3 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia wynagrodzenie doradcy podatkowego w postępowaniu zażaleniowym wynosi 120 zł.
Z kolei na podstawie § 2 ust. 3 rozporządzenia, w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu, opłatę, o której mowa w § 4 ust. 1 pkt 1), sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tej opłacie.
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008r. Wpis sądowy od skargi miał charakter wpisu stosunkowego i jego wysokość została określona na podstawie § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) w odniesieniu do wartości przedmiotu zaskarżenia w kwocie 1.150.040zł.
Stosownie zaś do § 3 ust. 1 pkt 1 lit. g) rozporządzenia w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego stawka wynagrodzenia doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym w sprawach w pierwszej instancji, w których przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 200.000 zł, wynosi 7.200zł.
W przedmiotowej sprawie doradca podatkowy D. C. złożył oświadczenie odpowiadające treści oświadczenia wskazanego w § 4 ust 2 rozporządzenia. Pełnomocnik podjął czynności procesowe w postaci sporządzenia skargi kasacyjnej, wniosku o przywrócenie terminu do jej złożenia, zażalenia na postanowienie z dnia 31 marca 2014 r. o odmowie przyznania prawa pomocy.
W związku z podjęciem przez doradcę podatkowego ww. czynności procesowych w imieniu strony skarżącej w postaci sporządzenia skargi kasacyjnej oraz wniosku o przywrócenie terminu do jej złożenia wysokość wynagrodzenia określonego w pkt 1 sentencji niniejszego postanowienia ustalono w kwocie 3.600 zł, mając na uwadze, że przedmiot zaskarżenia kwalifikuje się do sprawy, o której mowa w § 3 ust. 1 pkt 1 lit. g) rozporządzenia.
Z uwagi na podjęcie przez pełnomocnika czynności procesowych w postępowaniu zażaleniowym w postaci złożenia zażalenia na postanowienie z dnia 31 marca 2014 r. o odmowie przyznania prawa pomocy stosownie do treści § 3 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia należało ustalić wynagrodzenie doradcy podatkowego z tego tytułu w kwocie 120 zł.
Sąd uwzględnił ponadto okoliczność, że pełnomocnik prowadził już sprawę w pierwszej instancji sądowej, a ponadto, iż czynności pełnomocnika ograniczyły się do sporządzenia skargi kasacyjnej, wniosku o przywrócenie terminu do jej złożenia oraz zażalenia na postanowienie z dnia 31 marca 2014 r. o odmowie przyznania prawa pomocy. W ocenie Sądu biorąc pod uwagę treść § 2 ust. 1 rozporządzenia, tj. charakter sprawy i nakład pracy doradcy podatkowego w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia, pełnomocnik nie wykazał przyczyn uzasadniających podwyższenie wynagrodzenia w wysokości 150% wynagrodzenia, o którym mowa w § 3 ust. 2 pkt 3 ww. rozporządzenia.
Na podstawie § 2 ust. 3 rozporządzenia Sąd podwyższył ustalone kwoty wynagrodzenia o stawkę podatku od towarów i usług.
Jako niezasługujący na uwzględnienie Sąd ocenił natomiast wniosek o przyznanie zwrotu kosztów podróży. W niniejszej sprawie nie doszło do rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym z uwagi na odrzucenie skargi kasacyjnej od powyższego wyroku postanowieniem z 12 sierpnia 2014 r. oraz niezłożenie środka zaskarżenia od tego orzeczenia. Tym samym pełnomocnik faktycznie nie poniósł kosztów podróży związanych z postępowaniem kasacyjnym.
W związku z powyższym, na podstawie art. 250 oraz art. 260 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.