Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] marca 2015 r. Minister Pracy i Polityki Społecznej utrzymał w mocy decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] maja 2014 r., mocą której orzeczono o solidarnej odpowiedzialności Skarżącej – L.N., wraz ze spółką za zaległości spółki z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za miesiące od grudnia 2008 r. do kwietnia 2009 r. Powyższą decyzję doręczono Skarżącej w dniu 3 kwietnia 2015 r. (karta nr 114 akt administracyjnych sprawy).
Pismem z dnia 14 grudnia 2015 r. Skarżąca zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na powyższą decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] marca 2015 r. Wraz z wnioskiem Skarżąca złożyła skargę z dnia 14 grudnia 2015 r.
W osnowie wniosku Skarżąca podniosła, że w dniu 28 maja 2015 r. wniosła odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] maja 2014 r. W ocenie Skarżącej odwołanie to nie zostało rozpatrzone, gdyż Skarżąca nie otrzymała nigdy żadnej decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej w przedmiocie wydanej przez Prezesa PFRON decyzji. Według Skarżącej okoliczność tę podnosiła ona wielokrotnie w toku prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. postepowania egzekucyjnego. Według Skarżącej o wydaniu decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] marca 2015 r. dowiedziała się dopiero w dniu 7 grudnia 2015 r. gdy doręczono jej postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. oddalające jako niezasadne zarzuty Skarżącej do prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Ustanie przyczyny uchybienia terminowi do wniesienia skargi nastąpiło zatem w dniu 7 grudnia 2015 r. Skarżąca podkreśliła ponownie, że zaskarżona decyzja z dnia [...] marca 2015 r. nie została jej nigdy doręczona, zatem przyczyną uchybienia przedmiotowemu terminowi była niewiedza o wydaniu decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.).
W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, iż wniosek Skarżącej został wniesiony w terminie siedmiu dni od daty ustania przyczyny uchybienia terminowi. W niniejszej sprawie istotą jest bowiem subiektywne przekonanie Skarżącej, że zaskarżona decyzja nie została jej doręczona. W tej sytuacji uznać należy, iż siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi powinien być liczony od dnia w którym Skarżąca uznała, iż posiada wiedzę o wydaniu zaskarżonej decyzji, tj. od dnia doręczenia jej postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Obornikach oddalające jako niezasadne zarzuty Skarżącej do prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Do wniosku o przywrócenie terminu dołączono przedmiotową skargę zatem Skarżąca, jednocześnie z wnioskiem dokonała także czynności, której nie dokonała w przewidzianym terminie. Daje to Sądowi możliwość dokonania merytorycznej oceny wniosku w świetle istnienia przesłanki braku winy w uchybieniu terminu.
Wskazać należy, iż brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową, przesłankę przywrócenia terminu. Art. 86 § 1 p.p.s.a. nie określa, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony w takiej sytuacji. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu sądu orzekającego w sprawie. Sąd może zatem uwzględnić wszystkie okoliczności, jakie uzna za istotne (por.: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 lipca 1999 r. o sygn. akt I PKN 273/99).
Jednocześnie, jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, brak winy w uchybieniu terminu zaistnieje co do zasady wtedy, gdy zainteresowany nie był w stanie przeszkody pokonać (usunąć) przy użyciu sił i środków normalnie dostępnych, nie ryzykując - własnym bądź innych - zdrowiem, życiem lub narażając siebie bądź innych na poważne straty majątkowe (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 maja 1998 r. o sygn. akt IV SA 1153/96). Do okoliczności uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez stronę zaliczyć można zatem np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar. Niewielkie nawet niedbalstwo wyklucza natomiast możliwość uwzględnienia żądania o przywrócenie uchybionego terminu.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy zauważyć należy, iż Skarżąca, poza twierdzeniem, że zaskarżona decyzja nie została jej doręczona, nie wskazała żadnej argumentacji, ani okoliczności z których mogłoby wynikać, że w sprawie wystąpiły przesłanki uzasadniające brak winy Skarżącej w uchybieniu przedmiotowego terminu takie jak np. przerwa w komunikacji, nagła choroba, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź czy pożar. Z kolei argumentacja Skarżącej dotycząca rzekomego niedoręczenia decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] marca 2015 r. nie zasługiwała na uwzględnienie.
Sąd zauważa bowiem, iż jak wynika z akt administracyjnych niniejszej sprawy, na karcie nr 114 tych akt znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] marca 2015 r., z którego wynika, że zaskarżoną decyzję Skarżąca odebrała osobiście w dniu 3 kwietnia 2015 r., co potwierdziła złożonym podpisem. Z tego względu argumentacja Skarżącej podważająca prawidłowość doręczenia jej zaskarżonej decyzji była całkowicie niezasadna i niemająca oparcia w aktach sprawy. Podkreślić należy, iż również we wniosku Skarżąca nie odniosła się w żaden sposób do powyższej okoliczności, poza ogólnikowym stwierdzeniem, że decyzja nie została jej nigdy doręczona.
W konkluzji - w ocenie Sądu - nie sposób uznać, że Skarżąca dołożyła staranności, która winna przemawiać za uznaniem braku jej winy w niedotrzymaniu przedmiotowego terminu. Skarżąca wykazała się co najmniej lekkim niedbalstwem w prowadzeniu swoich spraw. Dopuszczenie się zaś przez stronę postępowania sądowo-administracyjnego choćby lekkiego niedbalstwa w prowadzeniu własnych spraw, w świetle powołanych na wstępie uwag, wyłącza możliwość uwzględnienia wniosku o przywrócenie uchybionego terminu. Podkreślić należy, że Skarżąca nie może oczekiwać, że brak staranności i nadzoru na własnymi sprawami będzie rekompensowany przez Sąd, poprzez przywrócenie terminu do złożenia skargi.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., Sąd postanowił o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi.