Uzasadnienie
Pismem z 29 lutego 2012 r. K. S.A. z siedzibą w W. (dalej jako: "Spółka"), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] listopada 2011 r. w sprawie podatku od towarów i usług w zakresie odpowiedzi na pytanie czy w przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej stanie faktycznym czynności wykonywane przez Spółkę jako agenta na rzecz zakładu ubezpieczeń stanowią kompleksową usługę pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych, korzystającą ze zwolnienia od opodatkowania podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT?
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Postępowanie sądowe należało zawiesić.
Zgodnie z art. 125 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) – dalej jako: "P.p.s.a.", sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
Należy wskazać, iż Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 7 kwietnia 2011 r., sygn. akt I FSK 460/10, skierował, na podstawie art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytanie prejudycjalne dotyczące wykładni następujących przepisów prawa wspólnotowego:
- a) czy przepis art. 2 ust. 1 lit. c) Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. UE seria L z 2006 r. Nr 347/1 ze zm.) należy interpretować w ten sposób, że usługę ubezpieczenia przedmiotu leasingu oraz usługę leasingu należy traktować jako usługi odrębne, czy jako jedną kompleksową usługę złożoną leasingu,
- b) w przypadku odpowiedzi na powyższe pytanie, że usługę ubezpieczenia przedmiotu leasingu oraz usługę leasingu należy traktować jako usługi odrębne, czy art. 135 ust. 1 lit. a) w zw. z art. 28 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. UE seria L z 2006 r. Nr 347/1 ze zm.) należy interpretować w ten sposób, że korzysta ze zwolnienia usługa ubezpieczenia przedmiotu leasingu, gdy to leasingodawca ubezpiecza ten przedmiot, obciążając kosztami tego ubezpieczenia leasingobiorcę?
Sąd zauważa, iż wprawdzie w art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. nie wymieniono wprost Trybunału Sprawiedliwości Unii europejskiej, jednakże nie przesądza to o braku możliwości zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego z uwagi na postawione w innej sprawie pytanie prejudycjalne i toczące się w związku z nim postępowanie przed tym właśnie sądem, jeżeli problem prawny w obu sprawach jest identyczny. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest bowiem sądem wspólnotowym w znaczeniu ustrojowym (zob. A. Wróbel, [w:] pr. zb. Wprowadzenie do prawa Wspólnot Europejskich (Unii Europejskiej), Zakamycze 2002, s. 154), zatem postępowanie prowadzone przed nim jest postępowaniem sądowym, które w ocenie Sądu mieści się w pojęciu "postępowania sądowego", użytym w art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a.
W świetle obowiązujących przepisów prawa nie ulega ponadto wątpliwości, że orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej dotyczące wykładni prawa wspólnotowego ma moc wiążącą w sprawie, w której sąd skierował pytanie prejudycjalne, a także w innych podobnych sprawach rozpoznawanych przez sądy administracyjne (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 września 2009 r. sygn. akt I FSK 656/08).
W ocenie Sądu udzielenie odpowiedzi na ww. pytanie prejudycjalne dotyczy kwestii prawnej stanowiącej istotę sporu w niniejszej sprawie.
Uznając więc, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od wyniku postępowania wszczętego przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej na skutek pytania prejudycjalnego skierowanego przez Naczelny Sąd Administracyjny, albowiem dotyczy ona tożsamego problemu prawnego, który jest przedmiotem ww. pytania prejudycjalnego, Sąd skorzystał z uprawnienia do zawieszenia postępowania sądowego i na mocy art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji niniejszego postanowienia.