Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 29 kwietnia 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 1309/07

Uzasadnienie

1. Wnioskiem z dnia 18 kwietnia 2008 r., złożonym na urzędowym formularzu PPF, Skarżąca B.M. zwróciła się o ustanowienie adwokata, argumentując, że jedynym jej dochodem, jest emerytura, z której prowadzona jest egzekucja, wskutek czego Skarżąca otrzymuje 390 zł miesięcznie. Do formularza dołączyła kopię odcinka przekazu pocztowego za kwiecień 2008 r. oraz pismo z dnia 18 kwietnia 2008 r., w którym wyjaśniła, że przebyła operację chirurgiczną [...] i implantacji [...] tegoż [...].

Uwzględniając powyższe zważono, co następuje:

1. 2. Celem instytucji "prawa pomocy" jest zapewnienie realizacji prawa do sądu stronie, która ze względu na dochody, stan majątkowy i rodzinny nie może ponieść kosztów związanych ze swym udziałem w sprawie.
2. 3. Przyznanie prawa pomocy uzależnione jest od spełnienia przesłanek określonych w art. 246 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a. Zgodnie z § 1 pkt 2 tego artykułu Sąd przyznaje prawo pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Stosownie do art. 245 § 3 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
3. 4. Ciężar wykazania przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywa na wnioskodawcy. Ocena przytoczonych przez niego okoliczności należy natomiast do Sądu (por. postanowienie NSA z dnia 14 lutego 2005 r., FZ 760/04, niepubl.).
4. 5. Sytuacja materialna Skarżącej była już wcześniej przedmiotem analizy i to zarówno referendarza sądowego, jak i sądu pierwszej instancji, w efekcie której zwolniono ją od wpisu od skargi w kwocie 208 zł oraz od opłaty kancelaryjnej za odpis wyroku z uzasadnieniem doręczony na skutek wniosku o jego sporządzenie (100 zł).
5. 6. Rozpoznając niniejszy wniosek referendarz sądowy oparł się zatem na dokumentach i oświadczeniach nadesłanych wcześniej. Nie doszukał się jednocześnie okoliczności, wskazujących na potrzebę wzywania Skarżącej – na podstawie art. 255 p.p.s.a. – do złożenia dodatkowych informacji dotyczących jej stanu majątkowego i dochodów.
6. 7. Jedynym źródłem utrzymania Skarżącej jest emerytura w wysokości 390,95 zł. O tym, że jest to kwota niewystarczająca na zaspokojenie podstawowych nawet potrzeb Skarżącej świadczy fakt, iż - jak wskazała na wcześniejszym etapie postępowania - nie stać jej na wykupienie lekarstw (także przeciwbólowych).
7. 8. Tym samym referendarz sądowy uznał, że Skarżąca wykazała, iż nie jest w stanie - bez pomocy państwa – sfinansować swojego udziału w niniejszym postępowaniu, w tym w postępowaniu kasacyjnym, które – jak wskazuje treść pisma z dnia 18 kwietnia 2008 r. Skarżąca zamierza zainicjować, ubiegając się w tym celu o ustanowienie adwokata (podmiot uprawniony do sporządzenia skargi kasacyjnej).

Zresztą pomoc profesjonalnego pełnomocnika konieczna jest także na obecnym etapie postępowania jako że "przymus adwokacki" odnosi się również do zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej, które to postanowienie Sąd wydał w dniu 14 kwietnia 2008 r.

Zasadne jest zatem przyznanie Skarżącej prawa pomocy we wnioskowanym przez nią zakresie.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 243 § 1 p.p.s.a., art. 245 p.p.s.a., art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.