Uzasadnienie
Skarżący – B. K. i K. K. złożyli na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, tj. o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata.
W uzasadnieniu wniosku wyjaśnili, że nie stać ich na ponoszenie kosztów sądowych oraz na opłacenie adwokata. Jako emeryci łącznie uzyskują dochód w wysokości ok. 2556,17 zł. Dochód ten wystarcza jedynie na pokrycie kosztów związanych z zakupem leków, środków czystości, opału, ubrań oraz pokrycia rachunków za mieszkanie. Skarżący wyjaśnił, że od [...] r. jest na rencie inwalidzkiej trwałej spowodowanej [...]. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że Skarżący posiadają dom o powierzchni około 85m2, oraz nieruchomość rolną o powierzchni 4,8700 w tym 0,7925 przeliczeniowych. Do wniosku Skarżący dołączyli PIT-37 za 2013 r., decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] lipca 2013 r. o przyznaniu emerytury Skarżącemu, oraz decyzję z dnia [...] grudnia 2014 r. o przyznaniu Skarżącej świadczenia przedemerytalnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Instytucja prawa pomocy stanowi wyjątek od wyrażonej w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako: "P.p.s.a.", zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania związanych z jej udziałem w sprawie. Odstępstwo od tej zasady ma na celu zagwarantowanie prawa do sądu osobom, których obiektywnie nie stać na poniesienie kosztów postępowania. Jak się wskazuje w literaturze oraz w orzecznictwie prawo pomocy powinno być udzielane przede wszystkim osobom bezrobotnym, samotnym, bez źródeł stałego dochodu i bez majątku (por. H. Knysiak-Molczyk, [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2005, s. 628; postanowienie NSA z 29 stycznia 2014 r., II FZ 1379/13).
Skarżący ubiegają się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie oraz ustanowienie pełnomocnika. Dla pozytywnego w tej kwestii rozstrzygnięcia konieczne jest spełnienie przesłanki, o jakiej mowa w art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem Sąd przyznaje prawo pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Oceniając wniosek Skarżących z punktu widzenia powyższej przesłanki Sąd uznał, że zasługuje on na uwzględnienie. Z nadesłanych informacji wynika bowiem, że Skarżący znajdują się w trudnej sytuacji finansowej. Uzyskiwany przez nich dochód (emerytura oraz świadczenie przedemerytalne) pokrywają koszty związane z utrzymaniem, zakupem leków, wyżywienia.
Z powyższego wynika zatem, że środki, którymi Skarżący dysponują są ograniczone i pozwalają na zaspokojenie tylko niezbędnych potrzeb życiowych. W tej sytuacji uznać należało, iż zachodzą przesłanki do udzielenia im prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika z urzędu.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 254 § 1 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji