Uzasadnienie
Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej jako "DIS"), zaskarżonym postanowieniem z [...] lutego 2017r. uznał, na podstawie art. 141 § 1 pkt 1 i § 2 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015r., poz. 613 ze zm., dalej też jako "O.p."), ponaglenie Skarżącej J.L. na niezałatwienie sprawy w terminie, zatytułowane "Skarga na Postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. Nr [...] z dnia [...] września 2016r. za sierpień 2015r." za bezzasadne.
Na postanowienie to Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W odpowiedzi na skargę DIS wniósł o odrzucenie skargi, bądź o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718 ze zm. zwanej dalej "p.p.s.a.") - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej między innymi przez orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Z kolei w myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
W myśl art. 236 Ordynacji podatkowej na postanowienie przysługuje zażalenie jeżeli ustawa tak stanowi. Skarżonym rozstrzygnięciem jest postanowienie wydane po rozpatrzeniu ponaglenia, na podstawie art. 141 Ordynacji podatkowej.
Sąd zauważa, że Ordynacja podatkowa nie przewiduje możliwości zaskarżenia postanowienia wydawanego przez organ wyższego stopnia w związku z wniesionym ponagleniem.
Ponadto opisane postanowienie nie jest postanowieniem kończącym postępowanie, ani rozstrzygającym sprawę co do istoty. Trafność takiego stanowiska potwierdza postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31 stycznia 2013r., sygn. akt I OSK 74/13 (publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej: "CBOSA"), w którym Sąd wywiódł: "organ administracyjny właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. wydaje w celu jego załatwienia postanowienie, o jakim mowa w art. 123 k.p.a. Jest to postanowienie zaliczane do grupy wydawanych w toku postępowania administracyjnego, dotyczących poszczególnych kwestii wynikających w toku tego postępowania, a nie rozstrzygających o istocie sprawy. Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie, a także nie przysługuje od niego zażalenie, gdyż Kodeks postępowania administracyjnego tego nie przewiduje (art. 141 § 1 k.p.a.). Postanowienie to zatem (...) nie mogło podlegać zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
Nie jest bowiem orzeczeniem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.". Stanowisko wyrażone w powyższym postanowieniu dotyczącym regulacji z Kodeksu postępowania administracyjnego jest adekwatne na gruncie niniejszej sprawy, w której zastosowanie miały przepisy Ordynacji podatkowej.
Dopuszczalność zaskarżenia takiego postanowienia do sądu administracyjnego nie wynika z jakiegokolwiek przepisu szczególnego (por. postanowienia: WSA w Poznaniu z 28 sierpnia 2015r., I SA/Po 1373/15; WSA w Łodzi z 17 czerwca 2016r., I SA/Łd 477/16, z 18 marca 2014r., I SA/Łd 42/14; WSA w Warszawie z 7 stycznia 2015r., III SA/Wa 3447/14; WSA w Olsztynie z 17 marca 2017r., I SA/Ol 82/17; CBOSA).
W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, że przedmiotowe postanowienie nie mieści się w katalogu postanowień, na które może zostać wniesiona skarga do sądu administracyjnego i w rezultacie wniesienie takiej skargi jest niedopuszczalne.
W konsekwencji, postanowienie uznające ponaglenie za bezzasadne, wydane na podstawie art. 141 § 1 pkt 1 i art. 216 § 1 Ordynacji podatkowej, nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego
Mając na uwadze ww. stan faktyczny i prawny, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. orzekł o odrzuceniu skargi.