Uzasadnienie
We wniosku złożonym na urzędowym formularzu PPF E.K. (dalej - "Skarżący" lub "Wnioskodawca") wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
W uzasadnieniu wskazał, iż nie zapłaci błędnie naliczonego podatku oraz kosztów procesu spowodowanych działaniem Burmistrza G. oraz SKO w P. Oświadczył, że jest biednym emerytem. Ma bardzo niską emeryturę. Do swojego majtku Wnioskodawca zaliczył ½ mieszkania o pow. 44,17 m².
W oświadczeniu o dochodach zastrzegł dane o jego wysokości.
Z uwagi na fakt, iż oświadczenia zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy okazały się niewystarczające do oceny rzeczywistej sytuacji finansowej Skarżącego, na podstawie art. 255 w zw. z art. 252 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej - "P.p.s.a."), został on wezwany do: wskazania i udokumentowania wszystkich źródeł utrzymania Skarżącego oraz wysokości uzyskiwanego z ich tytułu dochodu, nadesłania zeznania podatkowego Skarżącego za 2010 r., nadesłania wyciągów z rachunków bankowych Skarżącego za ostatnie trzy miesiące, wskazania wysokości miesięcznych wydatków składających się na bieżące utrzymanie Skarżącego (zestawienie miesięcznych dochodów i wydatków).
Przedmiotowe wezwanie zostało doręczone Wnioskodawcy 10 maja 2011 r., zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru.
Mimo upływu terminu wskazanego w wezwaniu Skarżący nie nadesłał żądanych dokumentów, ani nie złożył stosownych wyjaśnień.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Na podstawie art. 243 § 1 oraz art. 245 § 1 P.p.s.a., właściwy sąd administracyjny może na wniosek strony przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Stosownie do art. 258 § 1 P.p.s.a. powołanej ustawy, czynności w zakresie postępowania o przyznanie prawa pomocy mogą wykonywać referendarze sądowi.
W niniejszej sprawie Skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata tj. w zakresie całkowitym.
Przepis art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. stanowi, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże (podkreślenie własne), że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Ustosunkowując się do powyższego należy podkreślić, iż to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, iż sytuacja finansowa, w której się znajduje uzasadnia przyznanie mu prawa pomocy.
Wskazać należy, iż w rozpoznawanej sprawie, oświadczenia Skarżącego zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy okazały się niewystarczające do oceny jego rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych. W związku z tym, w celu dokonania rzetelnej oceny sytuacji materialnej Skarżącego, Referendarz sądowy, w oparciu o przepis art. 255 w zw. z art. 252 § 1 P.p.s.a., wezwał go do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy o stosowne oświadczenia i dokumenty.
Z tego obowiązku Skarżący nie wywiązał się.
W tym miejscu należy podkreślić, że to Skarżący wnosi o przyznanie prawa pomocy, w związku z tym, to na nim spoczywa obowiązek wykazania, że spełnia przesłanki z art. 246 §1 pkt 1 P.p.s.a., tj. do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Brak współpracy ze strony Wnioskodawcy w celu ustalenia jego rzeczywistej sytuacji finansowej i przerzucanie tego obowiązku na Sąd, nie przemawia za pozytywnym załatwieniem wniosku.
W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, iż nie zachodzą przesłanki do zastosowania wobec Skarżącego instytucji prawa pomocy.
Z tej przyczyny na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.