Uzasadnienie
Skarżący E. K. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych.
W wykonaniu wezwania referendarza sądowego przesłał wypełniony formularz PPF, w którym wyjaśnił, że samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Utrzymuje się z emerytury w kwocie 1.232 zł. Z żoną ma rozdzielność majątkową, a ponadto od 10 lat jest z nią w separacji. Do wielu prac domowych Skarżący wynajmuje osoby trzecie. Dużą część domowego budżetu pochłaniają koszty wizyt lekarskich i leków, a także czynsz, gaz, światło, środki czystości, ogrzewanie, ścieki, zakup odzieży osobistej i pościelowej, okrycia jesiennego i zimowego, obuwia. Niewiele pozostaje na zakup produktów spożywczych. Do majątku Skarżący zaliczył działkę budowlaną, która generuje koszty zapłaty podatku, koszenia chwastów, odśnieżania i sprzątania przyległego pasa ulicy. Do Skarżącego należy też ½ mieszkania, przy czym czynsz za ten lokal płaci w całości. Skarżący nie składa zeznań podatkowych, gdyż czyni to za niego ZUS. Do formularza dołączył wyciąg z rachunku bankowego.
Uwzględniając powyższe zważono, co następuje:
Skarżący ubiega się o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie. Dla pozytywnego w tej kwestii rozstrzygnięcia konieczne jest spełnienie przesłanki, o jakiej mowa w art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej powoływanej jako "p.p.s.a.". Zgodnie z tym przepisem Sąd przyznaje prawo pomocy osobie fizycznej, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Z brzmienia tego przepisu jednoznacznie wynika, że ciężar dowodu w zakresie przesłanki warunkującej przyznanie prawa pomocy spoczywa na stronie. Wobec tego pochodzące od niej informacje na temat jej możliwości płatniczych, powinny być na tyle szczegółowe, by możliwa była ocena rzeczywistej kondycji finansowej strony.
Tymczasem w niniejszej sprawie Skarżący nie wykonał w pełni wezwania referendarza sądowego, w szczególności w zakresie wskazania i udokumentowania wydatków.
Jakkolwiek przedstawił on strukturę tych wydatków (wizyty lekarskie, leki, czynsz, gaz, światło, środki czystości, ogrzewanie, ścieki, zakup odzieży osobistej i pościelowej, okrycia jesiennego i zimowego, obuwia, koszt "wynajmu" osób trzecich do prac domowych, podatek od nieruchomości, koszty utrzymania działki budowlanej), niemniej nigdzie nie podał jaką konkretnie część domowego budżetu wydatki te stanowią. Skarżący posłużył się jedynie ogólnikowym stwierdzeniem, że "dużą". W innym zaś miejscu wskazał, że po zapłaceniu koniecznych opłat stałych i zakupów "bardzo mało pozostaje na produkty spożywcze". Nie ujawnił jednak jakie konkretnie kwoty pochłaniają te opłaty i jaką kwotą dysponuje na zakup żywności.
Decyzja o przyznaniu prawa pomocy (w tym o jego zakresie) musi być natomiast poprzedzona analizą danych na temat dochodów osiąganych w gospodarstwie domowym Skarżącego, jak również jego wydatków, zestawionych następnie z kwotą koniecznych do uiszczenia kosztów sądowych.
W przypadku Skarżącego dane te są o tyle istotne, że jak wynika z zestawienia operacji na rachunku bankowym, we wrześniu 2010 r. (a więc w czasie, gdy widniało na nim saldo debetowe) uiścił on kwotę 146,70 zł (a zatem kwotę porównywalną z należnym od skargi wpisem) tytułem kosztów sądowych w sprawie I Ns 601/08. Skoro zatem Skarżący był w stanie partycypować w kosztach tamtejszej sprawy, to powinien był wykazać, że w niniejszym postępowaniu zdolność tę utracił.
Brak jest zatem pełnych informacji koniecznych do stwierdzenia, że Skarżący spełnił przesłanki przyznania mu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Z tej przyczyny na podstawie art. 243 § 1 p.p.s.a., art. 245 p.p.s.a., art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.