Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. Minister Finansów, po rozpatrzeniu zażalenia J.W. (dalej "Skarżący"), uchylił w całości postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] sierpnia 2012 r. w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne, i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia Organowi I instancji.
Postanowienie to zapadło w następującym stanie faktycznym:
Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. prowadził postępowanie egzekucyjne wobec Skarżącego na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Wójta Gminy G. oraz na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Burmistrza Miasta G. z tytułu łącznego zobowiązania pieniężnego za lata 2006 - 2011.
W toku prowadzonego postępowania, zawiadomieniem z dnia [...] maja 2012 r. nr [...], organ egzekucyjny dokonał próby zajęcia rachunku bankowego Skarżącego w Banku [...] w B.. Natomiast zawiadomieniem z tego samego dnia o nr [...], organ egzekucyjny dokonał próby zajęcia rachunku bankowego zobowiązanego w Banku [...] w G.. Zajęcia powyższe okazały się nieskuteczne, ze względu na fakt, że wskazane banki nie prowadzą rachunków bankowych na rzecz zobowiązanego.
Zawiadomienia te wraz z odpisami nie doręczonych wcześniej tytułów wykonawczych, doręczone zostały Skarżącemu w dniu 14 czerwca 2012 r.
Pismem z dnia [...] lipca 2012 r. nazwanym "skargą", Skarżący jako zobowiązany, powołując się na zawiadomienie o zajęciu nr o nr [...] wskazał, że wpłacił w dniu [...] czerwca 2006r. kwotę 137 zł w kasie Urzędu Miasta G..
Dyrektor Izby Skarbowej w K., postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...], oddalił skargę na czynność egzekucyjną dokonaną zawiadomieniem z dnia 24 maja 2012 r.
Pismem z dnia 29 sierpnia 2012 r. Skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie wnosząc o wstrzymanie postępowania.
Minister Finansów przywołanym na wstępie postanowieniem uchylił w całości postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu powołał się na art. 54 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) i wskazał, że Skarżący w piśmie z dnia 20 lipca 2012 r. nie zakwestionował prawidłowości dokonanej zawiadomieniem z dnia 24 maja 2012 r. czynności egzekucyjnej, lecz zasadność prowadzonego postępowania, podnosząc, że uregulował część z egzekwowanych należności. Minister Finansów wskazał, że w świetle utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych, o charakterze pisma nie decyduje jego nazwa, a zakres zgłaszanych żądań i wniosków organ powinien odczytywać według ich treści, a nie według nazw nadanych przez uczestników postępowania. Organ administracji musi rozpoznać sprawę co do jej istoty w świetle intencji autora, dających się ustalić na podstawie całej treści pisma.
Ostateczne określenie charakteru pisma, o którym decyduje strona, ma zastosowanie wówczas, gdy w związku z zachodzącymi wątpliwościami organ wyjaśnił rzeczywistą wolę stron, udzielając jej przy tym niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Dopiero po udzieleniu tych wyjaśnień i wskazówek ostatecznie o charakterze pisma oraz zakresie żądania decyduje sama strona. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia zakresu zgłoszonych przez stronę żądań i wniosków wynika bowiem z zasady ogólnej postępowania, zawartej w art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego.
W związku z powyższym Minister Finansów stwierdził, że w sytuacji, gdy dokonanie klasyfikacji pisma nie pozwala na jednoznaczne ustalenie jego charakteru, organ powinien był zbadać wszystkie okoliczności sprawy z zachowaniem należytej staranności, w tym wezwać Skarżącego do sprecyzowania wniesionego żądania w celu ustalenia trybu, w jakim rozstrzygnięcie winno być wydane.
Według Ministra Finansów w sprawie nie było podstaw do uznania, bez udziału Skarżącego i bez ustalenia jego rzeczywistych intencji, iż jego wystąpienie stanowiło skargę wniesioną w trybie art. 54 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący stwierdził m.in., że podatek "...został źle naliczony i oparty na złej inwentaryzacji dokonanej przez geodetów...", oraz że "...podatek ten powinien wynosić w granicach 200 zł rocznie...".
W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie podtrzymując zaprezentowane wcześniej stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym wydanych w postępowaniu administracyjnym i egzekucyjnym postanowień podlegających zaskarżeniu zażaleniem, z prawem procesowym i materialnym, obowiązującym w dacie wydania postanowienia. Zgodnie natomiast z art. 134 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługiwała na uwzględnienie.
Podstawą procesową zaskarżonego postanowienia kasacyjnego był art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis ten pozwala na uchylenie zaskarżonego zażaleniem postanowienia wówczas, gdy "...konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.". Użyte w tym przepisie pojęcie "sprawa" należy przy tym rozumieć w sensie materialnym - sprawą jest akt indywidualnego zastosowania prawa i rozstrzygnięcie stosunku administracyjnoprawnego względem strony tego stosunku, przez organ administracji publicznej. W tym samym sensie rozumieć należy to pojęcie na gruncie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, kwestia, którą - w ocenie Ministra Finansów - należało wyjaśnić w postępowaniu przed Dyrektorem Izby Skarbowej w W., dotyczyła rzeczywistych intencji Skarżącego we wniesieniu pisma z dnia 20 lipca 2012 r. Zgodzić się należy z Ministrem, że o takich intencjach świadczy nie tyle nazwa pisma, lecz jego treść. W razie nieczytelności, wieloznaczności treści, o rzeczywistych intencjach wnoszącego pismo wnioskować należy na podstawie okoliczności jego wniesienia (np. daty, w jakiej zostało wniesione, oraz zawartych odwołań do pisma organu), a dopiero w ostatniej kolejności na te rzeczywiste intencje wskazuje nazwa pisma.
Z akt niniejszej sprawy wynika, że wskutek wydania zaskarżonego postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej w K. wezwał Skarżącego do sprecyzowania treści pisma z 20 lipca 2012 r. Skarżący na to wezwanie w istocie nie odpowiedział – jego pismo z 12 kwietnia 2013 r. (k. 26 akt administracyjnych) nie zawiera żadnego wyjaśnienia co do rzeczywistych intencji towarzyszących wniesieniu pisma z 20 lipca 2012 r., zatytułowanego "skarga". W tej sytuacji, w ocenie Sądu, uprawnione było samodzielne zakwalifikowanie przez Dyrektora wspomnianej "skargi" (Dyrektor uznał tę "skargę" za zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym – Skarżący niewątpliwie bowiem podnosił w nim, że zaległość podatkowa została już zapłacona, co odpowiada zarzutowi z art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Jak uznał Dyrektor Izby, sprawa zainicjowana przedmiotowym pismem z 20 lipca 2012 r. powinna toczyć się od początku w trybie zarzutów. Po wydaniu zaskarżonego postanowienia Ministra tak właśnie się stało – sprawa została przekazana do Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. w celu rozpatrzenia wniesionego zarzutu.
Wspomniany wyżej art. 138 § 2 Kpa przesądza, że instytucja rozstrzygnięcia kasacyjnego może być zastosowana tylko w razie wystąpienia istotnego zakresu sprawy, który wymaga rozstrzygnięcia, i który ma wpływ na to rozstrzygnięcie. W tej sytuacji uznać trzeba, że Minister nadużył tego przepisu, gdyż wyjaśnienie intencji Skarżącego wymagało tylko zwrócenia się do niego o sprecyzowanie pisma z 20 lipca 2012 r. Jakiekolwiek inne czynności, w tym zwłaszcza czynności o charakterze dowodowym, były zbędne. Wezwanie o sprecyzowanie przedmiotowego pisma mógł i powinien wystosować sam Minister Finansów. Niemniej, mając na uwadze powyżej opisane dalsze czynności procesowe i ich skutki, czyli ostatecznie zakwalifikowanie pisma, a ponadto wskazywaną na rozprawie w dniu 22 stycznia 2014 r. przez samego Skarżącego i jego pełnomocnika z urzędu okoliczność, że wszystkie zaległości podatkowe Skarżącego zostały umorzone, tak samo, jak umorzone zostało prowadzone wobec niego postępowanie egzekucyjne, Sąd uznał, że niewątpliwy błąd procesowy Ministra Finansów nie miał istotnego wpływu na niniejszą sprawę rozumianą w sensie materialnym.
Uchylenie przez sąd administracyjny skarżonego aktu możliwe jest bowiem tylko wtedy, gdy błędy procesowe organu mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (wspomniany wyżej art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Z tego względu, na podstawie art. 151 tej ustawy procesowej, Sąd skargę oddalił.