Uzasadnienie
Postanowieniem z 13 marca 2014 r. przyznano Skarżącemu A.T. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego, którym wyznaczona została J. K.. Udzieliła ona następnie pełnomocnictwa substytucyjnego radcy prawnemu E. K.. Ta na rozprawie w dniu 17 października 2014 r. wniosła o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Oświadczyła jednocześnie, że udzielona z urzędu pomoc prawna nie została zapłacona ani w całości, ani w części. Wyrokiem z 17 października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Skarżącego.
Postanowieniem z 23 października 2014 r. referendarz sądowy odmówił przyznania wynagrodzenia radcy prawnemu E..K.
Od tego postanowienia sprzeciw wniósł wyznaczony pełnomocnik – radca prawny J.K.. W sprzeciwie tym zawarła ona również wniosek o przyznanie na jej rzecz wynagrodzenia, które nie zostało zapłacone ani w całości, ani w części. Sprzeciw ten – zgodnie z treścią – potraktowano jako wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") wyznaczony (...) radca prawny (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności (...) radców prawnych (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym ustala się na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490). W myśl § 16 tego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
W niniejszej sprawie pomoc prawna z urzędu sprowadzała się do reprezentacji Skarżącego przed Sądem I instancji, przy czym reprezentacja ta obejmowała zapoznanie się z aktami sprawy, udział w rozprawie oraz złożenie wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku. W tej sytuacji pełnomocnikowi należało przyznać wynagrodzenie wynoszące 240 zł, o czym stanowi § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie nie jest bowiem należność pieniężna. Jednocześnie kwota wynagrodzenia podlega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług (§ 2 ust. 3 rozporządzenia). W tym stanie rzeczy, uwzględniając powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji.