Uzasadnienie
Pismem z dnia 19 lipca 2007 r. M. K., zwany dalej "Skarżącym", złożył skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2007 r. odmawiającą stwierdzenia nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za miesiąc wrzesień 2006 r. w kwocie 1.820 zł oraz odsetek od tej kwoty 22 zł. Skarżący wskazał, że prowadzi działalność gospodarczą wykonując wolny zawód [...] będąc tym samym płatnikiem i podatnikiem VAT, a nadto w ramach działalności wykonuje czynności biegłego sądowego. Skarżący stanął na stanowisku, że przychody uzyskiwane z tytułu wykonywania czynności biegłego są przychodami z działalności gospodarczej i w związku z tym Sąd Rejonowy dla W. jako płatnik nienależnie pobrał od niego zaliczki na podatek dochodowy.
Na rozprawie w dniu 15 lutego 2008 r. Skarżący złożył wniosek o zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie. Uzasadniając swój wniosek stwierdził, że w analogicznych 90 sprawach również wniósł skargi i ze względu na rozbieżność orzecznictwa w przedmiotowych sprawach, zasadnym jest zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny złożonych skarg kasacyjnych, co nastąpi w dniu 7 marca 2008 r.
W imieniu Dyrektora Izby Skarbowej nikt się nie stawił na rozprawę, powiadomiony o jej terminie prawidłowo.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Badając niniejszą sprawę Sąd stwierdził, że w istocie Skarżący w tożsamych merytorycznie sprawach wniósł skargi kasacyjne od wyroków tutejszego Sądu (np. sprawy o sygn. akt III SA/Wa 4187/06, III SA/Wa 4304/06) do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W sprawach tych nie zapadły jeszcze wyroki.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia zapadłego w sprawie niniejszej organy stwierdziły, że należności wypłacane biegłym sądowym za zlecone im czynności stanowią przychody z działalności wykonywanej osobiście, o których mowa w art. 13 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176, ze zm.), zwanej dalej "u.p.d.o.f.", prezentując tym samym odmienne od Skarżącego stanowisko. Konsekwencją przyjęcia powyższej kwalifikacji przychodów Skarżącego jest, zdaniem organów, spoczywający na Sądach dokonujących wypłaty przedmiotowych należności, obowiązek płatnika obliczania i poboru zaliczek na podatek dochodowy w wysokości 19% należności pomniejszonej o koszty uzyskania przychodu w wysokości określonej w art. 22 ust. 9 u.p.d.o.f., z czym nie zgadza się Skarżący.
W wymienionych wyższej sprawach, w których Skarżący wniósł skargi kasacyjne, również cytowane przepisy u.p.d.o.f. stanowiły podstawę wydanych rozstrzygnięć. Zatem omawiane przepisy mają kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy niniejszej.
Zgodnie z art. 125 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Pojęcie "toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego" należy odnieść do całego postępowania, a zatem postępowania przed I instancją, postępowania po wydaniu orzeczenia prowadzonego przez sąd I instancji oraz postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Etap postępowania po wydaniu orzeczenia przez sąd I instancji, a przed uprawomocnieniem się wyroku należy zatem obejmować tym pojęciem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 2005 r., sygn. akt I OSK 218/05, niepubl.).
Sąd zauważa, że od prawidłowej wykładni art. 13 pkt 6 u.p.d.o.f. oraz następnie dokonania kwalifikacji przychodów uzyskiwanych przez Skarżącego zależy, czy zasadnie Sąd Rejonowy pobierał od niego zaliczki, a w konsekwencji czy zasadny jest wniosek Skarżącego o zwrot nienależnie pobranego przez płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych oraz stwierdzenie nadpłaty tegoż podatku.
Podkreślenia wymaga, że zadaniem Sądu administracyjnego jest kontrola zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Wobec tego wysoce niepożądanym i utrudniającym praworządne działanie administracji byłoby prezentowanie odmiennych stanowisk sądów co do wykładni i stosowania prawa w sprawach o analogicznych lub zbliżonych stanach faktycznych i prawnych (por. postanowienie NSA z dnia 8 czerwca 2006 r., sygn. akt I FZ 181/06). Wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego będą miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy niniejszej, wyznaczając tym samym prawidłowy kierunek wykładni kwestionowanych przepisów prawa.
Decyzja o fakultatywnym zawieszeniu postępowania sądowego została natomiast pozostawiona wyłącznie do uznania Sądu orzekającego w konkretnej sprawie, co wynika z treści przepisu art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Skład Sądu orzekającego w sprawie niniejszej, uznał, że rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku postępowania toczącego się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym i z tego względu postanowił zawiesić postępowanie na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.