Uzasadnienie
W skardze P.K. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, powołując się na dużą, bo znacznie przekraczającą jego zarobki, wysokość zobowiązania podatkowego. Podkreślił, że ciąży na nim obowiązek alimentacyjny względem małoletniego syna w kwocie 600 zł miesięcznie. Dochodzą do tego jeszcze bardzo wysokie koszty dojazdów do miejsca zamieszkania dziecka w celu realizowania kontaktów. Dodał, iż nie posiada żadnych oszczędności, zaś nabyty majątek nie przynosi dochodów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek Skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 17 czerwca 2016 r. (I FZ 165/16) sąd administracyjny rozpoznając wniosek złożony w trybie art. 61 § 3 P.p.s.a. nie jest uprawniony do samodzielnego szukania okoliczności spełniających kryteria przyznania ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji. Normy art. 61 § 3 P.p.s.a poprzez wskazanie, że sąd jest władny do działania w tym zakresie jedynie na wniosek strony skarżącej, zaś decyzja sądu uzależniona jest od spełnienia choć jednej ze wskazanych wyżej przesłanek przesądzają, że sąd nie ma możliwości rozważania innych argumentów ponad te, które wskazano we wniosku. Oznacza to, że na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., to strona skarżąca w celu uzyskania ochrony własnego interesu, po tym jak wniesie skargę bądź równocześnie z nią, występując z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji, ma obowiązek wykazania istnienia oraz uzasadnienia ustawowych przesłanek popierających to żądanie. W efekcie we wniosku tym powinna ona przedstawić okoliczności wskazujące na niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, w związku z wykonaniem tej decyzji.
Tymczasem Skarżący w żaden sposób nie wykazał zasadności ogólnikowego stwierdzenia, że wykonanie decyzji sprawi, iż zostanie on "pozbawiony środków do życia". Poza wysokością alimentów nie przedstawił on bowiem żadnych konkretnych informacji na temat stanu swoich finansów. Tym samym Sąd nie był w stanie zweryfikować, czy istotnie przymusowa zapłata egzekwowanego zobowiązania podatkowego przekracza zdolności płatnicze Skarżącego w stopniu uprawdopodabniającym wystąpienie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Sama zaś wysokość tego zobowiązania nie może przesądzać – jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 25 lutego 2015 r. (I FSK 2069/14) - o wstrzymaniu wykonania decyzji, jeżeli nie wykazano wpływu egzekucji na możliwości płatnicze i bytowe strony.
Z tej przyczyny Sąd, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.