Uzasadnienie
B. F. – dalej "Skarżąca" – pismem z dnia 14 kwietnia 2016 r. (data stempla pocztowego) wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2015 r. w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.
Przesyłka zawierająca zaskarżone postanowienie z prawidłowym pouczeniem o terminie i trybie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie została uznana za doręczoną Skarżącej w trybie art. 150 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 roku, poz. 749 z późn. zm.) – dalej "O.p." z dniem 30 marca 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) – dalej "p.p.s.a." - skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę wniesioną po upływie tego terminu Sąd odrzuca na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
Do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego konieczne jest zatem zachowanie 30-dniowego terminu od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia administracyjnego zapadłego w sprawie oraz wniesienie skargi za pośrednictwem właściwego organu administracji.
Z akt administracyjnych wynika, że przesyłka zawierająca zaskarżone postanowienie została uznana za doręczoną w trybie art. 150 § 2 O.p. z dniem 30 marca 2015 r. Postanowienie to zawierało prawidłowe pouczenie o możliwości, terminie i sposobie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Termin na wniesienie skargi na decyzję uznaną za doręczoną z dniem 30 marca 2015 r. rozpoczął bieg 31 marca 2015 r. i upłynął 29 kwietnia 2015 r., zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 i 2 p.p.s.a.
Jak wskazano wyżej, skarga została wniesiona 14 kwietnia 2016 r. (datownik pocztowy na kopercie), a zatem z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., Sąd skargę odrzucił.