Uzasadnienie
Skarżąca – O. sp. z.o.o. z siedzibą w W. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2012 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego, kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2006r. Jak wynika z motywów zaskarżonej decyzji Organ odniósł się m. in. do kwestii przedawnienia zobowiązań Skarżącej. Wskazując na treść art. 59 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.; - dalej: Ordynacja podatkowa) zaznaczył, iż zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek zapłaty.
W związku z tym stwierdził, iż nie może ono wygasnąć po raz drugi na skutek przedawnienia. Organ podniósł, iż pogląd, że zobowiązanie podatkowe nie może wygasnąć po raz drugi na skutek upływu terminu przedawnienia po jego wcześniejszym wygaśnięciu na skutek zapłaty został wyrażony również w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2003 r., sygn. akt I FPS 8/03. Ponadto wskazał, iż w wyroku z dnia 10 lutego 2010 r., sygn. akt II FSK 1487/10, Sąd stwierdził, iż przyjęcie stanowiska, że skoro zobowiązanie podatkowe, które wygasło na skutek zapłaty nie może wygasnąć po raz drugi na skutek przedawnienia, powoduje, że organ podatkowy może wydać decyzję określającą podatek w prawidłowej wysokości także po upływie pięcioletniego terminu, o którym mowa w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej.
Dyrektor Izby Skarbowej w W. wskazując na treść art. 3 pkt 7 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2003 r. stwierdził, że Ordynacja podatkowa odróżnia pojęcia zobowiązania podatkowego od pojęcia zwrotu podatku. Zdaniem Organu odczytując treść art. 70 § Ordynacji podatkowej jedynie literalnie, należałoby stwierdzić, że przepis ten odnosi się jedynie do przedawnienia zobowiązań podatkowych w rozumieniu art. 5 Ordynacji podatkowej. W tym zakresie Organ odwołał się do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 czerwca 2009 r., sygn. akt I FPS 9/08 wskazując, iż w uchwale z dnia 29 czerwca 2009 r. NSA przyjął, że art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej ma zastosowanie także do różnicy podatku podlegającej rozliczeniu w kolejnych miesiącach (tzw. zwrot pośredni).
W związku z powyższym Organ stwierdził, iż możliwe jest merytoryczne rozpatrzenie sprawy przez organ odwoławczy w odniesieniu do stycznia, i lutego 2006 r. w zakresie określonych przez organ I instancji kwot zobowiązań z uwagi na ich wygaśnięcie w drodze wcześniejszej zapłaty. Ponadto Organ uznał, iż możliwość orzekania w zakresie kwot do przeniesienia za okresy od marca do listopada 2006 r. wynika z wystąpienia w grudniu 2006r. zobowiązania, które zostało uregulowane, a tym samym doszło do jego wygaśnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W świetle art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) - dalej "p.p.s.a.", sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
W rozpoznawanej sprawie występuje tego rodzaju zależność, bowiem postanowieniem z dnia 19 czerwca 2013 r. sygn. akt II FSK 513/13, Naczelny Sąd Administracyjny przedstawił składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego do rozstrzygnięcia zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości, tj.: "Czy w świetle art. 70 § 1 i art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2005 r. dopuszczalne jest w każdym czasie prowadzenie postępowania podatkowego i orzekanie o wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych, które wygasło przez zapłatę (art. 59 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej)?"
Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 3 marca 2014 r. sygn. akt II FPS 4/13 na podstawie art. 264 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) niniejsze zagadnienie prawne przekazał do rozstrzygnięcia pełnemu składowi Izby Finansowej.
Sąd zauważa, iż w niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżonej decyzji jest kwestia prawa do obniżenia kwoty podatku VAT należnego o kwotę podatku naliczonego w związku ze świadczonym przez Skarżącą usług w zakresie edukacji oraz prawa do orzekania Organu, co do kwot zobowiązań w podatku VAT z uwagi na ich wygaśnięcie w drodze wcześniejszej zapłaty.
W ocenie Sądu przedstawione składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, a następnie pełnemu składowi Izby Finansowej zagadnienie dotyczy również niniejszej sprawy.
Wykładnia przepisów dokonana przez Naczelny Sąd Administracyjny będzie miała wpływ także na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Zaistniała zatem przesłanka zawieszenia postępowania, określona w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd postanowił zawiesić postępowanie do czasu podjęcia przez Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygnięcia w przedmiocie zagadnienia przedstawionego w powyższym postanowieniu.