Uzasadnienie
Pismem z dnia 1 września 2009 r. R.C. (dalej "Skarżący") wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wydane przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. postanowienie z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie określenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 marca 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 1712/09 uchylił zaskarżone postanowienie i orzekł, że nie może być ono wykonane w całości.
Od powyższego wyroku Dyrektor Izby Skarbowej w W. pismem z dnia 27 kwietnia 2010 r. wniósł skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 marca 2012 r., sygn. akt II FSK 1768/10 uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zarejestrował sprawę pod sygn. akt III SA/WA 1496/12 i wyznaczył termin rozprawy na dzień 25 czerwca 2012 r.
Pismem z dnia 29 maja 2012 r. pełnomocnik Skarżącego złożył wniosek o cofnięciu skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2009 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje.
Postępowanie sądowe należało umorzyć.
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako "P.p.s.a.") skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Z ww. przepisu wynika, że Sąd rozpoznający wniosek Skarżącego w przedmiocie cofnięcia skargi dokonuje w określonych granicach merytorycznej kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd ten musi mieć na względzie by cofnięcie skargi nie zmierzało do obejścia prawa, jak również by wskutek cofnięcia skargi nie pozostały w obrocie prawnym akty lub czynności dotknięte wadą nieważności.
Sąd rozpoznając wniosek pełnomocnika Skarżącego o cofnięciu skargi nie stwierdził, aby w sprawie wystąpiły przesłanki wyłączające skuteczność cofnięcia skargi, o których mowa w art. 60 P.p.s.a.
Dlatego też, stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., w związku z art. 60 P.p.s.a. zasadne było umorzenie postępowania sądowego. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.
Mając powyższe na względzie Sąd postanowił, jak w sentencji.