Uzasadnienie
Postanowieniem z 26 stycznia 2011 r. III SA/Wa 153/11 Sąd przyznał D. Sp. z o.o. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia doradcy podatkowego z urzędu.
Pismem z 22 marca 2010 r. Krajowa Rada Doradców Podatkowych wskazała dor. pod. J. B. jako pełnomocnika z urzędu w sprawie ze skargi D. Sp. z o.o...
Pełnomocnik skarżącej, pismem 23 lipca 2011 r., zwrócił się o przyznanie mu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej i oświadczył, że opłaty nie zostały zapłacone w całości ani w części.
Następnie, pismem z 17 sierpnia 2011 r., pełnomocnik skarżącej poparł skargę, co uczynił także na rozprawie.
Referendarz sądowy wskazuje, że wyznaczony doradca podatkowy ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270) - dalej jako u.p.p.s.a. Do czynności, o których mowa w tym przepisie, należą – m.in. – środki odwoławcze, czy sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, jak też pomoc prawna świadczona do momentu wydania wyroku w I instancji.
Referendarz sądowy zauważa, że należy przyznać wynagrodzenie dla ustanowionego doradcy podatkowego, kiedy strona nie jest w stanie ponieść kosztów działania doradcy podatkowego ustanowionego z urzędu, a pełnomocnik zwróci się do Sądu o zwrot kosztów postępowania sądowego i złoży oświadczenie o tym, że koszty zastępstwa procesowego nie zostały pokryte w całości, ani w części (§ 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu - Dz.U. z 2011 r. Nr 31, poz. 153). Z akt sprawy wynika przy tym, że pełnomocnik stawił się na rozprawie 1 września 2011 r., w której brał czynny udział i popierał skargę.
Wypełniony został także wymóg przewidziany w rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu, ponieważ pełnomocnik złożył stosowne oświadczenie.
Zdaniem referendarza sądowego, przedmiotem sporu w sprawie była decyzja określająca podatek od osób prawnych. Wartość przedmiotu zaskarżenia została określona przez Dyrektora Izby Skarbowej, a następnie przez Przewodniczącego Wydziału, na kwotę 8995,- zł
Zgodnie z § 3 pkt 1 lit g rozporządzenia z 31 stycznia 2011 r. kwota wynagrodzenia doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym wynosi w pierwszej instancji w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 200.000 zł - 7.200 zł Zgodnie z § 2 pkt 3 rozporządzenia, w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu, opłatę, o której mowa w § 4 ust. 1 pkt 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tej opłacie. Na mocy § 4 pkt 1 rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% kwot wynagrodzenia, o których mowa w § 3, oraz 2) niezbędne, udokumentowane wydatki doradcy podatkowego.
Zdaniem referendarza sądowego, wynagrodzenie pełnomocnika z urzędu należy obliczyć, ze względu na sporną kwotę, z zastosowaniem stawki przewidzianej w § 3 pkt 1 ust. 1 lit g, ponieważ wartość przedmiotu zaskarżenia została zakreślona w Zarządzeniu z 20 stycznia 2011 r. na kwotę 899460,- zł Należny VAT od kwoty należnego wynagrodzenia wynosi 1656,- zł. Pełnomocnik nie złożył zarazem spisu udokumentowanych wydatków niezbędnych do dochodzenia sprawy, stąd wysokość wydatków nie miała wpływu na zasądzone koszty.
Mając powyższe na uwadze referendarz sądowy uznał, że na podstawie art. 250, art. 258 § 2 pkt 8, § 3 u.p.p.s.a. oraz § 2 pkt 3, § 3 pkt 1 ust. 1 lit g, § 4 pkt 1 przywołanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości, należało postanowić, jak w sentencji