Uzasadnienie
Postanowieniem z 26 stycznia 2011 r. zwolniono Skarżącą – D. sp. z o.o. w W. od kosztów sądowych oraz ustanowiono na jej rzecz doradcę podatkowego, którym wyznaczona została J.B..
Wyrokiem z 1 września 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Skarżącej. Postanowieniem z 10 listopada 2011 r. przyznano pełnomocnikowi wynagrodzenie za reprezentację Skarżącej przed Sądem I instancji. Pismem z 12 listopada 2011 r. pełnomocnik sporządził i wniósł skargę kasacyjną od wspomnianego wyroku, którą Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wyrokiem z 3 grudnia 2013 r. Odnosząc się do zawartego w skardze kasacyjnej wniosku o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej Sąd ten wskazał, że następuje to po uprawomocnieniu się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie i przez wydanie odrębnego postanowienia przez Sąd I instancji. Pismem z 3 października 2014 r. pełnomocnik oświadczył, że koszty zastępstwa procesowego nie zostały opłacone w całości przez Skarżącą.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") wyznaczony (...) doradca podatkowy (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności (...) doradców podatkowych (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wynagrodzenie pełnomocnika będącego doradcą podatkowym ustala się na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. nr 31, poz. 153; dalej jako: "rozporządzenie").
W niniejszej sprawie pomoc prawna z urzędu sprowadzała się do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej. Brak jest bowiem podstaw do stwierdzenia, że pomoc ta obejmowała także udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
W tej sytuacji pełnomocnikowi należało przyznać wynagrodzenie wynoszące 50% kwoty wynagrodzenia określonego w § 3 ust. 1 pkt 1 lit. g) rozporządzenia, tj. 3.600 zł. Jednocześnie kwota ta podlega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług (§ 2 ust. 3 rozporządzenia). W tym stanie rzeczy, uwzględniając powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji.