Uzasadnienie
Wójt Gminy G. ("Wójt"), decyzją z dnia [...] lutego 2019 r., ustalił M. S. ("Strona" lub "Skarżący") wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2019 w wysokości 867 zł. W uzasadnieniu Wójt podniósł, iż ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego na 2019 r. dokonał na podstawie złożonych informacji w sprawie podatku rolnego, podatku leśnego oraz podatku od nieruchomości, zapisu w ewidencji gruntów i budynków, stosując stawki określone w aktualnie obowiązujących przepisach podatkowych, według następującego wyliczenia:
- 1) w podatku rolnym: (01-12) użytki rolne ha. Fiz. - 10, 5800 ha, ha. przeliczeniowe - 8, 3435 ha, podstawa opodatkowania - 7, 1915 ha wg stawki 117, 50 zł, kwota podatku - 845, 01 zł;
- 2) w podatku od nieruchomości: budynki mieszkalne 16, 18 m2 wg stawki 0 zł; kwota podatku - 0 zł, nieużytki – 300 m2 wg stawki 0 zł – kwota podatku 0 zł;
- 3) w podatku leśnym: (01-12) lasy ogółem - 0, 51 ha, lasy opodatkowane - 0, 51ha, wg stawki 42, 2 – kwota podatku 21, 54 zł.
Skarżący w odwołaniu zarzucił, iż od wielu lat ma źle naliczane zobowiązanie pieniężne, tj. nie zgadza się od wielu lat powierzchnia przeliczeniowa użytków rolnych, jak i leśnych, a także klasa gruntu. Ponadto zaznaczył, iż mimo wielu pism nie zmieniło się nic w wymiarze zobowiązań.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. ("SKO"), decyzją z dnia [...] maja 2019 r., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu SKO wskazało, że z akt sprawy, a w szczególności z wypisów z rejestru gruntów, wydanych przez Starostwo Powiatowe w S., wynika, iż Skarżący zamieszkał w miejscowości K. Jest właścicielem:
- 1) działki gruntu o numerze [...] położonej w miejscowości K., KW [...] - obręb [...] - K., jednostka ewidencyjna: [...] G., o łącznej powierzchni 3, 61 ha (stan rejestru gruntów na dzień 10 marca 2015 r. i 12 marca 2019 r., jednostka rejestrowa: G 20), którą sklasyfikowano jako: R IIIa - grunty orne o powierzchni 0,48 ha, R Illb - grunty orne o powierzchni 1,48 ha, R IVa - grunty orne o powierzchni 1, 48 ha, R IVb - grunty orne o powierzchni 0,15 ha, W- rowy o powierzchni 0,02 ha;
- 2) działki gruntu o numerze 3, położonej w miejscowości K., KW [...]- obręb [...] - K., jednostka ewidencyjna: [...] G., o łącznej powierzchni 2 ha (stan rejestru gruntów na dzień 11 marca 2015 r. i 12 marca 2019 r., jednostka rejestrowa: G 28), którą sklasyfikowano jako: R Illb - grunty orne o powierzchni 1, 59 ha, R IVa - grunty orne o powierzchni 0, 34 ha, R IVb - grunty orne o powierzchni 0, 07 ha;
- 3) działki gruntu o numerze [...] położonej w miejscowości K., KW [...]- obręb [...] - K., jednostka ewidencyjna: [...] G., o łącznej powierzchni 0, 33 ha, (stan rejestru gruntów na dzień 11 marca 2015 r. i 12 marca 2019 r., jednostka rejestrowa: G 28), którą sklasyfikowano jako: LsV – lasy, o powierzchni 0, 33 ha;
- 4) działki gruntu o numerze [...] położonej w miejscowości K., KW [...]- obręb [...] - K., jednostka ewidencyjna: [...] G., o łącznej powierzchni 5,18 ha (stan rejestru gruntów na dzień 11 marca i 12 marca 2019 r., jednostka rejestrowa: G 28), którą sklasyfikowano jako: B - RV- użytki rolne zabudowane o powierzchni 0, 0625 ha, B – RVI - użytki rolne zabudowane o powierzchni 0,1479 ha, LsV - lasy o powierzchni 0,18 ha, Lz-PsV-grunty zadrzewione i zakrzewione o powierzchni 0,18 ha, N - nieużytki o powierzchni 0,03 ha, PsV- pastwiska trwałe o powierzchni 2,07 ha, R IVa - grunty orne o powierzchni 0,15 ha, R IVb - grunty orne o powierzchni 0,66 ha, R V- grunty orne o powierzchni 1,5775 ha, R VI - grunty orne, o powierzchni 0,1221 ha.
SKO, mając na uwadze, iż podstawę wymiaru podatków oraz ewidencji gospodarstw rolnych, zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2019 r., poz. 725), stanowią dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, stanęło na stanowisku, iż w postępowaniu podatkowym organ podatkowy nie ma podstaw do zmiany danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. To podatnik kwestionujący prawidłowość danych z ewidencji gruntów i budynków powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję, którym obecnie jest starosta, a dopiero w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji, może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych.
SKO nie znalazło podstaw do uwzględnienia argumentów podniesionych przez Stronę w złożonym odwołaniu co do niezgodności w zakresie areału gruntu, jego klasyfikacji, sposobu przeliczenia hektarów fizycznych na hektary przeliczeniowe i ustalonej wysokości podatku za 2019 r. od gruntów będących przedmiotem opodatkowania w tej sprawie. W ocenie Organu stan faktyczny sprawy będący podstawą ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego na 2019 r. został potwierdzony ww. dokumentami, zaś istnienie prawnej możliwości przeprowadzania dowodu przeciwko treści dokumentów nie może oznaczać uprawnienia organu podatkowego do dokonywania zmian w tych dokumentach.
Skarżący wniósł skargę na powyższe rozstrzygnięcie SKO, zarzucając powielanie stanowiska Wójta. Wyraził niezadowolenie z otrzymanej decyzji.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie i ponowiło swoje stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym decyzji administracyjnych, z prawem procesowym i materialnym obowiązującym w dacie wydania decyzji. Zgodnie natomiast z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
W samej skardze Skarżący nie sformułował żadnych zarzutów wobec wydanych decyzji, wyraził jedynie niezadowolenie ze sposobu, w jakim jego sprawa została załatwiona. Dopiero w piśmie pełnomocnika z urzędu z 22 stycznia 2020 r. wskazano, że naruszenie prawa polegało na oparciu decyzji wyłącznie na wypisie z ewidencji gruntów, a nadto pominięciu dowodu z oględzin i opinii biegłego, na okoliczność ustalenia rzeczywistych danych co do ilości gruntów rolnych, leśnych, braku dojazdu do części gruntów, braku ich nawodnienia, co z kolei wykluczać miało rolnicze wykorzystywanie gruntu.
Otóż Sąd zauważa, że wszystkie dane faktyczne co do ilości i kwalifikacji opodatkowanych gruntów, pochodzą z ewidencji gruntów i budynków. Ewidencja taka, zgodnie z art. 21 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, jest wiążąca dla wymiaru podatków. Wynika to z literalnego brzmienia tego przepisu, ale także utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych, w tym NSA (np. II FSK 1438/17, II FSK 545/16, II FSK 1130/15). Organ podatkowy nie może więc przeprowadzać dowodu przeciwko danym ewidencyjnym, np. dowodu z oględzin albo z opinii biegłego. Od tej zasady przewiduje się odstępstwo wówczas, gdy sam podatnik wykaże w postępowaniu podatkowym w trybie art. 194 § 3 Ordynacji, że wbrew wskazanym w stosownej procedurze administracyjnej przesłankom do zmiany klasyfikacji w ewidencji, tak, aby była ona zgodna ze stanem rzeczywistym, organy ewidencyjne nie dokonały właściwej zmiany. W takim wypadku organy podatkowe muszą taką okoliczność zweryfikować, aby podjąć swoje rozstrzygnięcie w oparciu o prawdę obiektywną (vide np. wyrok NSA o sygn. II FSK 550/18).
W niniejszej sprawie Skarżący nie wykazał, aby wszczął stosowną procedurę zmiany danych zawartych w ewidencji, tj. aby złożył wniosek, poparty dokumentami, o zmianę powierzchni lub klasy poszczególnych gruntów. Jak wynika z akt sprawy, dane ewidencyjne nie były zmieniane od 2015 r. Dlatego Organy w niniejszej sprawie trafnie odwołały się do art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego.
Nie można zgodzić się ze stwierdzeniem zasugerowanym w piśmie z 22 stycznia 2020 r., że Organy zobowiązane były do wszczęcia postępowania w sprawie zmiany danych ewidencyjnych oraz zawieszenia postępowania podatkowego w oczekiwaniu na dokonanie zmian w ewidencji (zarzut naruszenia art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej). Otóż inicjatywa w zakresie zmian należy do samego podatnika. Uznaje się w orzecznictwie, że "... postępowanie modernizacyjne ewidencji gruntów i budynków nie jest zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 o.p." (II FSK 824/15), wskutek czego – jak wyżej Sąd zasygnalizował - to Skarżący obarczony jest obowiązkiem wykazania, albo przynajmniej uprawdopodobnienia, że dane ewidencyjne są błędne lub - co najmniej – że wszczęto procedurę ich zmiany.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd oddalił skargę. Zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.