Uzasadnienie
Skarżący W. M., wniósł do Sądu o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że jego zaległość podatkowa powstała nieświadomie, i że nie jest przestępcą podatkowym.
Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że Skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z żoną oraz synem i córką (ur. w [...] i [...] r.). Skarżący posiada mieszkanie o powierzchni 85,24 m² oraz komórkę lokatorską o powierzchni 8,73 m². Żona Skarżącego posiada samochód, rok prod 2005.
Z oświadczenia wynika również, że Skarżący z tytułu zatrudnienia uzyskuje miesięczne dochody w kwocie 10.500 zł, natomiast jego żona prowadzi działalność gospodarczą (P.) i nie uzyskuje dochodów.
Skarżący oświadczył również, że na posiadanej nieruchomości ustanowiona jest hipoteka do kwoty 335.690 CHF.
Na wezwanie referendarza sądowego do przedłożenia dokumentów obrazujących sytuację majątkową, Skarżący przedłożył zeznania podatkowe za lata 2010 i 2011 oraz wyciągi z rachunków bankowych, a także wezwania do zapłaty za gaz i prąd na kwoty 455,27 zł i 663,51 zł. Skarżący przedłożył również dokumenty dotyczące spłacanego kredytu we CHF.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwaną dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§2), natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko z opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 3). W przypadku osób fizycznych przyznanie prawa pomocy następuje, w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy osoba ta wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt. 2 cyt. wyżej przepisu).
Z regulacji prawnych dotyczących kosztów sądowych można wysnuć wniosek, że wnoszenie opłat sądowych jest zasadą natomiast zwolnienie z ich uiszczenia stanowi odstępstwo od niej. Założeniem prawa do bezpłatnej pomocy jest to, że strona – ze względu na swój stan majątkowy – nie jest w stanie ponieść jej kosztów.
Prawo pomocy jest przyznawane osobom charakteryzującym się ubóstwem (przykładowo do takich osób zaliczyć można osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione zostały całkowicie środków do życia). Ubiegający się o taką pomoc powinni poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania. Koszty sądowe należy traktować jako wydatki bieżące w budżecie rodziny, które winny być zaspokajane na równi z innymi podstawowymi wydatkami.
Mając na uwadze powołane regulacje prawne i wynikające z nich zasady, jakimi należy kierować się rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy, wysokość wpisu sądowego w kwocie 500 zł jak i stan faktyczny sprawy, należy stwierdzić, iż w sprawie brak jest podstaw dla pozytywnego załatwienia wniosku strony.
W sprawie należało wziąć również pod uwagę, że żona Skarżącego w sprawie o sygn. III SA/Wa 15/13 jest zobowiązana do uiszczenia wpisu w kwocie 500 zł.
Jak podkreśla się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie z dnia 30 listopada 2005 r., sygn. akt II FZ 781/05) stwierdzenie wystąpienia przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy wymaga zestawienia wysokości środków, jakimi strona dysponuje z wysokością kosztów, do których zobowiązana jest na danym etapie postępowania. Ciężar wykazania tych przesłanek spoczywa na stronie skarżącej. Ocena przytoczonych przez nią okoliczności należy natomiast do Sądu (por. postanowienie NSA z dnia 14 lutego 2005 r., sygn. akt FZ 760/04).
Po przeanalizowaniu informacji oraz dokumentów przedłożonych przez Skarżącego referendarz sądowy doszedł do przekonania, ze Skarżący nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych w sprawie. Z przedstawionych zeznań podatkowych wynika, że Skarżący w 2010 r. uzyskał dochód w kwocie 131.301,21 zł natomiast jego żona dochód w kwocie 17.022,39 zł. natomiast w roku 2011 r. dochód Skarżącego wyniósł 142.123,13 zł. Skarżący posiada stałe źródło dochodów uzyskując miesięczne wynagrodzenie (jak wskazał we wniosku PPF) w wysokości 10.500 zł brutto.
Ponadto z wyciągów z rachunków bankowych wynika, że na konto Skarżącego w lutym 2013 r. wpłynęły kwoty 3.397,03 zł oraz 7.097,31 zł., natomiast w styczniu 2013 r. kwota 7.097,31 zł, a w grudniu 2012 r. kwota 9.687,92 zł. Jednocześnie Skarżący nie wskazał okoliczności (np. niespodziewane wydatki), z których wynikałoby, że przy uzyskiwanych dochodach nie jest w stanie uiścić kwoty 500 zł.
Podniesione okoliczności, przemawiają za odmową przyznania Skarżącemu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, bowiem Skarżący nie wykazał, iż nie jest w stanie zgromadzić środków na poniesienie tych kosztów.
Z uwagi na powyższe na podstawie art. 243 § 1, art. 245, art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.